زندانی «بنیتو»
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
مثلا ایدا دالرز؛ همان دختر اتریشی که یکبار او را در شهر «ترانت» دید. سپس رابطه کوتاهی بین آنها شکل گرفت که در سال 1909 جریان داشت. او در میلان موسسهای آرایشی باز کرد که نامش «سالن دوشیزه ایدای شرقی برای بهداشت و زیبایی خانمها» بود. جنگ تازه شروع شده بود و موسولینی درگیر توفانی درونی بود. عشقی زلال را کشف کرده بود که از سوی دختری ابراز میشد؛ دختری که برای خوشبختی معشوقش حاضر به انجام هرکاری بود. عکسهای بنیتو بر در و دیوار اتاقش واقع در خیابان فوسکولو آویخته شده بود. او را یکروز در خلال رفتوآمدهایش دید. خودش را به طرف او پرتاب کرد تا از ضربه کارد یک فعال کمونیسم که او را متهم به خیانت میکرد نجات دهد. در خلال یک نشست، هیچ راهحل دیگری برای ساکتکردن قارقار آن فعال ستیزهجو پیدا نکرد جز آنکه یک سیلی محکم بر صورتش بنوازد. اما فاجعه از این فراتر رفت. وقتی موسولینی روزنامه خلق ایتالیا را افتتاح کرد نیاز شدیدی به پول پیدا کرد. ایدا برای او تا آنجا پیش رفت که جواهرات و سالن آرایشش را به قیمتی ارزان فروخت. آپارتمانش را تحویل داد تا روزبهروز در اتاقی ساده زندگی کند. در مقابل، بنیتو وعده داد که بهزودی پیش
او آمده و با او زندگی خواهد کرد. اما ایدا بهزودی دریافت که فرد دیگری بر او پیشی گرفته و جایش را اشغال کرده است. بنابراین تصمیم گرفت او را ترک کرده و این آدم پرحرف را فراموش کند. موسولینی برایش نوشت: «با اصرار از تو میخواهم عجله نکنی. تو همچنان خوشبخت و زیبا خواهی ماند. میدانی کارها چگونه روبهراه میشود. چرا اینقدر خودت را کوچک میکنی؟ چرا اینقدر ناامیدی؟» لیکن مجبور شد برای محکمبودن حرفهایش دست به کارهایی بزند. برای آن دختر یک آپارتمان کوچک گرفت و مقداری «پول» به همراه یک نامه برایش فرستاد. به این ترتیب موسولینی پیش از رفتن به سربازی یک زندگی تقریبا دوگانهای داشت. در آن هنگامی که داشت در کوههای آلپ میجنگید، یکی از بچههایش به نام بنیتو آلبینو متولد شد. هنگامی که وارد بیمارستان شد تیفوس گرفته بود. ایدا او را دید و کودک را تحویلش داد و از او خواست پدریاش را اعلام کند. در همانجا خاطرهای را به یاد او آورد که نباید میآورد. موسولینی به او وعده داد به محض بازگشت از جنگ با او ازدواج کند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.