دنیا، صیغه یا مدرسه؟
میترا امام . نماینده سازمانهای مردمنهاد در شورای حمایتهای اجتماعی کودکان کار
اسمش «دنیاست» ولی انگار دنیا جایی برایش ندارد. هنوز خیلی کوچیک بود که از مادرش شنیده بود، از زمانی که «دنیا» به دنیا آمد، اخلاق «حسین» عوض شد، بداخلاقی میکرد و بهانه میگرفت تا بالاخره رفت. «دنیا» هیچوقت نفهمید چرا او جای بابایش را تنگ کرده. «دنیا» و مادرش نتوانسته بودند بهتنهایی مخارج زندگی را تامین کنند. مادرش با «علی» ازدواج کرده بود که سه پسر داشت. «دنیا» شد دختر خانه و عهدهدار کارها. با اینکه خیلی کوچک بود. از آزار برادرهایش در امان نبود. بعد از انجام کارهای خانه مجبور بود سر چهارراهها حاضر شود. نمیتوانست مثل برادرهایش خوب بدود، فروشش کم بود. گاهی اوقات عروسکی پشت ماشین نظرش را جلب میکرد و در رویاهای کودکیاش فروشندگیاش را فراموش میکرد. غفلت همان و کتکخوردن همان. انگار در خیابان هم گوشه امنی برای او پیدا نمیشد. آنقدر کتک خورده بود که دیگر درد را احساس نمیکرد با درد خاطره داشت. اصلا از جنس درد بود... . کوچک که بود هر وقت مادرش از «حسین» کتک میخورد او را کتک میزد. اگه هنگام شستن ظروف، ظرفی میشکست کتک میخورد. اگه غذای اضافه میخواست تا سیر شود کتک میخورد. آنقدر کتک خورده بود که دستش
شکسته بود انگار با دست شکسته مصممتر برای فروش فال آمده بود. حالا نزدیک هفتسالشه، هروقت حرف از مدرسهرفتن او میشه کلمه صیغه به میان میاد «دنیا» نمیداند صیغه یعنی چی، مدرسه کجاست. فقط حس میکنه اینها باهم ارتباط دارند. متاسفانه کسی نمیتواند برای «دنیا» کاری بکند. چون از نظر قانون او سرپرست دارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.