غروب
سیروس ابراهیمزاده
وقتی سعید سبزواری دبیر بازنشسته از دختر جوان پرسید ساعت خدمتشان هست، خانم لبخندی زد و گفت: چطور؟ سعید جواب داد میخواستم بدانم چهوقت روز است. دختر گفت حالا تا شب خیلی مانده. سبزواری پرسید مثلا چهقدر؟ دختر گفت همینقدر که شما... پیرمرد حرف او را برید: شما؟ دختر کمی اخم کرد و ادامه داد «همینقدر که شما همینجا توی پارک بنشینید تا آفتاب غروب کند... بعد، پا شید راه بیفتید نرمنرمک به طرف خانهتان. زنگ در را بزنید تا دخترتان بیاید به استقبال. بروید داخل. لباستان را دربیاورید. پیژامه بپوشید. سروصورتتان را آب بزنید. بیایید بنشینید پشت میز آشپزخانه. مادر بچهها برای شما چای بریزد و...» پیرمرد گفت «من که عصرها چای نمیخورم...» دختر گفت «خب، میوه برایتان پوست بکند.» پیرمرد لبخندزنان: «ها! این شد یک چیزی...» دختر: «بعد پسرتان وارد بشه. سلام کنه. شما بپرسید دواهای مرا گرفتی؟ بگوید نه! باباجان گرفتار بودم... شما دختران را صدا بزنید: انیس! انیس! همسرتان که سخت مشغول گپزدنِ تلفنیست، به گوشی بگوید معذرت میخوام یک لحظه... و رو به شما فریاد بزند که خوب بشنوید: انیس در را برای تو باز کرد و خودش رفت بیرون.
فهمیدی!؟ شما با سر اشاره کنید که فهمیدم و خیره بشوید به پنجره روبهرو... به حیاط. آسمان خاکستری و ساکت سر جای خودتان بنشینید و...» پیرمرد از جا برمیخیزد. دختر: کجا؟ پیرمرد: خانه! دختر: کسی هست در رو براتون باز کنه؟ پیرمرد: نه...! من... من تنها زندگی میکنم. دختر: ها... پیرمرد: کلید دارم. خداحافظ! (و راه میافتد.) دختر (بغضکرده) آقا... دواهاتونرو جا گذاشتین!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.