|

زمان دیکتاتوری فرا نرسیده بود

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

وقتی وارد سالن نمایشگاه یا موزه‌ای می‌شد همه می‌ایستادند و برای او هورا می‌کشیدند. ملکه الانا او را به‌عنوان پرستار خود برگزید و به دوستی او افتخار می‌کرد. مرتب به‌عنوان یک میهمان وارد کاخ پادشاهی «کویرینال» می‌شد. جایی که معمولا جشن‌های رسمی در آنجا برگزار می‌شد. موسولینی نیازمند کسی بود که زندگی خصوصی‌اش را تنظیم کند. حضورش در رم یک معضل روزمره بود. کارهایش به‌عنوان یک رییس دولت، سنگین و خسته‌کننده بود. باید هرروز با دشمنانش مقابله می‌کرد. دشمنانی که اجازه داشتند مخالفت کرده و اظهارنظر در دولتی کنند که او آن را انتخاب نکرده بود و فاشیست‌ها در آن در اقلیت بودند. از آن گذشته، مسوولیت دو وزارتخانه کشور و خارجه را هم برعهده داشت. چون می‌خواست نشان دهد موتورمحرک نظام در داخل و خارج هموست. هنوز زمان دیکتاتوری فرا نرسیده بود. اما ربوده‌شدن «جیاکوما ماتیوتی» رهبر مخالفان و کشتن او به طرزی وحشیانه در روز روشن در سال 1924 ضربه سنگینی بر ملت بود. عامل این کار قطعا موسولینی بود. همان رومانیایی فاسق و تند‌خو. این حادثه به او ضربه زد و منزوی‌اش کرد. میانه‌روها و افراط‌گرایانی که از او حمایت می‌کردند رهایش کردند. آنها اصول بازی موسولینی را نمی‌شناختند. او یا باید استعفا می‌داد یا به زور خودش را تحمیل می‌کرد. در همان زمان این گفت‌وگوی دوجانبه بین بنیتو و مارگاریتا در گرفت: «حالت چطور است؟ - انتظار ‌داری چطور باشم عزیزم؟ خبر تازه‌ای است؟ - نه. چیزی نیست. از امروز دیگر هیچ کاری مرا شگفت‌زده نمی‌کند. حتی اگر غیرممکن باشد. چیزی که به‌خصوص مرا زجر می‌دهد اینکه من تمام آن فکرهایی را که دوستان، دشمنان و کسانی که به من خیانت کردند! داشتند، دست‌کم می‌گرفتم. - تقصیر تو نیست. اوضاع بهتر می‌شود. ولی من به تو توصیه می‌کنم آرامش خودت را حفظ کنی. اعصابت را کنترل کن. نباید عصبانی شوی. - مساله اعصاب نیست. من از کسی تنفر ندارم و نسبت به کسی هم کینه نمی‌ورزم. متاسفانه، تقدیر با دشمنانم است. در صورتی‌که در این رقابت شکست بخورم - که تقریبا همین است - هیچ امکانی برای فرار وجود ندارد! - ولی تو همیشه مهارت خودت را در رقابت‌ها نشان داده‌ای. تو کاملا می‌دانی که خیلی از این رقابت‌هایی که در ابتدا به نظر می‌رسد شکست خورده است می‌تواند در نهایت برنده باشد. یعنی در همان لحظه آخر، یا به دست آخرین بازیکن». البته اینها همه اغراق بود و سرنوشت اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت. باید قدرت را از دست مخالفان در می‌آورد. ژانویه سال 1925 بود که موسولینی که در آن زمان رییس مجلس بود به دوچه فاشیسم تبدیل شد. در تمام طول آن سال درصدد بود تا نفوذ شخصی‌اش را عمق بخشیده و قوانین جدیدی را برقرار کند. اما آیا ملت ایتالیا گوش به فرمان دولت موسولینی خواهد بود؟ ساختار سیاسی جدید نیازمند گسترش بود تا در سطح بلندپروازی‌های دوچه جدید باشد. از این رو مارگاریتا نقش مدیر رسانه‌ای بنیتو را برعهده گرفت. او باید از دوچه یک مرد محبوب‌القلوب نزد مردم می‌ساخت. باید اسطوره‌ای برای او می‌پرداخت، یک اسطوره کامل. موسولینی قماربازی حرفه‌ای بود و مارگاریتا حیله‌گری مکار: انقلاب ملی رو به پیش است، او مردی است که در شبانه‌روز 15 ساعت کار می‌کند، قدرت فوق‌العاده برای تمرکز دارد، از قدرت بدنی بی‌همتایی برخوردار است، شب‌ها با اندیشیدن به سرنوشت ایتالیاست که می‌خوابد، مردی که انرژی‌های بدنی و روحی‌اش تکامل نمی‌یابد مگر با تخلیه و کاربرد آن در راه سعادت کشورش. اینها حداقل چیزهایی است که مارگاریتا تصمیم گرفته بود ابراز کند. برای همین اقدام به نوشتن زندگینامه مفصلی از بنیتو موسولینی کرد. در آن بر خصوصیات مثبت مردش تاکید داشت. کسی که در زیر قلم او به یک معبود تبدیل شد. بنیتو چند سال پیش با استفاده از فرصتی که در زندان داشت شروع کرده بود به نوشتن زندگینامه‌. اما نتیجه‌اش راضی‌کننده نبود. او که بیست‌وچندسال از عمرش می‌گذشت دریافت خوب نیست یک مرد از خودش حرف بزند، مگر در مواردی اندک. مارگاریتا متوسل به ابزارهای جدید شد. اول؛ کتاب را به همراه تعداد زیادی عکس به چاپ رساند که در آنها موسولینی در شرایط مختلفی دیده می‌شد: دوران جوانی، با لباس فاشیسمی، درحالی که داشت ماده‌شیری را تربیت می‌کرد، یا اسب سوار می‌شد یا به توده‌های مردم سلام می‌داد. البته این غیرممکن بود که بنیتو باوجود همه تلاش‌هایی که مربی اسب‌سواری‌اش کرد، بتواند پشت حیوانی بند شود. اما شیرماده‌ای که در خانه داشت، اکثر مواقع با چنگال‌هایش از او استقبال می‌کرد. مارگاریتا به یک مساله اساسی پی برد: به‌جز استعداد بنیتو در سخنرانی، او به لحاظ بدنی نیز حضوری جذاب داشت و این باید آشکار می‌شد. درهمه جا و همه زمان‌ها، در هر وضعیتی. کما اینکه برای او جنبه‌های ناشناخته دیگری از یک رهبرسیاسی نیز آشکار شد. جنبه‌هایی که به زندگی شخصی آنها مربوط می‌شد. مارگاریتا در توصیف نقاط ضعف معشوقه‌اش نیز تردید نمی‌کرد. تا انسان‌مداربودن او را برجسته‌تر کند. مثل دفعاتی که به‌شدت خشمگین می‌شد یا زمان‌هایی که افسردگی به او دست می‌داد. نخستین نسخه این کتاب به زبان انگلیسی و نه ایتالیایی در لندن به چاپ رسید. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.