|

افسردگی آقای شهروند ایرانی

پوریا عالمی

آقای شهروند ایرانی سوار آمبولانس شد و تا نشست زانوی غم بغل‌ گرفت و زل زد به افق. تا زل زد به افق به خودم گفتم این آدم می‌خواهد برود توی افق خودش را گم کند. پرسیدم: چیزی شده؟ چرا ساکتی؟ گفت: می‌دانی آمبولانس‌چی، من خیلی حالم گرفته است و کاملا افسرده هستم. گفتم: خودت را بریز بیرون. و اون هم ریخت و گفت هیچی برایم فرقی نمی‌کند. خیلی داغانم. نه انگیزه سیاسی برایم مانده که کار سیاسی کنم چون... نه انگیزه اقتصادی برایم مانده که کار اقتصادی کنم چون... نه انگیزه اجتماعی برایم مانده که کار اجتماعی کنم چون... نه انگیزه ورزشی برایم مانده که کار ورزشی کنم چون... بعد گفت: حتی همین دیروز پریروز هم وزیر ارشاد گفت: «مردم ایران افسردگی گرفته‌اند.» خب من هم که شهروند ایرانی هستم. دیگر وقتی وزیر بگوید افسردگی گرفتی ببین اوضاع چقدر دراماتیک است. اصلا مسوولیت حرف من هم پای وزیر ارشاد. من که تا حالا چیزی نگفته بودم و گله‌ای نکرده بودم. برای خودم افسرده بودم و زل می‌زدم به افق و از تو خودم را می‌خوردم... بعد گولی‌گولی اشکش را پاک کرد و گفت: اصلا بگذار خلاصه‌اش کنم، هیچی برایم مهم نیست... می‌فهمی؟ حتی همین الان که دارم با تو حرف می‌زنم انگار دارم با تیوپ لاستیک آمبولانس حرف می‌زنم. خب، من چی می‌گفتم؟ طرف دارد با من حرف می‌زند اما انگار دارد با لاستیک آمبولانس حرف می‌زند. چیزی نگفتم. آمبولانس‌چی هم گاهی راهکاری ندارد جز محو‌شدن در افق. به همین دلیل آرام پایم را گذاشتم روی پدال گاز و به سمت افق حرکت کردیم تا دوتایی گم شویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.