|

آینه

ایران سرمقاله: «راه دشوار توافق»؛ پیروز مجتهدزاده جدیدترین دور مذاکرات هسته‌ای وین در حالی آغاز می‌شود که امروز ایران و شش کشور موثر در تصمیمات بین‌المللی با طی‌کردن مسیری پرافت‌وخیز از زمان نخستین دور مذاکرات در ژنو، از نقطه قابل بازگشت عبور کرده‌اند... وقتی صحبت از اختلافات می‌شود، منظور نبود توافق فکری دو یا چند عضو گروه مذاکره‌کننده است که برای حل آن معمولا هر دوطرف باید به سمت مرکز حرکت کنند یعنی باید به شکل متوازن از خواسته‌های خود بکاهند تا به راه‌حلی مرضی‌الطرفین دست یابند. تاکنون کشورهای غربی، اصل غنی‌سازی ایران تا سطح 5 درصد را پذیرفته‌اند؛ اتفاقی که پیش از این برای آنها قابل تصور نبود اما طرف غربی اکنون این امتیاز را به ایران واگذار کرده است؛ بنابراین پذیرش این حق و حذف طرح مساله سلاح‌های استراتژیک ایران در جریان مذاکرات هسته‌ای، به‌نوعی نشان‌دهنده واقع‌گرایی طرف غربی و حرکت آرام آنها برای نیل به توافق بوده است. اعتماد یادداشت: «اعتمادبه‌نفس روحانی»؛ صادق زیباکلام همه شواهد و قرائن موجود حکایت از این دارد که آقای روحانی با یک اطمینان و قوت قلب فوق‌العاده بالایی درخصوص رسیدن به توافق در پرونده هسته‌ای حرف می‌زنند. دو نکته در خلال سخنان دیروز ایشان حایزاهمیت بود، اینکه گفتند وضعیت ما با غرب بر سر پرونده هسته‌ای‌مان هرگز دیگر شبیه آنچه در خلال سال‌های 92- 84 بود نخواهد شد. به‌عبارت دیگر ایشان دارند می‌گویند وضعیت یا درست‌تر گفته باشیم بن‌بستی که در هشت‌سال مدیریت اصولگرایان درخصوص مساله هسته‌ای به وجود آمده بود دیگر تکرار نخواهد شد. شهروند تیتریک: «خروج «وازکتومی» از فهرست جرایم» با گذشت هشت‌روز از اعلام مجلس، کمیسیون بهداشت و درمان از بازگشت این طرح به کمیسیون بهداشت خبر می‌دهد. قرار است اعضای این کمیسیون با مشورت اعضای سایر کمیسیون‌ها بازنگری جدی نسبت به این طرح داشته باشند؛ بازنگری‌ای که به احتمال زیاد منجر به لغو مجازات دو تا پنج‌سال مجازات برای انجام عمل‌های وازکتومی و توبکتومی می‌شود. محمدحسین قربانی، سخنگوی کمیسیون بهداشت و درمان مجلس است. او این خبر را به «شهروند» اعلام می‌کند... رسول خضری، دیگر عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس... می‌گوید: «تعیین مجازات برای انجام وازکتومی و توبکتومی، صددرصد لغو می‌شود...» کیهان سرمقاله: «ملاک‌ها تغییر کرده!؟»؛ حسین شمسیان اخیرا... حجت‌الاسلام هاشمی‌رفسنجانی... گفته: «جدیدالاسلام‌ها به جان انقلاب و مردم افتاده‌اند...»... در سال 88، عده‌ای پس از ماه‌ها آتش‌افروزی و هرج‌ومرج، کار را از حد گذراندند و در روز عاشورا، به ساحت مقدس حضرت سید‌الشهدا(ع) جسارت کردند و حرمت عزای او را شکستند، هلهله و پایکوبی کردند و رقصیدند! مردم و جوانان عاشق حضرت، یعنی جدیدالاسلام‌ها بر دهان منافقین کوبیدند و آنها را بر سر جای خود نشاندند... و البته عده بیشتری از این قدیم‌الاسلام‌ها سکوت کردند و در مقابل توهین به قبله عشق مردم، صدایشان در نیامد! آنها اغلب قدیم‌الاسلام بودند و اکنون باید پرسید، این قدمت در اسلام و مبارزه اگر به درد دفاع از سید‌الشهدا(ع) نخورد، به چه دردی می‌خورد و چه ارزشی دارد؟! ... مذموم‌بودن اینکه عده‌ای قدرت را برای خودشان ابدی و مادرزادی و ارث تلقی کنند، نکته‌ای است که در سخنان ایشان به‌درستی به آن اشاره شده... مردم وقتی این سخنان را از کسی می‌شنوند که هشت‌سال رییس مجلس بوده، هشت‌سال رییس‌جمهور، بار دیگر کاندیدای ریاست‌جمهوری شده و نتوانسته اعتماد مردم را جلب کند، بار دیگر کاندیدای ریاست‌جمهوری شده ولی صلاحیت‌های نخستین را احراز نکرده و... به‌طور طبیعی چه فکری می‌کنند؟! شاید به‌غلط این شائبه در برخی اذهان نقش ببندد که اگر قدرت و مسوولیت، به اندازه طول عمر یک انقلاب در اختیار برخی باشد، نه جنبه موروثی پیدا می‌کند، نه ابدی است و نه مادرزادی! اما اگر همان قدرت و مسوولیت در اختیار دیگری قرار بگیرد...! ... سال‌ها قبل در خطبه‌های نمازجمعه ایشان، شاهد تندترین موضع‌گیری‌ها درباره بدحجابی و برخی موضوعات دیگر بودیم و الفاظ به‌کاررفته درباره این افراد در نوع خود بی‌نظیر بود. اینکه آن نگاه انقلابی چگونه به رویکردهای کنونی بدل شده، در اینجا مهم نیست. اما اینکه این انتظار وجود داشته باشد که مردم و نظام هم با این پشیمانی‌ها همراهی کنند، جای تعجب است. جوان یادداشت: «تبعات سکوت آنکارا مقابل تجزیه عراق»؛ سیدرحیم لاری مسعود بارزانی، رییس دولت خودگردان اقلیم کردستان، منتظر عاقبت کار داعش و مقاومت ارتش و مردم عراق در برابر آن نمانده و به‌جای همدلی در این راه و نجات عراق از شر گروه تروریستی داعش، می‌خواهد با برگزاری رفراندوم استقلال در اقلیم کردستان این خطه را از کشور عراق جدا کند... باید دو نوع سیاست اردوغان را از هم تفکیک کرد: سیاست اعلامی و سیاست اعمالی. اردوغان و نزدیکان او در سیاست اعلامی نمی‌توانند تجزیه یک کشور مستقل و یکپارچه را تایید کنند و حداقل در ظاهر هم که شده باید با آن مخالفت کنند اما در عمل موضوع فرق می‌کند و به نظر می‌رسد که سیاست اعمالی اردوغان در این خصوص بر محور حمایت از بارزانی و قصد او برای تجزیه عراق است... مهم در موضع عملی دولت ترکیه و شخص اردوغان است که به نظر می‌رسد با نوعی خوش‌بینی دست در تجزیه عراق دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.