سخنی پیرامون حرفه رییسجمهور؛ وکالت
نعمت احمدی . حقوقدان
در جامعه وکالت مصطلح است که همکاران را با عنوان «وکیل»، طرف خطاب قرار میدهند و به همین اعتبار من رییسجمهور را -وکیل حسن روحانی- مینامم. از سالهای دهه50 که ایشان را با لباس روحانیت در دانشکده حقوق میدیدم، خاطره کلاسهای دکتر رضا مظلومان که به بحث و نقد تند بین آقای روحانی و دیگر دوستان و آقای مظلومان منجر میشد را هنوز به یاد دارم. تا اینکه انقلاب شد و نام و چهره ایشان در مطبوعات و رادیو و تلویزیون نقش بست مدارج را طی کردند؛ از نمایندگی مجلس تا نایبرییسی آن از معاونت آیتالله هاشمیرفسنجانی در نیروهای مسلح و جبهه تا عضویت در شورایعالی امنیت ملی و مهمتر از همه، مذاکرهکننده دولت ایران با گروه 1+5 و متصفشدن به «شیخ دیپلمات». وقتی آقای روحانی، پروانه وکالت به شماره 15660 را از کانون وکلای دادگستری مرکز دریافت کرد بیتعارف به حرفهام وکالت بالیدم هرچند این حرفه را دوست دارم و به گفته ولتر، فیلسوف معروف -که وکیل دادگستری هم بود - اگر صدبار دیگر به دنیا بیایم بازهم وکالت دادگستری را انتخاب خواهم کرد. اقدام آقای روحانی در اخذ پروانه وکالت همانند گفته ولتر بود با این تفاوت که ایشان ترجیح داد اگر دهها شغل و حرفه از نمایندگی مجلس تا نایبرییسی آن از ریاست شورایعالی امنیتملی تا رییس گروه مذاکرهکننده ایرانی با کل جهان را در سابقه خود داشته باشد بازهم نگاهش به حرفه اصلی یک حقوقدان یعنی قضاوت یا وکالت باشد که او «وکالت» را انتخاب کرد. این نگاه به حرفه اصلی وقتی تکمیل شد که در مناظره معروف با کاندیداهای ریاستجمهوری با سربلندی از «من حقوقدانم» استفاده کرد و این عنوان از میان دهها عنوان و صفتی که به آن متصف بود، عامل پیروزی در انتخابات نفسگیر خرداد 92 شد. «من حقوقدانم» ترجیعبندی شد که بیتالغزل پیروزی دکتر روحانی گردید و به حق صندلی ریاست قوه مجریه را به دست آورد. معروفترین حقوقدانی که در گذشته ریاست قوه مجریه را برعهده گرفت مرحوم دکتر محمد مصدق بود اتفاقا اعمال حقوقی انجامیافته در دوره دکتر مصدق با تکیه بر تخصص او شباهتهایی با وضع موجود دارد. در دوره محمدمصدق موضوع ملیشدن صنعت نفت و چالشهای پیشآمده با دولت انگلیس وضعی همانند پرونده اتمی ایران را پیشروی ایران گذاشت. قصد تشابهسازی ندارم اما طرح دعاوی ایران و انگلیس در دیوان داوری لاهه و شورای امنیت سازمانملل و دفاع شجاعانه دکتر محمد مصدق و هیات همراه، وجهه حقوقدانی او را بیشتر برملا کرد، امروزه نیز پرونده اتمی همانند پرونده نفت نگاه اکثر کشورها را به مطالبات ایران جلب کرده است. ملیکردن صنعت نفت چیزی مشابه حق استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای است و مبارزه مردم ایران تنها به نفع ایران تمام نمیشود بلکه مانند موج ملیشدن صنعت نفت ایران که به مصر جمال عبدالناصر هم کشیده شد و کانال سوئز را ملی اعلام کرد، خواسته به حق امروزی ما یعنی حق استفاده از انرژی هستهای همانند -موج ملیشدن- صنعت نفت برد جهانی نیز دارد و دیگر ملل چشم به مذاکرات پیشروی ایران با گروه 1+5 دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.