احساس خطر
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
کلارا به یکی از دوستانش به صراحت گفت: «درندهخویی او سلامتی مرا ویران کرد.» در تاریخ 20ژوئیه او توانست یکبار دیگر وارد قصر شده و نامهای را تحویل دهد. در این نامه او تهدید به خودکشی کرده بود: «به تو هشدار میدهم بن! مرا تحقیر نکن وگرنه خودم را به دردسری میاندازم که برای تو گران تمام میشود. اگر دوباره به من توهین کنی، از اینجا زنده بیرون نخواهم رفت. تا ابد اینجا مثل یک جسد بیجان باقی خواهم ماند.» بنیتو سهروز مردد بود اما بعد او را خواست. یک گفتوگوی کوتاه به اندازهای که موثر باشد. سران حزب ملی فاشیسم علیه او داشتند توطئه میکردند. میخواستند فردا او را سرنگون کنند. بنابراین به کلارا نیاز داشت. روز 24جولای سال 1943بود شورایعالی فاشیسم او را از مقامش برکنار کرد. به دفترش برگشت و با کلارا تماس گرفت. ساعت یک ربع به چهار صبح بود. کلارا: «اوضاع چطور گذشت؟ - فکر میکنی چطور گذشت؟ - تو مرا به وحشت میاندازی. - بعد از این دیگر جایی برای وحشت وجود ندارد. ما به خط آخر رسیدیم. به بزرگترین پیچ تاریخ. ستاره ما افول کرد... باید برای خودت پناهگاهی دستوپا کنی.» نزدیکهای ظهر روز 25جولای بود که یکبار دیگر با کلارا
تماس گرفت. برای آخرینبار از قصر ونیز. به او گفت پادشاه باید در کنار او بایستد. برای همین بعدازظهر به دیدنش خواهد رفت. کلارا از درون احساس خطر کرد «نرو! اگر من جای تو بودم، اطمینان نمیکردم. پس از آن هم. پس باید خیلی مراقب باشی. تو را در تله میاندازند. نمیخواهم آنوقت با سرت مثل توپ بازی کنند.» بنیتو خندید. اما اشتباه میکرد. چون وقتی به «خانه ساویوا» رسید پادشاه دستور داد فورا او را دستگیر کنند. ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.