|

بگرد تا بگردیم

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

برای او ایجاد هماهنگی بین این دو زندگی مشکل بود. بنابراین بنیتو باید یکی را انتخاب می‌کرد. یا ازدواج با این دلداده اتریشی یا دورکردن او و ازدواج با راشل. موسولینی درعین حال داشت به نصیحت معشوقه سومش مارگاریتا سرافاتی گوش فرا می‌داد؛ کسی که سال 1912 با او آشنا شده و بعد همکار مطبوعاتی‌اش شد. این مارگاریتا بود که به او توصیه کرد با آن کشاورز وفادار هم‌روستایی‌اش ازدواج کند. زیرا به نظرش او یک «زن کاملا بی‌سواد» بود که در هیچ حالتی قادر به رقابت با او نخواهد بود. بعد از آن بود که در بیمارستان «تراویلیو» در تاریخ 16ژانویه 1915مراسم جشنی رسمی به مناسبت ازدواج راشل گیدی و بنیتو موسولینی برگزار شد. «ایدا» دیگر دیوانه شده بود و علیه بنیتو شکایت کرد. از پدر بنیتو آلبینو خواست اعتراف کند که آن کودک فرزندش است. به این خاطر چندماه بعد موسولینی در برابر دادگاهی در میلانو اعتراف کرد. اما این مساله هم نتوانست خشم ایدا را فرونشاند. نزد مقامات رسمی و قضایی رفت و مدعی شد که همسر موسولینی است. شهرداری میلان کمک اندکی به او کرد. بعد از اینکه کمی خلوت شد بنیتو از نو در معرض حملات آن زن تحقیرشده قرار گرفت. یک شکایت جدید علیه او مطرح شده بود و مجبور شد ماهانه 200لیره به او خرجی بدهد. یک روز عصر با شنیدن صدای او از پنجره دفترش در روزنامه شگفت‌زده شد. ایدا بیرون بود و طفلش را در آغوش داشت. به او دشنام می‌داد. صبر موسولینی به سر آمد. مثل همیشه به خشونت متوسل شد. رفت روی بالکن و با هفت‌تیرش او را تهدید کرد. فورا همکارانش جلوی او را گرفتند. سپس ایدا به پاسگاه برده شد. درآنجا نیروهای پلیس از او بازجویی طولانی به عمل آوردند به این امید که دیگر این بازی را تکرار نکند. اما او دست‌بردار نبود و موسولینی نیز نتوانست جلوی او را بگیرد. مدتی گذشت تا موسولینی به قدرت رسید. آن زمان تدبیری اندیشید تا بتواند از پزشکی مجوزی بگیرد که او دچار اختلال روانی است. به این ترتیب در خانه‌ای در ونیز محبوس شد و هرگز از این حبس رهایی نیافت تا آنکه در سال 1937 این زندانی بنیتو مرد. می‌گویند پیش از مرگ نام معشوقه‌اش را روی دیوار نوشته بود. فرزندی که مانده بود به ‌دارالایتام برده شد. تدابیر فوری برای فرزندخواندگی‌اش اتخاذ شد تا آوازه بلندی که داشت از او گرفته شود. سپس در خلال جنگ به چین فرستاده شد و از نبردهای آنجا رهایی نیافت تا اینکه در سال 1942 مرد. راشل، نبرد را برده بود: او رسما بر قلب بنیتو حاکم بود. اما بعد از آنکه از ایدا خلاص شد، مارگاریتا سرافاتی باقی مانده بود. راشل باید با شایعات کثیفی که اشراف ونیز می‌پراکندند مقابله می‌کرد. تردیدی وجود نداشت که مارگاریتا نیز بر سر تحکیم روابط قدیمی‌اش با بنیتو دچار ناکامی شود. تلاش کرد به راشل دسترسی پیدا کند. درباره صداقت روابط عاشقانه بین دو زوج تردیدهای حیله‌گرانه‌ای را مطرح کرد. تاکید داشت که راشل خواهر ناتنی دوچه است. برای سندیت این تهمت بر این نکته پافشاری می‌کرد که شنیده است «روابط خونی پیوندهای زناشویی را محکم‌تر می‌کند.» به هرحال، روابط پدرخواندگی نیز نمی‌توانست پیوند زناشویی بین راشل و بنیتو را مستحکم کند. راشل به تنهایی به همراه فرزندانش در میلان زندگی می‌کرد. حال آنکه بنیتو درخیابان‌ها و قصرهای رم رفت‌وآمد داشت. بنیتو سال‌های متمادی به او توجهی نکرد مگر در جشن‌های رسمی. آن‌هم به دلیل اینکه می‌خواست چهره یک پدر خانواده‌ای را که تبلیغات می‌شد، حفظ کند. درغیر این صورت به نظرش او فقط یک موجود مونث بود. وقتی در سال 1918 سومین فرزندش متولد شد روابط آنها دچار بحران دیگری شد. زیرا نتوانسته بود در زمان تولد فرزندش حضور پیدا کند. پیش از اینکه تمام روز را غیبش بزند، با نگاهش تهدید کرد: «امیدوارم از غیبت من سوءاستفاده نکنی که بچه را به دنیا بیاوری. چون من نمی‌توانم تحمل کنم آخرین نفری باشم که متوجه تولد فرزندش می‌شود.» وقتی عصر به دفتر روزنامه خلق ایتالیا برگشت، مدیر با لبخندی از او استقبال کرده وگفت: پسر است. راشل هم حالش خوب است. اما به هرحال باید تاوان خشم رهبر آینده ایتالیا را می‌پرداخت: بنیتو بلافاصله اتومبیلی کرایه کرد. پله‌ها را به دو بالا رفت. پیش ازاینکه نگاهی به کودک بیندازد با خشم به راشل گفت: «به تو گفته بودم منتظرم باش. چرا نشدی؟» بعد از این ماجرا کارها از بد، بدتر شد. بعد از ده‌ها سال زندگی مشترک در تاریخ 1929 همزمان با تولد آخرین فرزندشان دو زوج بازی عجیب و غریبی را شروع کردند؛ بازی «بگرد تا بگردیم!» بنابراین راشل تصمیم گرفت تا مسوولیت این غیبت را به گردن بنیتو بیندازد زیرا در دوران حاملگی‌اش نیز به خانه نیامده بود: «به او گفتم ممکن است زمان وضع حمل از زمانی که انتظار می‌رود عقب‌تر باشد.» از آن گذشته راشل خودش به‌تنهایی وضع‌حمل کرد بدون کمک قابله یا دکتر زنان. سپس به صورت تلفنی با بنیتو که در رم بود صحبت کرد: به آرامی گفته بود: «به دنیا آمد. - کی؟ - بچه. - کدوم بچه؟ - بچه ما. حالا برایش یک اسم بگذار». یک گفت‌وگوی نرم و عاشقانه و تاثر‌برانگیز... . راشل بر این باور بود که همسرش را دور زده است. اما روز بعد بود که پاسخ را دریافت کرد: «داشتم روزنامه‌ها را ورق می‌زدم که فهمیدم من مادر بچه‌ای به نام «آنا ماریا» هستم. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.