|

حسین معدنی درگذشت

آدینه تلخ

شرق: خبر تلخ است و باورنکردنی. باورش سخت است چهره خندانی که تا همین یک ماه پیش روی نیمکت مربیگری تیم‌ملی والیبال ایران می‌نشست، اینقدر راحت و باورنکردنی از دنیا برود. خبر مرگ او آنقدر بهت‌آور است که نه‌تنها اهالی والیبال را بلکه جامعه ورزش کشور را حزن‌انگیز کرده است. حسین معدنی، مربی جوان و بااخلاق تیم‌ملی والیبال کشورمان که به‌دلیل گرفتگی مجرای صفرا چند روزی در بیمارستان لاله بستری بود، ناگهان بامداد روز جمعه به دیار باقی شتافت. پس از پایان کار تیم‌ملی والیبال ایران در دور رفت رقابت‌های لیگ‌جهانی گفته شد حسین معدنی نمی‌تواند تیم‌ملی را در ایتالیا همراهی کند و به دلیل درمان بیماری‌اش باید در تهران بماند. کاپیتان اسبق تیم‌ملی والیبال ایران به دلیل گرفتگی مجرای صفرا دچار دل‌درد شد که بعد از مراجعه به بیمارستان، پزشکان متوجه شدند توده‌ای راه مجرا را بسته و با قراردادن یک لوله مجرا را باز کردند. از عوارض این عمل، التهاب پانکراس بود که معدنی با آن مواجه شد. در شرایطی که پزشکان از بهبود حال او خبر می‌دادند اما این التهاب به ریه معدنی سرایت کرد و باعث اختلال کار ریه شد تا نفس‌کشیدن را برای این ستاره والیبال سخت کند. معدنی طی هفته گذشته در حالی با دستگاه تنفسی قادر به تنفس بود که آخرین نفس‌هایش را بامداد روز جمعه 10 مرداد کشید و سرانجام در 43سالگی دار فانی را وداع گفت. رفتن او موجی از واکنش‌ها را در پی داشت که همگی غم‌انگیز بودند؛ بهروز عطایی همدوره و دوست نزدیک معدنی معتقد است والیبال ایران با رفتن حسین، یک مهره بسیار اثرگذار را از دست داده است. او در گفت‌وگو با «شرق» از دوستی‌ا‌‌ش با معدنی می‌گوید: «دوستی من با حسین به سال 64 در تیم‌ملی جوانان برمی‌گردد. 29 سال از آن زمان می‌گذرد و تا الان حسین همچنان یکی از دوستان درجه یک من بود. من و حسین روزها و شب‌های زیادی از اردوهای تیم‌ملی جوانان گرفته تا تیم‌ملی بزرگسالان و تیم پیکان در کنار هم زندگی کردیم. حسین آنقدر آدم باهوشی بود که نه‌تنها در کار مربیگری یک وزنه‌ای برای خودش بود بلکه در بیرون از دنیای ورزش هم یک هنرمند بود. او یک خطاط بی‌نظیر و عکاس ماهری هم بود.» عطایی از بی‌مهری‌هایی که در حق مربی خوش‌طینت تیم‌ملی والیبال شده بود هم گفت: «با وجود اینکه حسین در هر زمانی همراه تیم‌ملی بود اما در یک برهه از زمان کم‌لطفی‌هایی در حق او شد. با وجود اینکه از این موضوع دلخور بود ولی هیچ‌وقت آن را بازگو نمی‌کرد. حسین سرمربی تیم‌ملی بود که ولاسکو را جانشینش کردند اما باز هم در تیم‌ملی ماند تا به کارش ادامه دهد. چون دوست داشت همیشه به‌روز باشد و چیزهای جدید را یاد بگیرد. اگر هرکس دیگری به جای حسین بود حاضر نمی‌شد که برکنار شود و بعد به‌عنوان دستیار کنار ولاسکو کار کند. تغییر جایگاه حسین هیچ تاثیری در نگرشش ایجاد نکرد. این عملکرد حسین برای بقیه ما مربیان باید درس باشد.» محمود افشاردوست، والیبالیست اسبق تیم‌ملی والیبال ایران و همدوره حسین معدنی که در تیم‌ملی دستیار او نیز بوده از خاطراتش با این مربی بااخلاق می‌گوید: «حسین با تمام افتخاراتی که داشت هیچ‌وقت خودش را کامل نمی‌دانست و مدام در حال یادگیری بود. به لحاظ فنی از تمام مربیان جوان بالاتر بود. آنقدر روح و طبعش بزرگ بود که می‌گفت ما به جوان‌های این مملکت بدهکاریم و باید هرچه می‌دانیم به آنها یاد بدهیم.» عناوین و افتخارات حسین معدنی حسین معدنی متولد 17 اردیبهشت 1350، فارغ‌التحصیل رشته مهندسی شیمی بود. او بازوبند کاپیتانی تیم‌ملی سابق والیبال را بر بازو می‌بست و همواره یکی از بهترین پاسورهای تاریخ والیبال ایران بوده است؛ طوری که در سال 2002 نیز به‌عنوان بهترین پاسور والیبال آسیا برگزیده شد. بازیکن سابق تیم‌های باشگاهی استقلال، بنیاد شهید، صداوسیما، فتح، بانک کشاورزی، هما، دانشگاه آزاد، آیدانه چالدران و پیکان تهران، سابقه پنج دوره حضور در جام‌ باشگاه‌های آسیا را نیز با تیم پیکان دارد. او با تیم‌ملی نیز در یک دوره بازی‌های آسیایی، یک دوره رقابت‌های جهانی و دو دوره رقابت‌های قهرمانی آسیا حضور پیدا کرده بود. سرمربیگری تیم‌های استیل‌آذین، داماش گیلان، باریج اسانس کاشان و شهرداری تبریز از سوابق مربیگری معدنی در لیگ باشگاه‌های کشور است. او در سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ سرمربیگری تیم‌ملی والیبال بزرگسالان ایران را عهده‌دار شد و در این مدت، عناوین مهمی چون قهرمانی دو دوره جام کنفدراسیون آسیا در سال‌های 2008 و 2010، نایب‌قهرمانی رقابت‌های آسیایی سال 2009 و نایب‌قهرمانی بازی‌های آسیایی 2010 گوانگجو را در کارنامه خود به ثبت رساند. با آمدن ولاسکو، معدنی در حکم مربی در کنار پرافتخارترین مربی والیبال دنیا، دوران طلایی والیبال ایران را رقم زد و بعد از رفتن ولاسکو هم در کنار اسلوبودان کواچ همکاری‌اش را ادامه داد تا اینکه در تاریخ ورزش ایران جاودانه شد. حسین‌علی مهرانپور مربی سابق حسین معدنی گفت: «حسین دوست و فامیل و همه‌چیز ما بود. دوست ندارم بگویم حسین شاگردم بود بلکه دوستی بود که درس‌های زیادی به من آموخت. یادم می‌آید در تایلند و گرمای بسیار زیاد روزه را ترک نمی‌کرد. ورزش ایران یکی از بهترین‌های خود را از دست داد چراکه او همیشه دنبال پیشرفت بود.» محمد ترکاشوند ملی‌پوش اسبق والیبال ایران می‌گوید: «والیبال هنوز به‌وجود حسین معدنی نیاز داشت اما او خیلی زود از این خانواده رفت. حسین معدنی انسان صبور و بردباری بود و مسایل را با طمانینه و با حوصله پیش می‌برد. علاوه بر این در زمان کاپیتانی و مربیگری، مدیریتی قوی داشت.» شهرام محمودی عضو تیم‌ملی والیبال معتقد است جای معدنی در تیم‌ملی پرشدنی نیست: «معدنی سرمایه‌ای ملی بود و تولد چنین انسان‌هایی به سال‌ها زمان نیاز دارد. نمی‌دانم چه بگویم. زبانم قاصر است. بعید می‌دانم کسی بتواند جای معدنی را در تیم ملی پر کند. همه بازیکنان در شوک ازدست‌دادن این مربی باارزش هستند.» احسان حدادی نایب‌قهرمان پرتاب دیسک المپیک2012 لندن در صفحه فیس‌بوک خود نوشت: «درگذشت مربی با اخلاق و دوست‌داشتنی تیم‌ملی والیبال کشورم را به همه ورزشکارها و مردم دوست‌داشتنی تسلیت می‌گویم. نمی‌دانم چرا خدا طاقت دوری خوب‌هایش را ندارد. حسین معدنی عزیز، کنار خوب‌ها ما را هم دعا کن.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.