ویلای 80متری فقط 40میلیونتومان
«ساحل زیبای بابلسر، 200متر زمین شهرکی، 10میلیون نقد، الباقی اقساط». هر روز پیامکهایی با این مضامین به شهروندان شهرهای مختلف ارسال میشود. محتوای این پیامکها کاملا گویای پدیدهای است که در سالهای اخیر، فرهنگ و زندگی بسیاری از شهروندان طبقه متوسط را متحول کرده است. رسانهها پر از تبلیغ برای ویلاسازی و ویلافروشی است؛ زمینهای آبا و اجدادی که سالها روی آنها کشاورزی میشده، حالا بر اثر ویلاسازی در شمال، خشک میشوند و ظرف چند ماه، به باغچهای و ویلایی نقلی برای شهروندانی تبدیل میشوند که قسمت اعظم آنها نه درکی از زندگی در طبیعت روستایی دارند و نه احترام خاصی برای فرهنگ روستایی قایلند که میخواهند در آنجا ویلا بخرند. در یک دهه گذشته، استانهای شمالی، مرکز ویلاسازی بودهاند، مخصوصا شهرهایی که راه مستقیم و کوتاهی تا تهران دارند، مثل محمودآباد و نیز شهرهای کوچکتر نزدیک به آمل، که هدف حمله ویلاسازها قرار گرفتند. مدتی که گذشت، تب ویلاسازی در نواحی ییلاقی تهران بالا گرفت و حالا به نظر میرسد که ویلادوستها و ویلاسازها، به کارفرمایی تازهپولدارشدهها و طبقه ثروتمند نوظهور، نواحی بکر ایران را هدف قرار دادهاند.
اینان بهقدری پول به دست آوردهاند که حتی مهم نیست در مناطق جنگلی صعبالعبور بخواهند ویلا بسازند. برای همین است که مثلا در گردنه حیران هم میتوان ویلاهای جدیدی را دید که سربرمیآورند. تبلیغات روزنامه همشهری، بهخوبی نمایانگر تب خرید ویلاهای کوچکی است که با متراژ زیربنای زیر 100متر در حدود 50میلیونتومان میارزند و خاص طبقه متوسطی ساخته شدهاند که با بنیه کم مالی، آرزوی ویلادارشدن این طبقه را محقق میسازند: «(نور- چمستان) فروش ویلا با سند آب، برق، گاز، 250متر زمین 110 بنا با سند، 55میلیون تومان، 300متر زمین 100متر بنا 40میلیونتومان، زمین هکتاری تفکیکی، نقد و اقساط اقامت رایگان» یا «محمودآباد، با 57میلیونتومان صاحب ویلا شوید، سند محضری، وام بانکی، کد رهگیری». بسیاری از آنهایی هم که فروشنده ویلا هستند، میخواهند ملک آبا و اجدادی خود را بفروشند و مثلا با آن یک خودرو بخرند یا به آرزوهای شهرنشینهای طبقه مرفه نوظهور بپوندند: «گیلان، چاف و چمخاله، 230 متر زمین، 100 متر بنای نوساز، فروش یا معاوضه با اتومبیل». در تبلیغات فروش ویلا، بسیاری از فروشندهها نرخ کم ویلا را به دلیل مهاجرت صاحب ویلا از ایران معرفی
میکنند که خود گویای مشکل اجتماعی دیگری در کشور است. منطقه محمودآباد، چمستان، بابلسر و نور، از محبوبترین مناطقی است که ویلاهای ارزانقیمت در آنها دیده میشود. ویلاسازها به نواحی بکر هم رحم نمیکنند: «مجاور جنگلهای سیسنگان، 300متر زمین، 130 متر بنا، دوخوابه، پارکینگ، انباری، مبله و وسایل کامل». جالب اینجاست که تهرانیهایی که اغلب این ویلاها را میخرند، عملا دوباره دور هم جمع میشوند و یک تهران کوچک - همان جایی که از آن فرار کردهاند- را دوباره در شمال کشور بازسازی میکنند. در بسیاری از مناطق شمالی و شهرهایی که ویلاهای زیادی در آنها ساخته شده، صفت «تهرانیها» پس از نام شهرک یا محله، گویای بازسازی اجتماعات تهرانی در شمال کشور است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.