|

سمفوني «واليبال»

احمد مسجدجامعي . رييس شوراي شهر تهران

نمي‌دانم چه‌کسي يا کدام فرهنگستان، نخستين‌بار کلمه «آبشار» را معادلي براي «اسپک» قرار داد اما به هر صورت آب، آبادي، آباداني و آبشار کلماتي هم‌خانواده و نشانه زندگي و تازگي‌اند. آب و «او» در لهجه‌هاي محلي و زبان‌هاي هند و اروپايي سابقه‌اي به اندازه تمدن اين منطقه دارد. در تهران نيز به صورت ترکيبي در شکل‌دهي به نام‌هاي محله‌ها نقش‌آفرين بوده است. آنچه از همه اين معاني و خاطره‌ها برمي‌آيد، تحرک و جابه‌جايي است که در ذات روان و ماهيت آب وجود دارد. کلمه آبشار دوسويه است. در يک نگاه همان روان‌بودن را بيان مي‌کند و از سوي ديگر به‌واسطه حرکت شتابان و از بالا به پايين، همراه با شکوه و صلابت است. در ورزش متشخص واليبال در ايران، که به قول جوان‌ها «کلاس» ديگري دارد، اين واژه به ضربه سنگين از بالاي تور روي زمين حريف اطلاق مي‌شود و به‌مثابه فرودآمدن پرشتاب آب از بالاست. جوانان ارجمند ميهن ما در هفته‌هاي اخير توانستند چهره تواناي ايراني را در عرصه جهاني بار ديگر نشان دهند. معدود مواردي بوده است که ايران در ورزش‌هاي گروهي توانسته با شکست رقباي صاحب‌نام، رشد کمي‌وکيفي خود را عملا به رخ بکشد. اين پيروزي همراه با نوعي اخلاق مدني و باور جمعي است که زمينه‌ساز حرکت قاعده‌مند‌ و هماهنگ است. چندسال پيش يکي از وزارتخانه‌هاي صنعتي، مشاوري خارجي براي آموزش مديران خود به کار گرفت. نکته شنيدني نظر مشاور اين بود که از دستگاه‌هاي موسيقي ايراني و استادان اين رشته پرسيد و در برابر سوال کارفرما گفت: «براي انجام پروژه‌هاي مهم، نياز به باور و فهم به کار مشترک داريد.» روح موسيقي بيان مي‌کند که همه صداها باوجود اينکه از سازهاي گوناگون برمي‌خيزند مي‌توانند در کنار يکديگر به خلق فضا و آهنگي واحد و در همان حال دلنشين کمک کنند و به‌دنبال آن براي آموزش اين رشته هفته‌اي دوبار به مدت سه‌ماه درسي را پيش‌بيني کرد. در بيان مشاور، تکرار اين نکته روشن بود که ايرانيان بسيار هوشمند هستند اما در کار جمعي کمتر توفيق دارند. اين حرف را مي‌توان به نظام مديريت در کشور و آموزش مشارکت نيز تسري داد. به‌واقع بي‌آنکه تجربه شراکت بخشي در سطوح مختلف داشته باشيم، کار جمعي بسيار کم است. پيروزي تيم واليبال کشورمان با رويکردي اجتماعي حاکي از اتفاق جديدي در مشارکت جمعي و حرکت گروهي است. بازي‌ها به‌خوبي نشان مي‌دهد که چگونه يکايک افراد تيم براي رسيدن به پيروزي تلاش و فداکاري مي‌کنند بي‌آنکه در قيد نام و نشان شخصي باشند. ادب رفتاري و اخلاق شرقي اين بازيکنان به‌خوبي از سر و سيما و رفتار و گفتار آنان مشخص است و اين تاثيري متقابل روي تماشاگران مي‌گذاشت به نحوي که فضاي سالن را همراه با شوري ملي و ادبي ايراني مي‌ساخت و هيچ رفتار و کلمه ناشايستي در آنجا شنيده و ديده نمي‌شد. جمعه هفته گذشته که در ادامه سنت «تهران‌گردي» ميهمان فدراسيون واليبال بوديم، رييس محترم فدراسيون جناب داورزني يادآوري کرد که اين موفقيت‌ها ريشه تعليمي دارد و پايه‌گذار تربيت نسلي از ورزشکاران در بازي‌هاي جمعي است که در تيم نوجوانان اين گروه نيز به چشم مي‌آيد. تيم واليبال بانوان در سه رده سني نوجوانان، جوانان و بزرگسالان نيز شکل گرفته و در انتظار حضور تاثير‌گذار در فضاي ورزشي منطقه و جهان هستند که مي‌تواند زمينه‌ساز رشد و گسترش اين ورزش به‌ويژه در کشورهاي اسلامي باشد. اين تربيت و موفقيت، بيانگر همان نکته‌اي است که پيشتر گفته شد. استعداد سرشار ايراني همراه با تقويت روحيه ملي و کار گروهي بنيان هر توفيقی در هر رشته‌اي است. بازيکنان تيم مانند موسوي، معروف، ظريف و ديگر جوانان شايسته تيم واليبال، به‌خوبي نشان دادند که مي‌توان در کنار هم، ساز موافق نواخت. چه خوب است در عرصه ورزش قهرماني که شادي ملي را به‌همراه دارد اين تجربه را بارهاوبارها به‌ کار ‌گيريم و عرصه داخلي و خارجي را از شکوه قهرماني‌ها سرمست سازيم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.