|

آخرین فصل زندگی موسولینی

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

در تاریخ 12آگوست بود که به دستور دولت جدید خانواده پتاچی توقیف شد. تمام آن چیزی را که کلارا توانست حفظ کند یک رومبلی بود که بر روی آن نوشته شده بود: «کلارا، من توام و تو من، بن.» اما روز 17سپتامبر بعد از فرار موسولینی از طریق هوا، آزادش کردند. روز 28اکتبر بود که همدیگر را در «گاردون» نزدیک دریاچه «گارد» ملاقات کردند. هردو گروگان آلمان‌ها بودند. این پایان یک راه طولانی بود. «او» برگشت. موسولینی آخرین فصل‌های زندگی‌اش را سپری می‌کرد. کلارا در کنارش بود. این همدلی به آنها آرامش خاصی می‌داد. خیلی از فاشیست‌ها او را رها کرده بودند. تنها این زن بینوا مانده بود و بیش از هرچیز دیگری با حضورش بود که به او کمک می‌کرد. «او موجود ضعیفی است که خالصانه مرا دوست دارد... من به او بدهکارم.» کلارا نیز اسیر دست آلمانی‌ها شده بود. کسانی که معتقد بودند او خانه‌ای دارد که فقط چند کیلومتر از خانه بنیتو فاصله دارد. در آن خانه از صبح لباس‌های شیکی می‌پوشید و آرایش می‌کرد و منتظر آمدن کسی می‌ماند که مردش بود. مصطفی عمری که یک پیشگو بود به او خبر داد. همواره به کاخ‌های با عظمت رم رفت‌وآمد می‌کرد. گفته بود: «باید خودت را از یک تقدیر فاجعه‌بار مصون نگه‌داری. فقط می‌توانی به لذت‌های ساده بورژوازی اکتفا کنی. سرنوشت تو به سرنوشت مردت گره خورده است.» اما در این میان راشل کجای کار بود؟ او می‌دانست که زن دیگری است جدا از این پتاچی بازیگوش که همسرش را در تنهایی همراهی می‌کند. یک‌بار در تاریخ 18اکتبر سال1944 به خانه‌اش وارد شد، به او دشنام داد و با او مشاجره کرد. در لابه‌لای این جیغ و فریاد و دشنام و اشک هنوز هم همان حسادت زنانه حرف اول را می‌زد. راشل آمده بود تا به رقیبش یأس و سرخوردگی را بچشاند. به او خبر داد که بنیتو اسیر آلمانی‌هاست و نگران آنکه نتواند نجاتش دهد. بت کلارا فرو ریخت. اما نه او و نه راشل از این مردی که بین هم تقسیمش کرده بودند تا آخر دست نکشیدند. 18می ‌سال 1945 موسولینی زندان تاریک و غمگین گاردون را به سمت میلان ترک کرد. کلارا هم به دنبالش راه افتاد. بنیتو به او گفت: برو اسپانیا. - نه من اینجا می‌مانم. تصمیم نهایی‌اش را گرفته بود. «خیلی‌ها به او پشت کرده بودند دیگر سزاوار نبود که او هم آزارش بدهد.» از یک اقدام فداکارانه و انتحاری حرف زده بود. در آخرین نامه‌ای که نوشت و به مریم داد و از او خواست بازش نکند مگر اینکه به اسپانیا رسیده باشد گفته بود: «هرگز از او جدا نشدم، هرچه می‌خواست باشد، می‌دانم که نمی‌توانستم کمکش کنم... . از تو [مریم] خواهش می‌کنم. هرچه اتفاق بیفتد، تلاش کنی حقیقت مرا به او بگویی. از عشق درخشان و زیبایی که فراتر از زمان و زندگی بود.» ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.