رواج آلودگي بصري
احمدرضا دالوند
تهران هماينک با شيوهاي که تنها ميتوان با عنواني همچون: «غيرتخصصي و ناشيانه»، از آن ياد کرد در حال «رنگشدن» و به اصطلاح «زيباسازي» است. به ضرسقاطع ميتوان گفت آنچه تحت عنوان نقاشي ديواري در اين کلانشهر رخ ميدهد جز مايه شرمساري گروهي از شهروندان متخصص و هنرمندان کارکشته ساکن تهران نيست، که فضاسازي و هنر ديواري را ميشناسند و همچون سوگواراني هستند که ميدانند با رنگ و نقش چهها ميشود کرد، (البته کار در دست بيهنران است و اينان بايد خاموش و سر به زير از کنار اين آلودگيهاي بصري عبور کنند). از سوي ديگر، بايد دلشوره چشمان ناآموخته کودکان و نوجوانان را داشت که در ديدار اجباري، دچار نوعي بيسليقگي ميشوند که بيترديد غيرقابل جبران است؛ و خسارتي که به هوش تصويري آنان وارد میشود کم از خساراتي از نوع خشکشدن درياچه اروميه نيست؛که اگر مرگ درياچه را علاجي باشد؛ نسل بيسليقه را هيچ علاجي نباشد. سطوح وسيعي که در اختيار شهرداريهاست، آيا جز انتقال بيسليقگي و رواج آلودگي بصري کار ديگري با چشمان گرسنه شهروندان ميکنند؟ بياطلاعي مديريت شهري نسبت به اين فجايع بصري، موجب شده تا اين همه سطوح وسيع، با ناشيگري و
شيوههاي رقتبار فني منجر به نمايشگاه- بخوانيد: جولانگاه - آثار نخنما، منسوخ، زننده و رقتآور شود. متاسفانه تا جايي که راقم اين سطور ميداند، براي تعدي به حس شنوايي و بينايي انسانها در قوانين هيچ جرمي پيشبيني نشده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.