|

چائو چزاره!

سجاد فیروزی

برای چزاره چراندلی همه چیز تلخ سپری شد؛ تلخ‌تر از شکستی که تیمش در بازی مقابل کاستاریکا متحمل شد، دندان‌های نیش سوارس بود که کتف کیه لینی را نوازش کرد و با لطف داور از دریافت کارت قرمز در امان ماند. البته که این کارت قرمز می‌توانست در سرنوشت مربی خوش‌پوشی که آمده بود به ناکامی «لاجوردی» در جام‌جهانی پایان دهد تاثیر‌گذار باشد. ایتالیا که با یک شکست و یک پیروزی پا به دیدار روز نهایی گذاشته بود می‌توانست با تساوی برابر اروگوئه به مرحله یک‌هشتم نهایی برود؛ ولی شکست با یک گل از این تیم نه‌تنها ایتالیا را از گردونه جام بیرون کرد بلکه پایانی بود بر کار پراندلی در جمع لاجوردی‌ها. به گزارش «یورو اسپرت» او در کنفرانس خبری، بعد از گلایه از داور از پایان کارش در تیم ایتالیا گفت: «من با جان کارلو آبته (رییس فدراسیون فوتبال ایتالیا) و البته دیمیتریو آلبرتینی بعد از شکست مقابل اروگوئه صحبت کردم و تصمیم گرفتم از سمتم کناره‌گیری کنم. من مسوولیت این ناکامی را به عهده می‌گیرم و طبیعی هم هست که از سمتم استعفا کنم.» چزاره در حالی صحبت از رفتن از تیم‌ملی ایتالیا کرد که درست پیش از این جام دو سال دیگر قراردادش را تمدید کرده بود و تا بازی‌های یورو 2016 برای لاجوردی‌ها برنامه ارایه داده بود ولی هرگز فکرش را نمی‌کرد که داور بازی نقشه‌هایش را به هم بریزد: «من مسوولیت این شکست را به عهده می‌گیرم ولی این را هم نمی‌توانم نگویم که داور با کارت قرمزی که به مارکیزیو نشان داد مسابقه را ویران کرد.» ایتالیایی‌ها در شرایطی که برای مساوی پا به کارزار اروگوئه گذاشته بودند روی خطایی که مارکیزیو مرتکب شد و از داور کارت قرمز مستقیم گرفت 10 نفره شدند. اتفاقی که در روند حرکتی این تیم تاثیرگذار بود و در نهایت هم منجر به شکست پراندلی و تیمش شد: «ما جام‌جهانی را به کاستاریکا باختیم. در آن بازی بود که برنامه‌های ما خوب پیش نرفت. در آن بازی بود که در حد و اندازه‌های خودمان ظاهر نشدیم و نتوانستیم خلق موقعیت کنیم.» البته «چزاره» تنها نفری نبود که ترکش این شکست به تنش اصابت کرد؛ آبته، رییس فدراسیون فوتبال ایتالیا هم دیگر نفری بود که بعد از حذف ایتالیا از جام‌جهانی از سمتش استعفا داد؛ «این تصمیم، تصمیمی شخصی، حرفه‌ای و البته کمی هم از روی سیاست است.» البته آبته گفته بعد از بازگشت از برزیل خیلی سریع تشکیل جلسه می‌دهد و درباره مشکلات تیم‌ملی جلسه می‌گذارد و جمله‌ای معنادار هم بر زبان آورده است: «امیدوارم که پراندلی از تصمیمش صرف نظر کند این را هم باید بگویم که رییس جدید فدراسیون همه جور مورد حمایت من است. من به‌عنوان یکی از هواداران تیم‌ملی ایتالیا از نتایجی که تیم گرفت ناراحتم ولی می‌خواهم همه بدانند که ما هرچه در توان داشتیم رو کردیم.» سیستم لعنتی! اما چزاره پراندلی پیش از اینکه اسیر دندان سوارس شود به‌شدت مورد انتقاد بود؛ سیستم 2 - 5- 3‌ای که او برای این جام اتخاذ کرده است در بازی برابر کاستاریکا (شکست یک بر صفر ایتالیا) جواب نداد و حتی پای «عدم حس میهن‌پرستی» هم به میان آمد. بازی‌ای که پراندلی از آن به‌عنوان «مهم‌ترین بازی عمرش» نام برد. در بازی با اروگوئه هم شرایط همین بود؛ شاگردان او همین‌طوری خطر زیادی برای اروگوئه نداشتند و بعد از 10‌نفره‌شدن در دقیقه 59 هم که دیگر زوری برای بردن نداشتند؛ البته شاید به خاطر سیستمی که پراندلی برای تیمش اتخاذ کرده بود. ایتالیا بدین‌ترتیب با شکست در این بازی مهم ناکامی‌هایش در جام‌جهانی را تداوم بخشید؛ این تیم بعد از فینال رویایی‌اش در جام‌جهانی 2006 که توانست جام را بعد از شکست‌دادن فرانسه در ضربات پنالتی بالای سر ببرد، برای دومین جام پیاپی حذف از مرحله گروهی جام‌جهانی را تجربه کرد. پراندلی که بعد از فاجعه ایتالیایی‌ها در سال 2010 آمده بود تا انقلابی تازه در بازی لاجوردی‌ها به وجود بیاورد اسیر «آرواره سوارس» و البته سیستم تدافعی‌اش شد و با این تیم وداع کرد. چزاره در شرایطی از تیم محبوبش جدا شد که در تنها افتخار موجود در کارنامه‌اش شکست سنگین 4 بر صفر در فینال یورو 2012 برابر اسپانیا حک شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.