|

درباره آنان که فلسطین را جور دیگری می‌بینند

همه شبیه «نتانیاهو» نیستند

امیلی امرایی

خارچشم دولت دست‌راستی اسراییل است و دوست قدیمی زنان غزه. او را شجاع‌ترین گزارشگر اسراییلی می‌دانند، «نوام چامسکی» گفته بود: «او آبروی یهودیان است.» «امیره هص» جوان نیست، 58سال دارد و یکی از قدیمی‌ترین روزنامه‌نگاران سرزمین‌های اشغالی است، حالا این‌روزها تصمیم گرفته خبررسانی را در فضای «توییتر» هم دنبال کند، تا پیش از جنگ اخیر علاقه‌ای به استفاده از فضای مجازی نداشت، اما حالا تصمیم گرفته نشان بدهد «اسراییل قربانی نیست.» فلسطینی‌ها در «خان‌یونس» او را می‌شناسند و دوستش دارند و او را به مسجدی راه دادند که در آن پیکر 25نفر از اعضای خانواده ابوجمعه کنار هم بودند و قرار بود تشییعشان کنند. او در گزارشی نوشته: «درست ساعت افطار در رمضان خانواده پرجمعیت ابوجمعه در خان‌یونس، وقتی پای هشت سفره که در هشت آپارتمان پهن بود نشسته بودند بمب‌های اسراییل خانه‌شان را ویران کرد و 25نفر از یک خانواده کشته شدند، امدادگران فلسطینی زخمی‌هایی را از زیر آوارهای این خانه بیرون می‌کشیدند که باید با اجساد خانواده‌شان روبه‌رو می‌شدند.» «امیره هص» می‌گوید: «هربار که با سخنگوی وزارت بهداشت تماس می‌گیریم، تعداد کشته‌ها و زخمی‌ها چنان رشد صعودی کرده است که انگار در وسط میدان جنگی سرشار از توپخانه‌های آتش از زمین و هوا باشیم و البته هستیم، چون اینجا غزه است. بیش از 500کشته و سه‌هزار زخمی و البته 85هزار آواره و بی‌خانمان، این آماری است که من نمی‌گویم، بلکه آژانس‌های امداد و سازمان ملل اعلام می‌کند. تنها در حمله اسراییل به محله شجاعیه 17 کودک و 14 زن کشته شدند، تاکیدم روی این آمار تنها برای این است که از ادبیات جهت‌دار اسراییل که سعی دارد خود را قربانی این جنگ نابرابر نشان دهد، با تکیه بر آمار، پرده بردارم.» او نیمی از سال را حتی در شرایط آتش‌بس در غزه به‌سر می‌برد و اولین روزنامه‌نگاری بود که از غزه به‌عنوان «زندان بی‌سقف» یاد کرد. او معتقد است آنچه در غزه رخ می‌دهد غیرانسانی است؛ نه‌تنها مالکیت سرزمین که حتی حق زیستن هم از مردم غزه سلب شده. پدرومادر هص، یهودیانی سکولار بودند که گرفتار اردوگاه‌های کار اجباری و مرگ نازی‌ها شدند، مادر رومانیایی او 10روز را در قطار طی کرد تا به اردوگاه برگن در آلمان برسد. هص می‌گوید: او در طول این مسیر زنان آلمانی را می‌دید که تنها خیره‌خیره نگاه می‌کردند، بی‌هیچ واکنشی، راستش من نمی‌خواهم مثل آن زن‌های آلمانی فقط نگاه کنم، هرچند وقتی اسراییل بمب‌هایش را روی سر غزه می‌ریزد دیگر فرقی نمی‌کند که یهودی باشی یا مسلمان. هص شاهد مرگ غیرنظامیانی است که درست مثل پدرومادر خودش تنها به جرم نژاد و قومیتشان و اینکه می‌خواهند در سرزمین پدری‌شان زندگی کنند، محکوم به مرگ هستند. او می‌گوید: همه شبیه نتانیاهو فکر نمی‌کنند. با این‌حال او همیشه تهدید می‌شود و نامه‌های توهین‌آمیز بسیاری روی میز کارش در دفتر روزنامه دریافت می‌کند و در آنها او را به نگهبان‌های اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها تشبیه کرده‌اند. خروج از غزه خیلی وقت‌ها غیرممکن است، پس چرا نباید به غزه گفت زندان؟» روح زندگی در غزه مدت‌هاست دچار انسداد است، اینجا مدام مرگ در می‌زند، ارتش اسراییل حتی به بیمارستان‌ها هم رحم نمی‌کند. اما گزارش‌های او چشم بسیاری را به واقعیت موجود در غزه و کرانه باختری گشوده است. او از زمان انتفاضه اول تنها گزارشگر اسراییلی است که با مردم فلسطین زندگی کرده است.هص شایسته‌ترین برنده جایزه قهرمان آزادی مطبوعات شناخته شد. او جوایز بسیاری همچون جایزه حقوق بشر برونو کریسکی، جایزه یادبود هرانت دینک و جایزه آزادی بیان آنا لیند را دریافت کرده. خودش می‌گوید: «آخرش می‌دانم با یکی از بمب‌های اسراییلی می‌میرم.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.