|

پس از فوتبال

کریم ارغنده‌پور

جام‌جهانی - و به‌ویژه سه بازی ایران در آن- حال‌وهوای هیجان‌آمیزی را در هفته‌های گذشته رقم زده است. برای من یکی از زیباترین و لذت‌بخش‌ترین صحنه‌های فوتبال زمانی است که در پایان بازی دو کاپیتان رقیب، دوستانه با هم دست می‌دهند و لبخندی به مهر رد و بدل می‌کنند. گاهی می‌بینم بعضی از دوستان بازی‌ها را جدی‌تر از آنکه هست و باید باشد گرفته‌اند، این خطاست. هر بازی فلسفه‌ای دارد که نباید از آن فاصله گرفت. آنجا که به‌خاطر بازی آدم کشته می‌شود ارزش بازی را از زندگی خود فراتر برده‌اند. بازی درواقع باید رهیافتی به رقابت‌های واقعی باشد: باید یاد بگیریم در آن آماده باشیم، روحیه داشته باشیم، خوب حمله کنیم، در زمان مناسب جانانه دفاع کنیم، گل بزنیم و گل نخوریم، ولی حق نداریم قاعده بازی را به هم بزنیم، حق نداریم با دوپینگ و رانت وارد زمین شویم. بهتر است در سراسر بازی، ایستادگی جوانمردانه داشته باشیم. اگر گل زدیم مغرور و سرمست نشویم و اگر گل خوردیم احساس فلاکت نکنیم. هیچ‌کدام از این دو وضعیت آخر دنیا نیست. شکست‌ها مقدمه پیروزی و پیروزی‌ها پلی برای موفقیت‌های بعدی است. اینها همه نیاز به آگاهی و ممارست همیشگی دارد. بدون آن نمی‌توان بازی خوبی ارایه کرد. دقیقا در زندگی هم همین طور است. دشواری‌ها و موانع کم نیست. کسی که از همان ابتدا مقهور دشواری‌ها شود کلاهش پس معرکه است. تنها کسی موفق است که برنامه و هدف داشته باشد، درست و با روحیه جلو برود و در برابر مشکلات و بزرگی نام‌ها نهراسد. بازی‌ها را اگر نمادین ببینیم بسیار آموزنده هستند. هم در متن جامعه و هم در مواجهه دولت‌ها. به همین ترتیب که کمترین اشکالی در زمین بازی بزرگ می‌شود و بحث‌ها برمی‌انگیزد، رقابت‌های اصلی در صحنه‌های مختلف اجتماعی نیز باید امکان بحث‌برانگیزی داشته باشد. در این صورت همه نفع می‌برند. همان‌طور که باب گفت‌وگو و اظهارنظر موافق و مخالف درباره فوتبال باز است باید امکان گفت‌وگو درباره موضوعات مختلف هم گشاده باشد. تنها گفت‌وگوست که راه به‌سوی پیشرفت را هموار می‌کند. بیشتر از نتیجه بازی‌ها، درست بازی‌کردن مهم است و درست بازی‌کردن هم نیاز به آگاهی بیشتر و حق انتخاب دارد. خوشحالم که در این دوره جام‌جهانی فوتبال ما خوش درخشید و برای جامعه لحظات خوبی خلق کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.