مجری حرفهای نقش بازی نمیکند
جواد یحیوی . مجری سابق سیما
نمیتوانم در مورد برنامههای امسال صداوسیما در ماه مبارک رمضان قضاوتی کنم چون هیچکدام از این برنامهها را به صورت کامل ندیدهام تنها به اندازه چندثانیه یک پلان از «ماهعسل» احسان علیخانی و «جشن رمضان» کاظم احمدزاده و هومن حاجیعبدالهی را تماشا کردهام. دیدن این برنامهها در چنین مدتزمان کوتاهی نمیتواند دیدگاه درستی به من برای قضاوت دهد اما یک اصل کلی در مورد رابطه میان مخاطبان و برنامههای یک رسانه بهخصوص آنها که مناسبتی هستند، وجود دارد: وقتی قرار باشد فاصله میان مخاطب و رسانه را با رفتارهای غیرواقعی و غیرحقیقی پر کنیم، این مساله به چشم میآید و رفتارهای اغراقآمیز از سوی مخاطب دفع میشود. مجریان یا کسانی که جلو دوربین قرار میگیرند نباید طوری رفتار کنند که واقعبینانه نباشد اما وقتی رفتارها اغراقشده میشود و حتی گاهی برای محبوبشدن نزد مخاطب به ورطه لوسبازی یا بینمکشدن نزدیک میشود، توی ذوق مخاطب میزند و بیننده، غیرواقعیبودن آن را حس میکند. یک برنامه وقتی برای مردم باورپذیر میشود که حس کنند آدمهای جلو دوربین و مجریان، خودشان هستند و واکنشهای طبیعی خودشان را دارند. زمانی که در تلویزیون از
آدمها میخواهیم خودشان را کنار بگذارند و بر اساس نگاه سازمان صداوسیما عمل کنند، در واقع از آنها خواستهایم که خودشان نباشند، بنابراین همین میشود که بغضها یا احساسات مجری، باورکردنی نمیشود چون خود آن فرد هم به کاری که انجام میدهد، باور ندارد. مجری مجبور است روی آنتن حرفهایی بزند یا رفتاری انجام دهد که با آنچه در بیرون از سازمان انجام میدهد، متفاوت است؛ چون به آنها باور ندارد و از آنجا که این اعمال طبیعی نیستند، مخاطب در چشمان، لحن حرفها، حرکات صورت و کلیه رفتارهای او و افراد مقابل دوربین متوجه این اغراق میشود. وقتی اپراتورها جایگزین افراد صاحب خلاقیت میشوند، همین وضعیت به وجود میآید؛ چون افراد حرفهای و صاحب خلاقیت بلد هستند چگونه در مقابل دوربین نقش بازی کنند که به چشم نیاید، بگذریم که اصولا افراد حرفهای نقش بازی نمیکنند و خودشان هستند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.