|

جدایی از «موسولینی»

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

زیرا او تصمیم گرفته بود موسولینی را به تمام جهان معرفی کند. طرح تبلیغاتی کارآمدی بود. کتاب با استقبال زیادی مواجه شد. به‌زودی به حدود 20 زبان از جمله ترکی و ژاپنی ترجمه شد. اما مارگاریتا قربانی موفقیت همین تفکر خود شد. او توانست تصویر جدیدی از بنیتو ارایه دهد. از یک زندانی سابق و فریبنده زنان، تصویر مردی را ارایه داد که گویی از آسمان فرود آمده و اخلاقی پسندیده دارد. اما در وجود این معشوقه ترسیم‌شده در چنان صحنه آراسته‌ای، نکات منفی بسیاری وجود داشت. اوضاع تغییر کرد. دیگر مارگاریتا نمی‌توانست دوست برتر دوچه باشد. زمان نشستن بر صدر مجلس در حضور جمع سپری شد. اما مارگاریتا حاضر به دست‌کشیدن از بنیتو نبود. باید هر دو احتیاط می‌کردند و از دیدارها فاصله می‌گرفتند. بعضی مشکلات دیگر هم پدید آمد. ارکوله راننده موسولینی آنها را اینطور برای ما شرح می‌دهد: «منزل دوچه در خیابان رازالا برای استقبال از میهمانان خاص مناسب نبود. بنابراین مارگاریتا به دوچه پیشنهاد کرد به «خانه تورلونیا» برود. خودش تقبل کرد که در مورد شرایط آن با مالکش شاهزاده تورلونیا صحبت کند. توافق کردند در ازای اجاره‌ای سمبلیک به میزان ماهانه 50 سنت خانه را تحویل بگیرد.» مارگاریتا نیز بعد از اینکه مطمئن شد منزلی شایسته بنیتو پیدا شده است تصمیم گرفت در آخر سر به‌صورت کامل به رم نقل مکان کند. به این امید که به‌خاطر این همسایگی جدید بتواند الفت سال‌های گذشته را از نو احیا کند. می‌خواست نگذارد به‌خاطر سیاست و تحت فشار نوعی از بدبینی، رابطه‌شان از هم پاشیده شود. بنابراین در خیابان «نومنتانا» مستقر شد و هرچه را که لازم داشت از میلان آورد تا به خانه ساده‌اش رونق بخشد: ازجمله تابلوهای رنگ روغن، مجموعه کتاب‌های نادری که داشت، عتیقه‌جات هنری و نیز اثاثیه گرانبهایش. به این ترتیب تقریبا در فاصله چند قدمی خانه تورلونیا بود و آرزومند اینکه بتواند از آن حیاط بزرگش استفاده کند. در آنجا چند اصطبل و میدان تربیت اسب و درخت و دریاچه‌ای که مرغابی‌ها و قوها در آن شنا می‌کردند و یک میدان بازی تنیس وجود داشت. در ابتدای اقامتش در رم، مارگاریتا به هدفش رسید. ارکوله می‌گوید: بنیتو «گاه به منزل مارگاریتا - س می‌رفت و با هم برای گشت با اتومبیل در خیابان‌های رم یا شام‌خوردن به کازینوی والادیر می‌رفتند.» اما این شام‌های رویایی دوامی نیاورد. به زودی مارگاریتا موسولینی را در محل اقامتش ملاقات کرد و با او خلوت کرد. سپس از او جدا شد. هرگز سابقه نداشت که به لحاظ جغرافیایی اینقدر به هم نزدیک و در عین حال تا آن اندازه از هم فاصله داشته باشند. ژوئن سال 1943 بود که دوچه از ونیز بازگشت. جایی که هیتلر را در آن ملاقات کرده بود. مارگاریتا نیز از ایالات متحده آمریکا برگشته و در آنجا روزولت را ملاقات کرده بود. همیشه وقتی از سفری برمی‌گشت با سوال‌هایش او را خسته می‌کرد. خودش می‌گوید: «موسولینی برای من اغلب موارد شنونده بود. خیلی دوست داشت به حرف‌هایم گوش بدهد... . از آن گذشته، من یقین داشتم که چند روز بعد برخی از دیدگاه‌هایم را که چنانکه الماسی بدرخشد در میان سخنان یا نوشته‌هایش خواهم دید.» اما این‌بار، تغییری به وجود آمده بود. او تنها به خودش و حدس‌هایش گوش فرا می‌داد. مارگاریتا علاقه‌مند بود مذاکراتش را در کاخ سفید برای او شرح دهد. اما خودش را در برابر یک مرد ناشنوا می‌دید: «منتظر ماندم، اما هیچ سوالی نپرسید، راه افتادم، فایده‌ای نداشت. به نظر می‌رسید تاثیر هیتلر بر او کار خودش را کرده بود. این او بود که بی‌پروا بر او حکم می‌راند. او نخستین فردی شد که ویروس را گرفته بود. موسولینی به من گوش نمی‌داد. بدون اینکه حرفی بزند کلاه و یادداشتش را برداشت تا برود.» ماگاریتا تظاهر کرد نفرتش را نمی‌بیند. تلاش کرد او را نگه دارد: «واقعا نمی‌خواهی چیزی از آمریکا بشنوی؟ ... . روزولت خیلی چیزها از ایتالیا می‌داند. او به من چیزی گفت تا به تو برسانم. یک مساله مهم و طرح بزرگی درباره اصلاحات اقتصادی. او پیشنهاد کرد... .» حرفش را بلافاصله قطع کرد و گفت: «بله... . بله. خیلی خوب است. اما دیر شده. من باید بروم. تازه این برای من اهمیتی ندارد. آمریکا هیچ اهمیت نظامی ندارد. نه ارتش و نه ناوگانش هیچ‌کدام به‌دردی نمی‌خورد!.» هیچ شباهت به مردی نداشت که او را دوست می‌داشت. می‌گوید: «روی کاناپه دفترم دراز کشیدم. فروریخته بودم. بارها گریه کردم... . او تا حد زیادی تغییر کرده بود. به اعماق سقوط کرده بود. وحشت برم داشت.» سیاستی که آن دو را در گذشته دور هم جمع می‌کرد، در آن زمان کاملا بین آنها جدایی می‌انداخت. تمایل متقابلی که طی سال‌های گذشته بین آنها در جریان بود فراموش کرده بود که مارگاریتا پیش از اینکه یک عضو حزب فاشیسم باشد یک یهودی است. تا دهه 30 قرن بیستم، موسولینی سامی‌ستیزی را به رسمیت نمی‌شناخت. بعد‌ها بود که این جریان از آلمان و فرانسه شروع و به سایر نقاط نیز سرایت کرد. جریانی که یهودیان را به‌عنوان یک دشمن داخلی محکوم می‌کرد. بنیتو بدون ملاحظه هرگونه احساساتی که وجود داشت تصمیم قطعی خود را گرفت. سال 1938 به‌صورت مخفی چند روز پیش به یکی از معاونانش گفته بود که اقدامات ظالمانه‌ای را علیه یهودیان اتخاذ کرده است: «تدابیری تا از شر او [] هم خلاص شوم. کاری کردم که از روزنامه خلق ایتالیا و مدیریت مجله گرارشیا کنار گذاشته شود. طبعا حقوق قانونی‌اش نیز به او پرداخته می‌شود.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.