از ساز عروسی تا مارش عزا
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
اتاق برجها؛ کاخ ونیز، اواخر بهار سال1939. چند روز قبل از شروع جنگ در اروپا. کلارا احساس کرد نیاز به صحبت با او دارد. نیاز به اینکه از او اطمینان خاطر داشته باشد. بنیتو با لحنی قاطع حرفش را قطع کرد و گفت: «حماقتهای زنانه». سکوت کرد. تحقیر شده بود. برایش نوشت: «در زندگی شخصیتو این غریزه است که حکم میراند. عمل تو مثل گربهای است که میخواهد جلو ضربهای را بگیرد. تو زخمی میکنی و میگذاری قربانیات همانطور جان بکند. بیتوجه به دردی که بر او وارد کردهای» برایش مهم نبود که معشوقش منتظر آمدن امپراتوری جدید رومانی است. از او نمیپذیرفت که از خواستههای رمانتیکش شانه خالی کند. اما این عشق فوق سری نیز بعد از گذشت سهسال در ایتالیا داشت از هم میپاشید. بنیتو از نظر بینالمللی شکست خورده بود. ساکت و خشن، زودرنج و احساساتی بود. دهم ژوئن سال 1940 بود که تشنجهای موسولینی بیشتر شد. شب پرتشنجی را پشتسر گذاشت؛ به راه انداختن یک جنگ، مسالهای عادی نبود. پیش از ظهر دوبار با کلارا تلفنی صحبت کرد. اولی برای مشاجره با او و دومی برای آشتی. احساس خلسهای بیمارگونه داشت. نیاز شدیدی به این تماس داشت. توجهشان به صدها هزار
ایتالیایی جلب شد که سخنرانیهای او را میشنیدند. کلارا ناگهان پرسید: «چهات شده؟ دیگر مرا دوست نداری؟ پیش من نمیآیی؟» حالت تشنجش را در روزی پرابهام بر سر او ریخت. اینبار اشتباه نمیکرد. گفت: «آیا در چنین لحظاتی که سرنوشت ایتالیا تا چند ساعت دیگر رقم میخورد عاقلانه است که از این یاوهها صحبت شود!» سپس فورا تماس را قطع کرد. کلارا گریست. موسولینی از حرفی که زده بود پشیمان شد. دوباره تصمیم گرفت با او تماس بگیرد. بعدازظهر تماس گرفت. دقیقا نیمساعت پیش از اینکه رسما جنگ اعلام شود. مریم تلفن را برداشت. به شکلی غیرعادی به او گفت: «نیمساعت دیگر من جنگ را اعلام میکنم.» دختربچه ضربه خورد. پرسید: «ولی کوتاه خواهد بود؟» پاسخ داد: «نه. طول خواهد کشید.» ارتش ایتالیا به فرانسه و یوگسلاوی حمله کرد. همچنین به مصر که تحت حکومت انگلیسیها بود از لیبی حمله کرد. در همان روز، کلارا خبر مهمی داشت تا آن را اعلام کند. او حامله شده بود. ارتش دوچه در تمام جبههها شکست خورد. این شروع جنگی بود که برای موسولینی رقتانگیز مینمود. در عوض تابستان برای کلارا درخشانتر بود. او تابستان را با خانوادهاش در هتلی بزرگ در «ریمیمی» گذراند.
احساس خوشبختی میکرد. موسولینی هر روز با او تماس میگرفت. مثل روزهای اول آشناییشان. اما کلارا در 19آگوست از دردهای شدیدی رنج میبرد. روی فرش به خود میپیچید. تشخیص بعدی دکتر مانند یک خنجر فرود آمد: جنین داشت خارج از رحم رشد میکرد. فورا مجبور به عمل جراحی در رم شدند. تاریخ 27 آگوست. موسولینی فقط به او گفت: «برایت دعا کردم.» رابطه عاشقانهشان به مرور زمان رنگ باخته بود. مردم حضور کلارا را نمیتوانستند نادیده بگیرند، اما او همچنان مجبور بود خودش را پنهان کند. او هم زن دیگری از دوچه بود. زنی که همه از او نفرت داشتند. برای همین به او لقب «کلنگ دوسر»، «طماع» یا «پمپادور کوچک» دادند. خود از سرنوشتش باخبر بود. مینویسد: «من از این عشق خواهم مرد. یا خودکشی میکنم یا به قتل میرسم. همه به من نگاه میکنند و برای من خیالاتی میبافند. گویی صورتم را در یکی از آینههای مخدوش در بازارهای عید میبینم. آنهایی که آدمی را لاغر یا کوتاه یا کجومعوج نشان میدهد. من پمپادور هستم؟ چرا کلئوپاترا نباشم؟ از من چه میدانند؟» کلارا تنها بر یک نفر اتکا داشت و او بنیتو بود. کسی که دیگر به یک سایه تبدیل شده بود. با قدمهای سریع خود
از اتاق برجها خارج میشد. موسولینی به یک سکوت محض تبدیل شده بود. بیش از یک کلمه حرف نمیزد. تا بالاخره ضربه نهایی فرود آمد. پسرش برونو در 23سالگی مرد. آگوست 1941 خودش را از بالای برج پیزا حلقآویز کرده بود. این فاجعه تاثیر روحی شدیدی بر موسولینی گذاشت. دیگر قادر به جنگیدن با تقدیر نبود. بعد از شکستهایی که متفقین در سال1942 در جبهه روسیه خوردند، موسولینی تحقیر شد و اعتمادبهنفس خود را از دست داد. عشق کلارا برای او دیگر غیرقابلتحمل بود. دیگر نه قربان صدقهها و نه اشکهایش هیچکدام را نمیتوانست تحمل کند. برای او دیگر آن رویاها تمام شده بود و نمیتوانست به او اعتماد کند. میخواست او را به جایی بفرستد. بارها او را از قصر بیرون کرد. اما کلارا باقی ماند و همچنان به آن قفس کوچکش چنگ زد. اول می سال 1943بود که بعد از یک مکالمه تلفنی ضربهاش را به او فرود آورد: «میخواهم تنها باشم.» کلارا به تلخی برایش نوشت: «من 12سال از عمرم را به خاطر تو سپری کردم.» دریافت که بهار زندگیاش مثل بهار رژیم حاکم بر ایتالیا شده است. خبرها همه شوم و تاریک بود. نوشت: «همچنان دست از فریب من بر نمیداری. عشق من به گلولهای تبدیل شد
که تو آن را به زندگیام شلیک کردی... . از تو میپرسم چه چیزی ارزش زندگی دارد. چه چیزی ارزش زیستن دارد، چه چیزی ارزش عشق ورزیدن را دارد؟» در ابتدای ماه ژوئن بود که ایتالیا آخرین متصرفاتش را در آفریقا از دست داد. بنیتو به خدمتکارش کینتو ناوارا فرمانی قاطع داد: «از امروز دیگر نمیخواهم این زن وارد قصر ونیز شود.» سپس تمام تصاویرش را پاره کرد.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.