|

ما، «سکه» و تیم‌ملی‌مان

سجاد فیروزی . خبرنگار

سرنوشت ما ایرانی‌ها با «سکه» گره عجیب‌وغریبی خورده است؛ درواقع از همان لحظات نخست سال جدید در به در دنبال این فلز هستیم تا جایی از «سین»‌هایمان را با آن پرکنیم؛ به این امید که حداقل در روزهای پایانی سال چیزی ته جیبمان مانده باشد. البته این برداشت شخصی است و می‌تواند تعابیر متفاوتی داشته باشد. نکته مشترکی هم که تقریبا 90درصد به آن دچار هستیم اینکه ته سال نه سکه بلکه «تاری عنکبوت» ته جیبمان دلخوش کرده و چیزی هم مقروض شده‌ایم. البته این تجربه تلخ و تکراری باز هم مانع از آن نمی‌شود که سفره هفت‌سین سال بعد را از «سکه» محروم کنیم. این فلز ناچیز البته روی دیگری هم دارد؛ همان رویی که‌ گرانبهایش کرده و برای هر زوجی ایفای نقش می‌کند؛ درواقع شروع یک زندگی تازه هم برای ما با همین سکه است که بعضا نه خوشبختی که روزهای سختی را در پی دارد. اصولا عروس و خانواده‌اش شاکی از کم بودن تعداد سکه هستند و داماد و خانواده هم ناراضی از بالا بودن این تعداد. آنهایی هم که گفته‌اند سکه را می‌دهیم و نداده‌اند میله‌های فلزی نصیبشان شده تا آینه عبرت شوند. پرواضح است که باز هم این مورد شامل همه نمی‌شود. اما همین فلز باز هم در زندگی اجتماعی‌مان ایفای نقش کرده است و می‌کند؛ نمونه‌اش همین یکی، دوسال اخیر که بالا و پایین رفتنش معادلات زیادی را به هم زد؛ درواقع همین سکه غولی به‌نام تورم ساخت که برای بعضی‌ها منجر به توهم شد؛ همان‌هایی که تورم را با توهم 9درصد و 10درصد توصیف کردند به گوشمان خواندند که «همه‌چیز آرام است» و وقتی به خودمان آمدیم و خیلی ساده دو را به علاوه دو کردیم، دیدیم با واقعیت حداقل 30درصد فاصله داریم. و باز هم ذکر این نکته که این مورد هم نه برای همه بلکه برای 90 درصد جامعه که دست بر قضا همه‌مان جزو آن هستیم، صادق است. درواقع خوب که مرور می‌کنیم به همین نتیجه ساده می‌رسیم که این «سکه» نه‌تنها برای ما ایرانی‌ها پیام‌آور شادی نبوده بلکه غالبا به چالشمان کشیده و چین‌وچروک‌های صورتمان را بیشتر کرده است. این مقدمه نه‌چندان کوتاه حالا پیش درآمدی شده برای یک «سکه» تازه‌تر که این روزها هراس تازه‌ای برایمان به ارمغان آورده است؛ بحث درباره سکه‌ای است که شاید سرنوشت صعود تیم‌ملی کشورمان به دور بعدی رقابت‌های جام‌جهانی را تعیین کند. در گروه تیم‌ملی کشورمان شرایط بسته به فعل و انفعالاتی، کار را به سکه منتج می‌کند؛ اینکه ایران با اختلاف یک گل بوسنی را ببرد و نیجریه هم با اختلاف یک گل به آرژانتین ببازد. (نتیجه‌ای غیراز این سکه را از دور خارج می‌کند) اگر این اتفاق بیفتد یک سکه با دو روی شیر و خطش سرنوشت ما برای رفتن به دور بعدی را مشخص می‌کند. نگرانی‌مان بابت زجری است که از سکه کشیده‌ایم و دردش هم تمامی ندارد؛ اگر قرار باشد این سکه را به سرنوشت ایرانی‌بودنمان گره بزنیم باید فاتحه صعود به مرحله بعدی رقابت‌ها را بخوانیم. در واقع اگر تیم‌ملی را تیمی مردمی بدانیم و دردسر‌هایش را از جنس دردهای مردم توصیف کنیم باید هرطور شده ملی‌پوشان عزیز غیرت به خرج داده و با اختلاف بیش از یک گل تیم بوسنی را ببرند و دلخوش به شکست نیجریه برابر آرژانتین بمانند؛ مگر اینکه امیدوار بمانیم نیجریه‌ای‌ها در ماجرای سکه و سرنوشت مردمشان از ما بدشانس‌تر باشند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.