|

اندر باب آموزش موسیقی

کامران عدل

در صفحه آخر روزنامه «شرق» 23تیر، مقاله‌ای از آقای سیدمحسن هاشمی با عنوان «تقویت بنیان‌های فرهنگی- هنری تهران» نوشته شده بود که به‌هیچ عنوان با آن موافق نیستم. در این مقاله، ایشان از اینکه کلاس‌های موسیقی شهرداری تعطیل شده و ‌آنها را به بخش خصوصی واگذار کرده‌اند، دفاع کرده که باید تاملی بسیار بزرگ بر آن داشته باشیم. اول از آنجا شروع کنم که پدر مرحوم من به‌هیچ‌وجه با آموزش‌وپرورش در بخش خصوصی معتقد نبود. حالا می‌پرسید که بابای تو کی بود که او را به‌رخ ما می‌کشی؟ پدر بنده مهندس کشاورزی بود و تا قبل از سال 1300هجری خورشیدی در دانشکده کشاورزی الجزیره (در آن دوران الجزیره یکی از استان‌های فرانسه بود) کشاورزی تدریس می‌کرد. در 27سالگی، دولت ایران از وی خواست که به‌ایران بیاید و دانشکده کشاورزی کرج را بنیان گذاشت و به‌پدر کشاورزی نوین ایران معروف شد. ایشان معتقد بود دبستان‌ها و دبیرستان‌های خصوصی کارنامه‌های قلابی می‌دهند و آموزش‌وپرورش (در آن موقع می‌گفتند وزارت فرهنگ) باید دولتی باشد. به‌همین علت ما برادران، همگی در مدارس دولتی درس خواندیم و نتیجه‌اش هم این شد که همگی بسیار موفق شدیم. حالا برگردیم به‌جریان منحل کردن کلاس‌های موسیقی در مراکز فرهنگی شهرداری. اول از آنکه این تصمیم در افکار عمومی، برمی‌گردد به‌نگاه‌های شناخته شده در مورد موسیقی. دوم برمی‌گردد به‌اینکه کسی با دایربودن کلاس‌های موسیقی خصوصی مخالف نیست، به‌شرط آنکه هزینه‌ها، متعارف باشد با قدرت جیب مردم. طبق شنیده‌ها، حداقل دستمزد تدریس در کلاس‌های عمومی، ساعتی15هزارتومان است. حال سوال من این است که آیا یک بچه با استعداد، که پدرش کارگر است، می‌تواند این هزینه را پرداخت کند؟ این هزینه در مراحل بعدی به‌ساعتی بین 150هزارتا 250هزارتومان می‌رسد (بستگی به‌ساز دارد). در تمام جهان شهرداری‌ها در امر آموزشی شرکت دارند. از جمله بنده دوستی دارم که به‌پاریس رفت. در پاریس، در کارگاه آموزش جواهر‌سازی شهرداری منطقه‌چهار پاریس شرکت کرد و این کار را فراگرفت. بعد دوباره به‌ایران مراجعت کرد و یک کارگاه کوچک جواهرسازی دایر نمود و محصولاتش را به‌فروش گذاشت و بسیار هم موفق شد. این موفقیت هم در سایه ارزان‌بودن و هم به‌خاطر رنگ‌وبوی ایرانی آنها بود. در این میان، عده‌ای جوان به ‌او مراجعه کردند و کلاس‌های جواهرسازی دایر کرد و شاگردان بسیار با استعدادی تربیت کرد. اما در مملکت ما آموزش‌وپرورش که باید مستقل باشد، وارد کارزارهای غیرمرتبط شده است. کافی است در این مورد، به‌مقاله صادق زیباکلام که در روزنامه «شرق» 22تیر چاپ شده است نظری بیندازیم. در بخشی از این مقاله آمده است: «... آن گناهان و خبط و خطاهای کرده و ناکرده فرجی‌دانا کدام بوده که تندروها به‌چیزی کمتر از برکناری وی رضایت نمی‌دهند؟ فرجی‌دانا نه‌دانشگاه‌ها را مرکز برخوردها و کانون‌های جریانات سیاسی ساخته، نه روسای ارزشی و مومن دانشگاه‌ها را یکی پس از دیگری کنار گذارده و به‌جای آنها ژان ژاک‌روسو و جان استوارت میل را آورده است! آنچه او انجام داده آن است که سایه ناامنی ایجادشده توسط کمیته‌های انضباطی را تا حدی از سر دانشجویان برداشته، فضای سنگینی را که در دولت قبلی بر سر دانشگاه سایه افکنده بود کنار زده ...» در ضمن، در مقاله آقای سیدمحسن هاشمی، خیلی چیزهای دیگر هم بود که اگر بخواهم به‌آنها بپردازم، مثنوی هفت میلیاردی خواهد شد زیرا با افکار و اندیشه‌های فیروز شیروانلو، که بنیانگذار این جریان‌ها بود، کاملا متفاوت هستند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.