بعضی آدمها که همنوعان خود را فراموش نمیکنند
گیسو فغفوری
این طرف دنیا بهم ریخته است، نزدیک ما، همین خاورمیانه، همین همسایههایمان. داعش است و عراق و عکسها و فیلمهای وحشتناک، غزه است و نسلکشی کودکان. انگار قرار هم نیست که کسی جلو آنان را بگیرد. تعداد کودکان کشتهشده هرروز در غزه بالاتر میرود و بیشتروبیشتر بمب و خمپاره بر سر مردم ریخته میشود. خبرنگاران و عکاسان و شبکههای مجازی اتفاقات را منتشر میکنند؛ از دردها و رنجها و گاهی خشونتها. اینکه یک عده نشستهاند و ارسال موشک به غزه را تماشا میکنند جای سوال دارد. آن کفشهای خونین دخترانه هم قلب آدم را میلرزاند. اینطوری بود که آدمهای مشهور هم وسط آمدند شاید کمی دیر، شاید کمی با تعجب، شاید هم باورشان نمیشد که ایندفعه ماجرای بمبها و کشتوکشتارها ادامهدار شده است، مثل همه ما. شهرت یکجور مسوولیت میآورد، انگار ستارههای کشورهای دیگر به انجام وظیفهشان در این زمینه بیشتر اعتقاد دارند یا شاید معتقدند صدایشان و تصویرشان بیشتر شنیده و دیده میشود. اگر اشکان دژاگه جزو اولین نفراتی بود که به ماجرای غزه واکنش نشان داد، بهرام رادان، باران کوثری و چکامه چمنماه در اینستاگرامشان عکسهایی درباره این جنایتها منتشر
کردند. خانه سینما بیانیه داد و مجید مجیدی فراموش نکرد در یادداشتی به نسلکشی در غزه اعتراض کند. اما یکجورهایی انگار جای یک فعالیت در این زمینه خالی بود که بهنظر میرسد با پیشنهادی که «اصغر فرهادی» بههمراه «نسرین ستوده» داده است پر میشود. آنان با انتشار عکس و تشکیل یک پیوند ماجرا را به صورت کلیتر دیدهاند. آنها پیشنهاد دادهاند که هرکسی عکس خود را با جملهای در دست منتشر کند. کاغذی که در آن نوشته شده «کشتن همنوعان خود را متوقف کنید». فرقی ندارد اصغر فرهادی این کار را آغاز کرده است که در مسایل اجتماعی همراه با فعالیت سینماییاش پیشتاز است یا نسرین ستوده. موضوع این است، دو نفری که به انجام فعالیت های اجتماعی، فارغ از حرفه خود مشغول هستند، این کمپین را آغاز کرده اند.. فرهادی همیشه از اولین سینماگرانی بوده که نسبت به مسایل اجتماعی اطرافش واکنش جدی نشان داده است. یکی، دوسال پیش زمانی که بحث قومیتها و توهین به مردمان افغان در شهرهایی نظیر اصفهان و سده مطرح شد، اولین واکنش را نشان داد و حتی برای برگزاری کارگاهی در مدرسه که کودکان مهاجر این کشور در آن درس میخواندند، به ایران آمد و یکی، دوروز همراه آنان
بود. او در آنروزها مشغول ساختن فیلم «گذشته» در فرانسه بود. از همان راه دور نیز مسایل کشورش را درنظر داشت و نسبت به زلزله دردناک آذربایجان در سال91 نیز سریع واکنش نشان داد و بهعنوان تنها ایرانی برنده اسکار پیامی کوتاه برای دلداری فرستاد. اینبار اما او اقدامی عملی را آغاز کرده و با تیزهوشی بر نکتهای انگشت گذاشته است که در سالهای گذشته ایرانیان در آن توانا شدهاند و آن انجام کارهای گروهی است. کمپینهایی که در فضای مجازی واکنش ایجاد میکند و در عین حال هزینهای نیز ندارد و حتی از پشت صندلی هم میتوان انجامش داد. میتوان امید داشت که این کمپین مانند دیگر تجربههای مشابهش در دیگر کشورها با واکنش مثبت روبهرو خواهد شد. مانند همان وقتی که «شانپن» و چندنفر دیگر با عکسهایی در دست نسبت به ربودهشدن دختران در نیجریه و فروختهشدنشان توسط بوکوحرام اعتراض کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.