|

آفتابی‌شدن دلواپس‌های فوتبالی

محمد حمیدی

جام‌جهانی بیستم فوتبال برای تیم‌ملی ایران در حالی به پایان رسید که کارلوس کی‌روش و شاگردانش تا رسیدن به دور یک‌هشتم نهایی فاصله چندانی نداشتند ولی شکست برابر بوسنی‌‌وهرزگوین تحقق رویای نخستین صعود را دست‌کم برای چهارسال دیگر به تاخیر انداخت. تیم‌ملی، رقابت‌هایش به میزبانی برزیل را با یک تساوی و دو شکست تمام کرد تا دست خالی به تهران بازنگردد. ایران به‌جز جام 1998 فرانسه که در بازی قرن موفق شد آمریکا را 2 بر یک از پیش‌رو بردارد، همواره جام‌جهانی را با دو شکست و یک تساوی تمام می‌کند ولی این هیچ‌گاه شگفت و دور از ذهن نبوده است. پرسش اساسی پیش‌روی فوتبال و تیم‌ملی ایران این است که فوتبال ما نسبت به سال1978 و جام‌جهانی آرژانتین چه تفاوتی کرده که چشم‌به‌راه دستاورد متفاوتی از تیم‌ملی بوده و هستیم؟ به سراغ گذشته خیلی دور نمی‌رویم. فقط هشت‌سال به عقب بر‌می‌گردیم. فوتبال ما در دست دکتر محمد دادکان بود و تیم‌ملی هم در اختیار برانکو ایوانکوویچ. بازی‌های انتخابی را بدون دردسر پشت‌سر گذاشتیم. بحرین را در تهران با تک‌گل محمد نصرتی شکست دادیم و برای سومین‌بار در جام‌جهانی حاضر شدیم. فوتبال ما آن زمان ستاره‌های زیادی را به خود می‌دید: علی دایی، علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا، وحید هاشمیان، جواد نکونام، مسعود شجاعی، رحمان رضایی، فریدون زندی و... ستاره‌هایی که در اروپا توپ می‌زدند بسیاری را به این فکر انداخته بودند که تیم‌ملی می‌تواند در آلمان2006 شگفتی‌آفرین شود. بودند رویاپردازانی که تیم‌ملی را در سطح چهار تیم پایانی جام هم می‌دیدند! وقتی تیم‌ملی با نتایج واقعی و نه رویایی آنها به تهران بازگشت و چه‌بسا در همان فریدریشهافن نسخه دادکان و فدراسیونش را پیچیده و فوتبال را تا محاق تعلیق و نابودی پیش بردند. بودند در آن میان مربیانی که از آب گل ‌آلود بهره‌ها بردند و با پیش‌کشیدن شعار «مربی وطنی» اسب مراد خود را زین کردند. بی‌هیچ سود و آورده‌ای برای فوتبال و تیم‌ملی. اکنون هشت‌سال از آن زمان می‌گذرد و تیم‌ملی با یک تساوی و دو شکست از برزیل 2014 راه تهران را در پیش خواهد گرفت. همان «بی‌ثمر»ها دوباره آفتابی شده‌اند و بر طبل خود می‌کوبند. همان‌ها که مدت‌هاست تشت رسوایی‌‌شان افتاده و... همان‌ها که در سه‌سال حضور کارلوس کی‌روش در ایران هرچه خواستند، گفتند و تا هرکجا دوست داشتند، تاختند. همان‌ها که آرزو می‌کردند تیم‌ملی جام بیستم را تماشاگر و نه بازیگر باشد و چه خوب رشته‌هایشان پنبه شد. همان‌ها که پس از قرعه‌کشی تیم‌ملی را «کیسه بوکس» و «زنگ تفریح» خوانده و برای تعبیر خوابشان تا توانستند چوب لای چرخ تیم‌ملی گذاشتند ولی کی ‌روش مرد روزهای سخت و نبرد بود. کوتاه نیامد و ایستاد. او به خودش، کارش و مردانش باور داشت و از حرف و رای و نظرش برنگشت. نه آن زمان که برای بازگرداندن سیدمهدی رحمتی به تیم‌ملی هزارویک پیام و پیغام را دریافت می‌کرد یا آن روز که دستیارانش یکی‌، یکی با دلیل و بی‌‌دلیل تنهایش گذاشتند و رفتند. آن «دلسوزنماها» و «دلواپس»های فوتبالی حتی روی آنتن رسانه ملی هم به ریشخند تیم‌ملی پرداختند ولی کی‌‌روش تیمش را از آفریقای‌جنوبی و اتریش به برزیل 2014 برد و به‌ویژه برابر آرژانتین مدعی با لیونل مسی نمایشی را روی پرده برد که در نهایت ستایش دوستان را به بار آورد و دهان مخالفان کوچک و کوتاه‌قامتش را بست. دلواپس‌های فوتبالی اکنون گذشته خود را به فراموشی سپرده و شکست برابر بوسنی را چنان پیراهن عثمان کرده‌اند که گویی تیم‌ملی در شمار مدعیان جام بوده و حذف زودهنگامی را تجربه کرده است. دلواپس‌ها آفتابی شده‌اند تا فوتبال را دوباره به ساعت صفر بازگردانند. مثل گذشته دور که پرویز دهداری را در ورزشگاه آزادی با یخ و برف زدند و پیرمرد را دل‌شکسته خانه‌نشین کردند یا ناصر حجازی را به محمدان بنگلادش فرستادند، می‌آیند تا این‌بار هم از این نمد برای خود کلاهی تازه دست‌وپا کنند. دلواپسان فوتبالی در راهند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.