|

تنها معشوق «بنیتو»

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

اولین سیگار را روشن کرده و روی کاناپه‌اش دراز می‌کشید و منتظر می‌ماند. در کنارش یک تلفن صورتی‌رنگ با سیمی دراز وجود داشت؛ تلفنی که دوچه مخصوص مکالمه با او کشیده بود. مادرش گفت: «زندگی‌اش شده است یک انتظار طولانی.» بین آن دو یک صمیمیت روحی و جسمی عمیق به وجود آمد. موسولینی او را به قصر ونیز آورد و آپارتمان «سیبو» را در اختیار او قرار داد. در این آپارتمان اتاق برج‌های مدور وجود داشت که سقفی قوس‌دار داشت و با روغنی به رنگ آسمان تزیین شده بود. در لابه‌لای آن نمادهایی از 12ستاره طلایی نقاشی شده بود. کلارا همان‌جا منتظرش می‌ماند. هر روز، کاملا سر ساعت هشت بعدازظهر. موسولینی با اتومبیل خودش را می‌رساند؛ همان اتومبیلی که نگهبان‌ها به آن لقب «موتور آتشین عشق» داده بودند. کلارا تابلوهای نقاشی‌اش را هم به این آپارتمان منتقل کرد. همچنین آینه‌ها و ابزار‌های نوشتنش را. دنیای کوچک و محدودش را به خوابگاه بنیتو برد. بالاخره ساعت هفت‌ونیم یا هشت یا گاهی وقت‌ها 9 سر می‌رسید. بی‌صبرانه منتظرش بود. تا نیمه‌های شب با هم عشقبازی می‌کردند. «دغدغه من این بود که نگرانی را از چهره‌اش پاک کنم.» اما این لذت‌جویی چندان دوام نیاورد. همان زمان بود که بنیتو دریافت باید به خانه تورولنیا بازگردد؛ جایی که راشل با گام‌هایی استوار انتظارش را می‌کشید. ساعت 10شب، به خانه‌اش بازمی‌گشت. با عجله شام می‌خورد و یادداشت‌های روزانه‌اش را جمع می‌کرد. سپس منتظر آخرین مکالمه‌اش می‌ماند. اوایل سال 1937 بود، ذهنیت دوچه عاطفی بود. چون کلارا اختیار این ذهنیت را به‌دست داشت. واقعا پر بود. به نسبت گذشته. زمانش محدود بود. در یادداشت‌هایش چنین می‌گوید: «20: ساعت سه آمدم. با تو می‌خواستم باشم. تا ساعت شش باهم بودیم 21: قبل از ظهر و بعد از آن باهم بودیم./ 22: فقط قبل از ظهر. ساعت دوبعدازظهر بود که به رم رفتم./ 23: شب: در تئاتر اوپرا تو را دیدم. خیلی نو بودی عشق من. / 24: به خانه‌ات آمدم. اما کلارا از همان ابتدای رابطه‌شان احساس کرده بود تنها معشوق بنیتو نیست و ممکن است از سوی سایر معشوقه‌هایش سختی‌های زیادی را متحمل شود. همسرش راشل به دنبال او به رم رفت تا مانع ادامه زندگی مجردی‌اش شود. روابط آن دو که اواخر سال 1920 تیره شده بود به کلی سرد شد. از این‌رو به نظر می‌رسید راشل به او خیانت کرده باشد. این البته آن چیزی بود که بنیتو به کلارا گفت: «طبعا، همه چیز را رد کرد. من او را بخشیدم. به خاطر فرزندانم. به خاطر اینکه رسوایی به هم نزند. می‌خواستم باورش کنم. اما همان زمان از او نفرت داشتم کمااینکه همین الان اینطور است. نمی‌توانی زنم را سال‌های 23 و 27 به یاد آورده و از خودت خجالت نکشی یا متنفر نشوی. فقط کافی است برایت بگویم تا دوباره زخم‌معده بگیری.» عجیب اینکه به این صراحت و بی‌پروایی موضوع را بر معشوقه‌اش افشا می‌کند: «او هیچ روزی همسرم نبود. من مرد مهمی بودم. هیچ روزی از روزها در زندگی من مشارکت نداشت. در هیچ شرایطی به من افتخار نکرد. آری. به من خیانت کرد. نفی‌کردنش هیچ فایده‌ای ندارد. همه این را می‌دانند.» اما این مردی که بنیتو از او حرف می‌زد کسی نبود جز کورادو والوری؛ فردی که در آن زمان مشغول اداره امور فرزندان و کمک‌کردن به آنها بود. موسولینی بر این باور بود که دلایل محکمی بر گناهکاربودن او دارد: «بگذار یکی از این وقایع را برایت تعریف کنم. شب کریسمس بود. ما دور سفره نشسته بودیم. همه خانواده بودند. خواهرم ادویچ هم با ما بود. نمی‌دانم چطوری، یک لحظه دیدم یکی از بچه‌ها اسم آن مرد را آورد. کورادووالوری... . لپ‌های خانمم سرخ شد. تا آنجا که همه متوجه شدند.» ارکوله بوراتو، راننده موسولینی نیز تردید‌های این مرد که گویی دامنش لکه‌دار شده بود را مورد تاکید قرار می‌دهد. یک‌بار خیلی سریع دریافته بود که او در خانه است. می‌خواست کاری کند که راهی برای فرار نداشته باشد. آن زن هم مثل شوهرش رفتار کرد. راننده موسولینی می‌گوید: «دلیل آن اینکه، یک روز وقتی بدون خبردادن رم را ترک کردیم به خانه کارپینا رسیدیم. یعنی خانه موسولینی در نزدیکی میلان. نیمه‌های شب بود. من دلیل این سفر ناگهانی را نفهمیدم. اما روز بعد فهمیدم. یعنی یکی از نوکرهای مطلع به من گفت تنها چند دقیقه قبل از رسیدن‌مان یک نفر از طریق تلفن به خانم راشل اطلاع داده بود که همسرش دارد به خانه می‌آید. برای همین به فلانی (والری) گفته بود تا هرچه زودتر فرار کند.» وقتی رسیدند اوضاع خوبی نداشتند. معلوم شد او به همراه تفنگ دوچه گریخته است. مدتی به دنبال تفنگ گشتند اما بیهوده بود. در واقع خانم راشل آن تفنگ را به دوست عزیزش داده بود. از آن رابطه که تا حدودی بنیتو و راشل را به هم پیوند می‌داد دیگر چیزی جز نفرت باقی نماند. دوچه، بعدها برای کلارا همه چیز را با جزییات تعریف کرد: «تا ساعت یک‌ربع به 9 با همسرم ماندم. اعتراف می‌کنم کمی او را سر شوق آوردم. اما وقتی به طرفش رفتم. او را دیدم... . ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.