|

«کی‌روش»؛ ماندن یا رفتن

مجید جلالی . کارشناس فوتبال

ماندن یا رفتن «کی‌روش» این روزها به یکی از موضوعات مهم فوتبال ایران تبدیل شده است و با توجه به نظر مثبت افکار عمومی در مورد این مربی پرتغالی، کار مسوولان برای تصمیم‌گیری درباره این موضوع سخت شده است؛ اما باید با یک نگاه کارشناسی در این مورد تصمیم‌گیری شود. باید دید هدف ما از ابقای «کی‌روش» در پست سرمربیگری تیم‌ملی چه چیزی است. اگر ما فوتبالی می‌خواهیم که آینده روشنی را پیش‌رو داشته باشد باید دو هدف داشته باشیم و آن را با این مربی پرتغالی در میان بگذاریم: هدف اول تغیر نسل بازیکنان تیم‌ملی و هدف دوم تغیر سبک فوتبال کشورمان. اگر سه سال حضور «کی‌روش» در تیم‌ملی را مرور کنید، می‌بینید که فوتبال ما در حال «گذران روزگار» است و تنها دنبال «موفقیت‌های زودگذر» و «شادمانی لحظه‌ای» بوده‌ایم. شیوه بازی ما مقابل تیم‌های کره‌جنوبی و قطر در مقدماتی جام‌جهانی و روش بازی‌مان با تیم‌های همگروه در جام‌جهانی، تفاوت تاکتیکی جدی نداشت. ما تنها برای نتیجه، بازی کردیم و سرمربی تیم‌ملی هم به‌خوبی روش رساندن ما به این هدف را می‌شناسد. ما حتی در زمان افشین قطبی در بازی یک‌چهارم نهایی جام ملت‌های آسیا در برابر کره‌جنوبی هم با همین روش بازی کردیم. این روش؛ گاهی همراه با نتیجه و گاهی هم بدون نتیجه است. روش ما را ژاپن با زاکرونی ایتالیایی نیز تجربه کرد و هیچ‌چیز به دست نیاورد. در واقع، ما در بازی‌های جام‌جهانی، توشه‌ای برای آینده نیندوختیم. اگر می‌خواهیم پیشرفت درست و اصولی داشته باشیم و تنها به چند نتیجه زودگذر دل نبندیم باید از «کی‌روش» بخواهیم که اگر می‌ماند روش دیگری را در پیش بگیرد. «کی‌روش» در سه سال گذشته وقتی فهمید مسوولان فدراسیون فوتبال تنها به دنبال نتایج لحظه‌ای از تیم‌ملی هستند به راحتی از اجرای ‌بندی از مفاد قرارداد که زیرنظرگرفتن تیم‌های پایه ایران بود؛ طفره رفت. اگر به خاطر فشار افکار عمومی برای جام ملت‌های آسیا با «کی‌روش» قرارداد «کوتاه‌مدت» ببندیم، بزرگ‌ترین اشتباه است. می‌توانیم از «کی‌روش» بخواهیم دو هدف اساسی بالا را برای فوتبال ملی ایران برآورده کند تا تیم خوبی روانه جام‌جهانی 2018 کنیم. با انعقاد قرارداد حساب‌شده و چهارساله؛ می‌توان از «کی‌روش» خواست تا در چارچوب دو هدف توافق شده؛ تیم‌ملی نیرومندی برای نبرد در میادین مهم جهانی آماده کند و باتوجه به دانش و تجارب وی می‌توان به توانمندی او در به‌ثمررساندن این هدف، امیدوار بود. در حال حاضر، اگر به ژاپن نگاه کنید، آنها به دنبال «خوزه پکرمن» هستند که کارهای بزرگی با آرژانتین و کلمبیا انجام داده است. در مجموع، تیم‌های آسیایی با اینکه بسیار بیشتر از سایر کشورهای جهان در فوتبال سرمایه‌گذاری می‌کنند، اما پیشرفت آنها به هیچ عنوان خوب نیست، برای فوتبال آسیا فاجعه است که چهار تیم این قاره به طور کل تنها سه امتیاز بگیرند. برای پایان‌دادن به این وضعیت، ایران از جمله کشورهایی است که به شرط داشتن برنامه و استفاده از مربی کاربلد و حمایت از او، می‌تواند از اعتبار فوتبالی قاره‌کهن اعاده حیثیت کند؛ اما ادامه وضعیت کنونی، جایی برای امیدواری باقی نخواهد گذاشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.