«ناک اوت» برزیل
بهمن فروتن . مربی فوتبال
در جام بیستم عوامل زیادی در نتیجهگیری تیمها تاثیر داشتند، مثل دوندگیهای بیش از حد یا جنگندگی 120 دقیقهای. با این حال همانطور که مربی شیلی اشاره کرد بالاترین تاکتیک، رفاقت و انسجام تیمی بود. یک عامل تاثیرگذار شخصیت بازیکنان داخل زمین است. تیم برزیل در این زمینه برابر آلمان حرفی برای گفتن نداشت. برزیل تا اینجای کار هم با عشق و احساسات و بدون هیچ برنامه خاصی بالا آمده بود. قاعدتا وقتی مربیان پا به سن میگذارند اگر در همان فوتبال قدیمی خود باقی بمانند فوتبالی «به دردنخور» ارایه میدهند مثل اسکولاری. البته اگر مربیان پیر به دنبال علم روز باشند مثل پکرمن، فوتبالشان هم خیلی درجه یک خواهد بود. برزیل از همان ابتدای جام چیز خاصی نداشت. این تیم تنها دو شخصیت داشت یکی نیمار و دیگری تیاگو سیلوا. البته خود نیمار هم در بارسا شخصیت اصلی نیست و در سایه مسی قرار دارد. تیاگو سیلواست که در باشگاهش، «پاریسن ژرمن» هم شخصیت اصلی است. حالا هر دو شخصیت اصلی برزیل از نیمهنهایی جامانده بودند، در این شرایط داوید لوییس میخواست تیم را بچرخاند. واضح بود که برزیل دچار خلأ شخصیتی شده. بازیکنان این تیم را مرور کنیم؛ لوییس گوستاوو
بازیکنی است که بایرن مونیخ او را جواب کرده و در وولفسبورگ بازی میکند. فرد چه شخصیتی دارد؟ «برنارد» حداکثر شبحی است از «ماریو گوتسه» آلمانیها. «مارسلو» نهایتا یکی از 11 بازیکن رئال است و همین بازیکن سرگل اول با دستپاچگی یک کرنر را به آلمانها تقدیم کرد. سر همان گل اول ثابت شد داوید لوییس بازیکنی نیست که بتواند بینظمی خط دفاعی برزیل را سامان دهد. هالک و مایکون به همین ترتیب. ژولیو سزار آمده بود که از فاجعه 2010 سرش را بلند کند که خیلی زود او هم تبدیل شد به یک بازیکن متوسط. دانته هم که آمده بود جای تیاگو سیلوا را پر کند همینطور. مدافع بایرن تحتتاثیر «تیکی تاکا»ی گواردیولا میخواست این روش را در بازی پیاده کند، اما در دام پرس آلمانیها افتاد. البته یک فراانگیزگی هم کار دست برزیلیها داد. آنها میخواستند به خاطر قشر فقیر کشورشان، قشر متوسط کشورشان، سرمایهگذاری ملی، دولت، کشور، پیراهنشان و خودشان این بازی را ببرند. وقتی تیم با این فراانگیزگی وارد زمین شود خیلی زود هم میتواند از هم بپاشد، فرض کنید الجزایر مقابل آلمان بود؛ الجزایریها اگر دو، سه گل میخوردند بازهم مصمم به کارشان ادامه میدادند. اما برزیل
اینگونه نبود، اسکولاری برنامه نداشت، میزبان میخواست با عشق و احساسات نتیجه بگیرد که بعد از مشت اول آلمان به کف زمین افتاد. بعد از شمارش داور بلند شد اما وقتی مشت دوم و سوم را خورد به کف زمین افتاد «ناک اوت» شد و دیگر بلند نشد. بازیکنان برزیل گفته بودند که میخواهند برای نیمار بازی کنند اما مشخص شد آنها فقط میتوانند با نیمار بازی کنند نه برای نیمار. اما در سوی دیگر آلمانی وجود داشت که با شناخت کامل و تحلیل کامل پا به میدان گذاشته بود. نویر، مولر، شواینی، لام، کروس، کلوزه و... 11 رییس که برای هم بازیکردن را بلد هستند. فرق برزیل و آلمان دقیقا اینجا بود. لوو شش سال است که دارد این تیم را سوهانکاری میکند. اسکولاری داشتههای زیادی نداشت، کاکا، روبینیو و رونالدینیو هم بازیکنان پا به سن گذاشتهای هستند که انتخاب آنها اصلا عاقلانه به نظر نمیرسید. برزیل فعلی آن هم بدون نیمار و سیلوا حریفی برای آلمان نبود. اگر نیمار بود حداقل میتوانست کمی بازیکنان حریف را سرگرم کند، کمی حفظ توپ کند و اجازه ندهد بازی به این سمت برود. روی کاغذ؛ آلمان شانس اصلی قهرمانی است. البته این نکته را فراموش نکنیم در این جام هر تیم که
یک بازی را پرگل میبرد بازی بعدی به مشکل میخورد. هلند برابر استرالیا و همین آلمان برابر غنا بعد از بردهای پرگلشان مقابل اسپانیا و پرتغال مشکل پیدا کردند. دلیلش این است که حریف بعدی با هوشیاری، جنگندگی و دوندگی بیشتری مقابل این تیمها دفاع میکند. آنچه برای من جالب است واکنش آلمانیها پس از بازی بود بازیکنان چندان جشن نگرفتند و از همان زمانی که از زمین بیرون آمدند میگفتند که به فینال فکر میکنند. البته پس از بازی در شهرهای آلمان غوغایی برپا بود، روزنامهها تیترهایی مثل «حمله صاعقهای»، «قتل عام» و «تکهتکهکردن» زدند. اما هماکنون دیگر کسی در آلمان به برد 7- یک فکر نمیکند. رسانهها، مردم و تیم همه متحد هستند و در حالت «خیز برای پرش» قرار دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.