|

پایان موسولینی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

عصر روز 25 همان ماه بود که کلارا خودش را به کاروان دوچه رساند. او ميلان را ترک کرده بود. کلارا لباس پشمي‌گرانقيمتي پوشيده بود. کيف‌دستي سياه‌رنگي داشت به همراه يک کيف کوچک ديگر که داروها و لوازم آرايشي‌اش را در آن مي‌گذاشت. روز بعد داشتند به سمت درياچه کوم مي‌رفتند. مي‌خواستند از آنجا خودشان را به سوييس برسانند. گفته مي‌شد موسوليني آنجا خانه دارد. کلارا در نهايت پذيرفت «هرجا ارباب برود سگش هم مي‌رود.» اما درباره راشل، موسوليني براي او نامه‌اي به منظور خداحافظي نوشت و توصيه‌هايي کرد: «راشل عزيزم. من به آخرين مرحله زندگي‌ام رسيده‌ام، به آخرين صفحه کتابم. شايد ديگر همديگر را نبينيم. براي همين به تو نامه‌اي نوشتم و فرستادم که همين است. از تو مي‌خواهم همه کارهاي بدي را که بدون قصد انجام دادم ببخشي. در ضمن بايد بداني تو تنها زني بودي که دوستش داشتم. دراين‌باره به خداوند قسم مي‌خورم و به فرزندمان برونو. در اين لحظات آخر عمر. مي‌داني که ما بايد به والتيلين برويم. اما تو، سعي کن با بچه‌ها خودت را به مرز‌هاي سوييس برساني. مي‌توانيد آنجا زندگي جديدي را بنا کنيد.» داستان اما در همان مسير رسيدن به درياچه کوم خاتمه يافت. آلماني‌ها داشتند موسوليني را همراهي مي‌کردند. اما هم‌پيمانان و دولت انتقالي که تشکيل داده بودند خواستار بازگرداندن موسوليني بود. موسوليني سعي کرد خودش را بين ستوني از نيروهاي «اس.اس» مخفي کند. لباس يک نظامي آلماني پوشيد و کلاهخودي بر سر گذاشت. به پشت يک خودرو حمل‌ونقل نيرو جست چون مجهز به مسلسل بود. اما خيلي‌ها در جست‌وجوي بنيتو بودند. با پوشيدن لباس يک سرباز آلماني درجه‌دو خودش را به ناشناسی زده بود. مي‌گفت مثل ناپلئون شده است. چون او نيز يک‌بار مجبور شد در قالب شخصيت يک ژنرال اتريشي فرو رود. هنگامي که داشتند او را به جزيره الب مي‌بردند. وقتي به روستاي دونگو رسيدند يک ايتاليايي، موسوليني را شناخت. داشت اين ستون در حال فرار را بازرسي مي‌کرد. کلارا را نگذاشته بودند سوار خودرو شود، اما تقدير مي‌خواست که هردو آنها در آخرين صحنه کنار هم باشند. ساعت چهار بعدازظهر بود. آن دو را اسير کرده و به بند کشيدند. کلارا يک‌ريز گريه مي‌کرد. بنيتو نااميد و درعين‌حال بي‌توجه بود. پيش از اينکه به سوي آنها شليک کنند کلارا يواشکي در گوش بنيتو گفت: «خوشبختي را مي‌بيني من تا آخرين لحظه دنبالت بودم؟» اما جوابي داده نشد: فقط يک صدا بود که فضا را شکافت: بوم. بوم. بوم!* * سال 1943 موسوليني از حکومت خلع و محبوس شد. پس از مدتي به وسيله تعدادي از چتربازان آلماني از زندان فراري داده شده و به شمال ايتاليا برده ‌شد تا در آنجا نوعي حکومت جمهوري تحت رهبري حزب فاشيست برقرار کند. اما سرانجام در آوريل سال 1945 به دست ميهن‌پرستان ضدفاشيست ايتاليايي گرفتار و تيرباران شد. آنها معتقد بودند موسوليني غلام حلقه‌به‌گوش هيتلر است و به همين دليل از او نفرت داشتند. گفته مي‌شود در آخرين روزها، موسوليني به اتفاق معشوقه‌اش کلارا پتاچي به دست پارتيزان‌هاي ايتاليايي دستگير و سرانجام در يک محاکمه صحرايي به اعدام محکوم شدند. در ۲۸آوريل ۱۹۴۵هنگام اعدام شخصي با چاقو به او ضربه زد و موسوليني نيمه‌جان از شکنجه به زمين افتاد. مردم به او حمله کردند و با لگد روي جنازه‌اش رفته جمجمه‌اش را متلاشي کردند. ازدحام و هيجان جمعيت به حدي بود که تنها با شليک تيرهوايي پراکنده شدند. جسد موسوليني و معشوقه‌اش براي نمايش عموم به قناره قصابي و به صورت وارونه از سقف يک ايستگاه پمپ بنزين آويخته شد و به وسيله مردم شهر سنگباران گرديد. جسد وي چهار ماه بعد در زادگاهش در «پريداپيو» به خاک سپرده شد. گفته مي‌شود هنوز در ايتاليا کساني هستند که به ديدار مزارش مي‌روند. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.