|

پله، اشک و امیدواری

از من درست فیلم بگیر!

سینا حلیمی

برزیل با یک نمایش افتضاح دیگر، بار دیگر مقابل دیدگان هزاران تماشاگر و میلیون‌ها بیننده تلویزیونی شرمنده شد و پس از شکست 3 بر صفر در بازی رده‌بندی جام‌جهانی 2014 مقابل هلند، به سخیف‌ترین شکل ممکن، برای دومین‌بار بین چهار تیم پایانی جام‌جهانی، آخر شد. حالا ادسون آرانتنس دوناسیمنتو یا همان «پله» که قبل از شروع جام مدام از فاجعه ماراکانا در سال 1950 و موفقیت خودش در جبران آن شکست با قهرمانی در جام‌جهانی 1958 می‌گفت، باید با شتاب بیشتری تراژدی 2014 را فراموش کند و به دنبال جبران نباشد؛ چه جای جبران برای تیمی که همانند کره‌شمالی و عربستان در یک دوره جام‌جهانی بیش از 12 گل دریافت می‌کند؟ «پله» هرچند سعی می‌کرد امیدواری‌هایش را حفظ کند اما نمی‌توانست از بلایی که بر سر فوتبال ملی برزیل آمده، غافل شود: «نسل ما خوش‌شانس بود که در سوئد فرصت جبران تلافی شکست در بازی آخر جام‌جهانی 1950 را به دست آورد.» پله با زدن دو گل در فینال جام‌جهانی 1958، اولین قهرمانی برزیل در جهان را رقم زد. طلایی‌پوشان در طول تاریخ چهاربار دیگر این عنوان را تکرار کردند اما بعید به نظر می‌رسید نسل فعلی به این زودی‌ها رویای هگزا کامپونه (ششمین قهرمانی در جهان) را عملی کنند. پله با این ادعا موافق است: «ما ضعف‌های ساختاری زیادی داشتیم. اسکولاری در صورت ماندن باید تغییراتی اساسی در تیم به وجود بیاورد.» پله از اینکه نه او و نه تیمش در مراسم اختتامیه نقش پررنگی نداشتند، ناراحت نیست و به زبان طنز می‌گوید: «در چهار جام‌جهانی همراه برزیل بودم و در 10 جام هم بیرون نشستم. فکر نکنم آمار خیلی بدی داشته باشم! از ابتدای جام‌جهانی 2014 در برزیل بودم و هرچند دوست داشتم تیم‌ملی کشورم در فینال باشد اما به‌هرحال از اینکه فینال را میزبانی کردیم، خوشحالم.» برو بیرون! پله که در یک رستوران در دام خبرنگار «ای بی‌سی نیوز»‌ گیر افتاده بود، هنگام بلعیدن ساندویچ مورد سوال قرار گرفت و بلافاصله به شوخی فریاد زد: «هی تو! اگه الان درست از من فیلمبرداری نکنی، از اینجا به بیروت می‌کنم» بیشتر از لحن پرتغالی، لباس زرد پله خودنمایی می‌کند. خبرنگار از او خواست چهار تیم مورد علاقه‌اش را انتخاب کند و زننده 1281 گل در تاریخ فوتبال هم بی‌درنگ گفت: «علاوه بر برزیل، فینالیست‌های دیشب و البته اسپانیا را هم دوست دارم. من هم مثل همه فوتبال‌دوستان، بعد از حذف اسپانیا در مرحله گروهی، دلتنگ این تیم شدم.» آرژانتین دوست ماست وقتی از پله درباره غیرقابل‌تحمل‌بودن درخشش آرژانتین پرسیده می‌شود، او نفس عمیقی می‌کشد و با حفظ وجهه همیشه دیپلماتیکش، سعی می‌کند آبی روی آتش این دشمنی قدیمی بریزد: «به‌هرحال آنها همسایه ما هستند. نه‌تنها با هم مشکلی نداریم بلکه دوست و برادر هستیم.» البته قطعا این جمله یکی از هزاران جمله بی‌مصرف پله پس از پایان دوران درخشان بازی‌اش است! وارث ناکام پله از تماشای مصدومیت نیمار که شماره 10 او را می‌پوشد، ناراحت شده است: «مصدومیت نیمار خیلی تلخ بود. او به نیمه‌نهایی نرسید و ضربه بزرگی به ما وارد شد.» حتی پله خوش‌بین هم شکست 7 بر یک مقابل آلمان را فاجعه‌ای بزرگ می‌داند: «وقتی فاجعه‌ای به این بزرگی نصیبتان می‌شود، هیچ توضیح و دلیل قانع‌کننده‌ای ندارید. فوتبال جعبه شگفت‌انگیزی است. کنفدراسیون برزیل باید جوانان و نسل جدیدی را پرورش دهد و اسکولاری هم در صورت ماندن، اشتباهات قبلی را جبران کند.» جامی موفق برای برزیل بله! پله چنین نظری دارد: «ما یک جام‌جهانی موفق را پشت‌سر گذاشتیم. بازی‌های زیبا، استادیوم‌های همیشه پر از تماشاگر و البته صلح و صفایی که برقرار بود. این فاکتورها من را مجاب می‌کند که از یک میزبانی موفق در جام‌جهانی حرف بزنم.» اشک‌های من پله که در پایان بازی دراماتیک جام‌جهانی 1950، اشک‌های پدرش را دید، حالا 64 سال بعد در تکرار بی‌رحمانه‌تر تاریخ، موفق به پنهان‌کردن اشک‌های خود از پسرش شده است: «وقتی در آن شب تلخ از آلمان هفت گل خوردیم، خیلی خودم را کنترل کردم چون نمی‌خواستم پسرم اشک‌هایم را ببیند. سال 1950، گریه‌های آن زمان پدر فوتبالیستم را دیدم و می‌دانم اشک‌های یک پدر تا چه اندازه روی‌ روح و روان پسرها تاثیر می‌گذارد. به همین دلیل اصلا مایل نبودم پسرم خردشدن احساساتم را ببیند.» امید به اصلاح آیا امیدی به اصلاح این برزیل وجود دارد؟ پله به این سوال جواب مثبت می‌دهد: «بازیکنان ما در پایان دیدار رده‌بندی هو شدند اما می‌دانند در بازی بعدی حمایت هواداران را خواهند داشت. ما خیلی زود دوباره تسلط قبلی را به دست می‌آوریم و مطمئنم در جام‌جهانی 2018، اوضاع خوبی را تجربه خواهیم کرد. اطمینان دارم اگر برنامه‌ریزی درستی انجام دهیم، می‌توانیم بار دیگر شاهد بهترین روزهای فوتبال برزیل باشیم.» تا آن روز انباشت خاطرات بد، چشم و ذهن هواداران را آزار می‌دهد. انقلابی بیش از اصلاحات اقتصادی هرگز انجام نشده و در برزیل خانم دیلما روسف لازم است تا غول بزرگ بار دیگر به پا خیزد و نیمه زردپوش و زرددوست دنیا را شاد کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.