والیبال با چاشنی تصاویر تکراری
سعید برآبادی
وقتی یک جسم داغ در یخچال گذاشته میشود، چه اتفاقی برای آن شیء میافتد؟ برای یافتن پاسخ نیازی به آزمایش فیزیکی نیست کافی است به بینندگانی نگاه کرد که دو هفته رقابتهای جامجهانی والیبال را مشتاقانه پیگیری میکردند اما بیش از آنکه جریان زنده بازی را ببینند، تصویرهای اسلوموشنی را برای دهمین و صدمینبار میدیدند. این موضوعی است که حتی بازیگران صداوسیما و سینما را نیز به واکنش واداشت. برخی از این بازیگران بهخاطر حضور در صداوسیما، حاضر به انعکاس نظراتشان در این گزارش نشدند اما برخی هم با انتقاد از آنچه در طول بازیهای والیبال از تلویزیون شاهدش بودند، بدسلیقگی در مدیریت پخش را اصلیترین دلیل نارضایتی تماشاگران تلویزیونی والیبال قلمداد کردند. در این میان اما فرهاد اصلانی که از بازیگران مطرح صداوسیما و سینماست حتی پا را فراتر گذاشته و به «شرق» میگوید که پخش بازیهای والیبال تیمملی به شکلی که شاهدش بودیم، بازی با اعصاب مخاطب بود: «وقتی که در بازی سرویس زده میشد، مخاطب استرسش شروع میشد که آیا نتیجه این توپ را خواهد دید یا نه. بارهاوبارها حتی مجری هم نمیدانست که سرویس بهنفع ایران در زمین خوابیده یا نه. این
نوع پخش مخاطب را دچار استرس فوقالعاده میکند و ممکن است حتی مثل خود من گاهی از صرافت دیدن بازی بیفتد.» اصلانی که تقریبا فوتبالها و والیبالهای تیمملی را از تلویزیون پیگیری میکرده بدسلیقگی در سانسور را اصلیترین دلیل این اتفاق میداند اما رک به آن اشاره نمیکند: «مخاطب مدام میبیند که یک صحنه تکراری از تماشاچیان یا از بازی در حال پخش است. این نوع برخورد با مخاطب در بازی که با فاصله چندثانیه در حال پخش است میتوانست اتفاق نیفتد، میشد به مخاطب احترام بیشتری گذاشت و اجازه داد بهدور از حاشیهها و استرسهای حذف عجولانه تصاویر، والیبال نگاه کند، مگر آدمهایی که در ورزشگاه حضور داشتهاند، چقدر نامناسب بودهاند که باید اینهمه سانسور ببینیم؟» ماهایا پطروسیان اما نظر دیگری دارد. او هم مسابقات والیبال را دیده و حتی چندباری به نشانه اعتراض کانال را عوض کرده است: «همیشه اول بازی، بدون مشکل پخش میشد اما کمکم قطعکردن روند پخش زنده شروع میشد و مدام تصویرهایی تکرار میشدند تا جایی که دیگر دیوانهکننده میشد و مجبور بودیم کانال را عوض کنیم. برای چه چنین اتفاقی باید بیفتد؟ کسی منکر حذف تصویر آنهایی که پوشش
نامناسب دارند نیست، اما آیا تعداد آنها در ورزشگاه اینقدر زیاد است که هرچندثانیه یکبار باید تصویر را قطع کرد؟» اهالی رسانه و هنرمندانی که به نام خودشان در شبکههای اجتماعی صفحه دارند بخشی از این میزان سانسور اعمالشده را بهخاطرنشان ندادن زنان حاضر در ورزشگاه میدانستند. پطروسیان اما در جواب این فرضیه میگوید مگر تلویزیون میتواند با نشانندادن زنان حاضر در ورزشگاه به مردم بقبولاند که در آن طرف دنیا هم زنان به ورزشگاه نمیروند؟ او بر نقش رسانههای امروز انگشت میگذارد که نمیگذارند چیزی در پرده باقی بماند و میگوید که متاسف است از اینکه زنان کشورش نمیتوانند به ورزشگاه بروند و مشوق تیمی باشند که نماد کشورشان است: «امروز دورهای نیست که اطلاعات در دنیا مخفی بماند و یک بازی قدیمی را چندساعت بعد، پخش کنند و بگویند زنده است. در مورد زنان هم همینطور. باید وقت آن رسیده باشد که با حمایت همهجانبه در بخشهای مختلف فرهنگی کشور، زمینه ورود زنان به ورزشگاهها فراهم شود.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.