لنین و زنان
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
«اینجا پشه خیلی جمع میشود... نمیدانم چرا همیشه وولادیا را تعقیب میکنند.» نادیا اولیانوف نادیای «شاهماهی» سنپترزبورگ سال 1894. ولادیمیر ایلیچ اولیانوف 24سال داشت و رفتهرفته داشت یک وکیل میشد. اما پیداکردن مشتری برایش سخت بود: «هرچه پول داشتم خرج کردم. فکر نمیکنم بتوانم با این درآمدها زندگیام را اداره کنم. اگر توانستی حدود یکصد روبل برای من بفرست.» مادرش، خانم اولیانوف از همان زمان که پسرش را برای تحصیل به سنپترزبورگ فرستاد، کمکش میکرد. او رفته بود تا در آنجا حقوق بخواند و به وکالت اشتغال پیدا کند. از سالها انتظارکشیدن خسته شده بود حتی تصمیم داشت روسیه را ترک کرده و برای نخستینبار برود در اروپا زندگی کند؛ جایی که فرصتهای شغلی زیاد و اغواکنندهای -معمولا در شهرهای ثروتمند غربی- برای جوانان خوشفکر پیدا میشود. اما از شانس خوبش اینکه مادر همواره برای کمک به او حاضر و آماده بود. «خدای من، من دوباره دچار وضعیت مادی بدی شدم. لذت من در خرید کتاب خیلی زیاد است تا حدی که همه پولم را خرج میکنم. نمیدانم چرا. من مجبورم یکبار دیگر از شما کمک بگیرم. اگر برایت امکان دارد برایم 50 الی صد روبل بفرست.»
ولادیمیر کاملا میدانست که میتواند روی کمکهای نامشروط ماریا الکساندروونا اولیانوف حساب باز کند. در گذشته، یعنی ژانویه سال 1887 بود که اولیانوف سعی کرد سرنوشت این آشوبگر نورسیده را وقتی از دانشگاه کازان اخراج شد برعهده بگیرد. برای همین مزرعهای بزرگ در نزدیکی سامارا در فاصله 900 کیلومتری جنوبشرق مسکو خرید تا برای خودش که بیوهای پیر بود درآمدی مطمئن داشته باشد. همچنین بتواند کاری روزمره برای ولادیمیر دستوپا کرده باشد. ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.