خودشیفتگی بنیتو
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
بیش از هر زمان دیگری به خودش اعتماد داشت. یک عکس آفتابی را که مردی آمریکایی از او گرفته بود نشانش داد: «نگاه کن. چه فک نیرومندی. همهاش اراده است! میفهمم که چرا یک زن عاشق چنین مردی میشود. میخوابد و زیر متکایش عکسی از من میگذارد. تو این کار را میکردی. این از خودخواهی نیست که بگویم من زیبا هستم.» کلارا همچنان داشت گوش میداد: «من دوستت دارم.» - نه. نه تو. یک زن را میگویم. - من دوستت دارم. بر این باورم که آنها هم میتوانند دوستت داشته باشند. - بنشین یک گوشه، من میخوام از پنجره بیرون را نگاه کنم.» کینتو ناوار، خدمتکار ارشدش را صدا زد تا پنجره را باز کند. صدای شور و هیجان مردم همچنان اوج گرفته بود. تعدادی، کلاه و روسریهایشان را به هوا پرتاب کردند. چهرهها همه برافروخته بود. وقتی به داخل برگشت تا حدودی آرام شده بود. اما کلارا داشت میلرزید زیرا هیجان مردم او را از درون لرزانده بود. دچار سرگیجه شده بود. هرگز روزی فکرش را نمیکرد شریک زندگی مردی با این قدرت و عظمت در ایتالیا و حتی شاید در جهان باشد. گفت: «به نزد من بیا. ای عشق کوچک بزرگ من... من غول توام. من شاهین توام. آنکه بر فراز سر تو بالهایش را
گشاده و از تو حمایت میکند.» اما در نظر بنیتو فقط ابراز محبت و حرفزدن از عشق کافی نبود. باید دلیل عشق را در جای دیگری میجستی: «آیا همیشه به من فکر میکنی؟ هر ساعت. هر لحظه؟ » به نظر میرسد برای موسولینی یک رابطه دیالکتیک بین عشق و قضای حاجت وجود داشت: «به استثنای سیاست، من نیازمند کسی هستم که در همه کارها مرا راهنمایی کند. به زنی احتیاج دارم که به من بگوید: الان بخور. بپوش. این را بنوش. برو دستشوییات را بکن. اصلا فراموش میکنم که باید بروم دستشویی!» ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.