نگرانی کلارا
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
کلارا به او اطمینان خاطر میداد که: «تو پنجههای یک شیر کوچک را داری.» او نیز اضافه میکرد: «پس به من فکر کن. به شیرت. به گرگت» و از اینکه علاوه بر پادشاهی مردم، پادشاه جنگل است به خود میبالید. غیرتمند و منهدمکننده بود. موسولینی ابتدا دروغ را امتحان میکرد. احتیاج به مهارت زیادی داشت تا در زندگی خصوصیاش، بین همسرش راشل و معشوقهاش کلارا و برخی دیگر از معشوقههایی که هرازچند گاهی با آنها ملاقات میکرد، موفق شود. در خیابانهای رم به صورتی پوشیده حرکت میکرد تا از برخورد با زنانش یا جروبحث با آنها دوری کرده باشد. راشل، بعضی وقتها دست به حملهای انتقامجویانه از خانه موسولینی میزد. خودش اینطور تعریف میکند: «پنجسال پیش، من تلفن مخصوصی داشتم. داشتم آرام صحبت میکردم. یکدفعه احساس کردم دستی روی شانهام قرار گرفت. راشل بود که به من گفت: از صحبتکردن با این سرافاتی... دست بردار. این موقع شب میخواد بخوابد. سپس گوشی تلفن را از دستم قاپید.» بعد از سرافاتی، راشل شبها مکالماتش را با پتاچی هم دنبال میکرد. «عصر دیروز، فکر کردم رفت به رختخواب. میخواستم با تو صحبت کنم. اما ناگهان وارد اتاق شد، لباس حمام گلیرنگی
را به تن داشت. از خوششانسیام اینکه کاری نمیکردم. فقط داشتم روزنامه میخواندم... ایستادم و لباسم را پوشیدم. باید میرفتم. صدای ریختهشدن آب زیاد را از حمام شنیدم. ماندم تا دوباره رفت به رختخواب و با تو مکالمه کردم. وحشت کرده بودم. اگر بیدار میشد مرا با تلفن داغون میکرد.» گاه مشاجرات آنها از حد و مرز خود خارج و به یک کمدی تبدیل میشد. یکبار که راننده شاهد این ماجرا بوده، داستان را اینطور تعریف میکند: یک روز، دوچه همراه کلاریتای مشهور بود. ناگهان شاهزاده (س) با راننده شخصیاش وارد شد. میخواست با موسولینی صحبت کند. از من خواست به او اطلاع دهم. موسولینی فورا استقبال کرد و از کلارا خواست وسایل شخصیاش را بردارد و در راه آبی مخفی شود. گفتوگوی آنها حدود دوساعت طول کشید. تصور کنید بعد از آن کلارا با چه وضعی از مخفیگاهش خارج شد. در تمام وقت حرارت خورشید توی صورتش بود. خیس عرق شده بود... . شاهزاده مکرر به دیدار دوچه میآمد. من دریافتم این دیدارها ماهیتی گرم دارد. وقتی میرسید پالتویی پوشیده بود. فورا آن را درمیآورد و یک لباس راحتی کنار ساحل زیرش داشت.» پس دشمنی واقعی و آتشین برای کلارا همانی بود که از آن
پرهیز میکرد. یعنی دقیقا از سوی خواهرش مریم. هرچند او کوچکتر بود. در دفتر یادداشتهای روزانهاش مینویسد: «میمی همانجا بود. از صحبت ایستاد و نگاهی متفاوت به او انداخت. سابقه نداشت که هرگز چنین کند. من تا حدودی حیران شده بودم. برگشت تا تفریح کند. رفتارش عجیب بود. مانند مردی که احساس میکرد چون جذاب است میتواند چیزهای بیشتری بخواهد. لبخند مکارانهای روی چهرهاش هویدا شد. وقتی فهمید که متوجه شدهام شروع کرد به دویدن. از روی چاله کوچکی میپرید.» نگرانی کلارا کاملا موجه بود. راننده چیزهای بیشتری دیده بود: «وقتی کلارا غروب مریض میشد، این مریم بود که شب موسولینی را شاداب میکرد. این چیزی است که صاحب هتل به من گفت. این دختر صبح پیش از طلوع خورشید خارج شد. درواقع اینطوری جور خواهرش را میکشید.»
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.