|

بیش‌فعالی

اکبر نادری*

روانشناسان بیماری بیش‌فعالی را مختص دوران کودکی می‌دانند. درصدی از انسان‌ها در کودکی به هر چیز سرک می‌کشند، کبریتی می‌افروزند و هر خطری از جانب ایشان غیرممکن نیست و در انجام وظایف خود کوتاهی می‌کنند. اگر قرار است تکلیفی را انجام دهند معمولا پس از پایان مهلت تعیین‌شده از انجام تکالیف خود بازمانده‌اند. هرچه از دوران کودکی فاصله می‌گیرند این بیماری نیز فروکش می‌کند و به حالت طبیعی نزدیک می‌شوند. بارها مشاهده شده که بعضی از سازمان‌ها و نهادهای اجتماعی یا افراد شاخص و بالغ نیز دچار بیماری بیش‌فعالی شده‌اند. تشکیلات فدراسیون کوهنوردی کشور به همراه تربیت‌بدنی آموزشگاه‌ها در سال 71 به طراحی مسابقات در ورزش کوهنوردی اقدام کرد. این اقدام با مخالفت عمومی پیشکسوتان این رشته در کشور روبه‌رو شد. در سال 71 و 72 هیات کوهنوردی شهرستان بم طی نظرخواهی از پیشکسوتان این رشته در کشور، نظر ایشان را در مورد مسابقات جویا شد. در این نظرخواهی که بیش از صد‌ها نفر از کوهنوردان باسابقه شرکت کردند مخالفت خود را به‌دلایل گوناگون پزشکی، اخلاقی و... با مسابقات اعلام کردند. جالب است که اکثر شرکت‌کنندگان در نظرخواهی در بخش اعلام نظرات خارج از چارچوب پرسشنامه سوال کرده بودند که «چرا فدراسیون از انجام وظایف قانونی و محوله مانند: تبلیغ و ترویج این رشته یا برپایی کلاس‌های آموزشی و بروزکردن دانش کوهنوردان همچنین در گرفتن بودجه برای هیات‌ها و گروه‌های کوهنوردی کوتاهی می‌کند و به اموری وارد می‌شود که جز با نظر جامعه کوهنوردی کشور قابل اجرا نیست؟» پس از استخراج و جمع‌بندی نظرات، نتایج آن به تربیت‌بدنی آموزشگاه‌ها و فدراسیون کوهنوردی ارسال شد. این مخالفت سراسری سبب اصلاح نظرات اعضای فدراسیون و نهایتا عقب‌نشینی ایشان از برپایی مسابقات شد. اخیرا نیز علایم بیش‌فعالی در فدراسیون مشاهده شده و اعضای محترم آن نهاد، با فراموش‌کردن اقدامات قبلی مجددا تصمیم به برپایی مسابقات در این رشته به شیوه‌ای دیگر گرفته‌اند. ایشان فراموش کرده‌اند کوهنوردان کشور که با زحمات بی‌دریغ خود و بدون حمایت فدراسیون تا کنون در تبلیغ و ترویج و اشاعه این رشته کوشیده‌اند، حق دارند در سرنوشت آن نیز نقش تاریخی خود را ایفا کنند. به‌نظر می‌رسد فدراسیون، حرکت انسانی بزرگان این رشته مانند «سرادموند هیلاری» و «تنسینگ نورگان» شرپای محلی را در صعود به قله اورست از یاد برده‌اند که پس از صعود سوال کنجکاوانه جهانیان را که، چه کسی اولین گام را بر بام دنیا نهاد؟ بی‌پاسخ گذاشتند. آنها به ما آموختند که رقابت در ورزش کوهنوردی جایگاهی ندارد. آنها همچنین به ما آموختند که ورزش کوهنوردی ورزشی است که در آن قویترین عضو گروه، با توان ضعیف‌ترین عضو گام برمی‌دارد تا هر دو با هم به قله برسند و تنها با این روش است که کوهنوردی می‌تواند به جای داشتن صد‌ها هزار تماشاچی، صد‌ها هزار ورزشکار داشته باشد که این مهم برای حال‌وروز کشورمان بسیار حیاتی است. *موسس و رییس اسبق هیات کوهنوردی شهرستان بم

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.