|

شبانه‌های تهران

«تهران- 28» مجموعه‌داستانی است از پژمان تیمورتاش که اخیرا از طرف نشر پیدایش منتشر شده است. این کتاب، اولین مجموعه‌داستان تیمورتاش است و مهم‌ترین ویژگی زبانی آن کاربرد زبان و اصطلاحات و ضرب‌المثل‌های عامیانه در داستان‌هاست. لحن روایت داستان‌ها آمیخته به طنز است و تمام داستان‌های کتاب از زبان راوی اول‌شخص روایت می‌شوند. «تهران- 28» شامل پنج داستان است. «نیویورک»، «تاکسی برگشتی»، «شب رستگاری لق‌لقوی خالی‌بند بی‌کس‌وکار»، «میثم کوزت و شیشه‌های نوشابه تو اون شب برفی میدون تجریش» و «تهران- 28»، عنوان‌های داستان‌های این مجموعه است. در این کتاب، اصطلاحات عامیانه فرهنگ شفاهی که برخی از آنها در سال‌های اخیر بیشتر رایج بوده‌اند به‌وفور به کار رفته است و همچنین نام‌های شخصیت‌های مشهوری که در این سال‌ها و سال‌های قدیم‌تر هر یک به دلیلی در ایران محبوبیت عام یافته‌اند. از نام فوتبالیست‌های مشهور گرفته تا هنرپیشه‌های فیلم‌های سینمایی و سریال‌های تلویزیونی و نام فیلم‌ها و... تیمورتاش در داستان‌های مجموعه تهران- 28، تصویری از شبانه‌های تهران ارایه داده و سعی کرده به نقاط تاریک شهر و روی دیگر سکه آن سرک بکشد و طبیعتا طی این سرک‌کشیدن‌ها، پای خلافکارها و ولگردها و همچنین آدم‌های بی‌کس‌وکار به دنیای داستان کشیده شده است. نام برخی از شخصیت‌ها در داستان‌های مختلف کتاب تکرار می‌شود و این یکی از عواملی است که قصه‌های این مجموعه را در عین استقلال، به یکدیگر پیوند می‌زند. آنچه در پی می‌آید برشی است از داستان «تاکسی برگشتی» از این مجموعه: «ما یه‌عمر به حسین مهوش می‌گفتیم حسین مهوش و یه نخود هم بارمون نبود که مشکل این بابا چی می‌تونه باشه. حسین مهوش بعد اینکه بالاخونه‌ش‌رو از رهن درآورد و داد اجاره، کلا کلاچ و ترمزرو برای همیشه گذاشت کنار. از اونجایی هم که هیچ کاری غیررانندگی بارش نبود، شد سرایدار یه گاراژ، سه‌تا کوچه پایین‌تر از چهارراه. ما هم از وقتی چشم باز کردیم و تونستیم حرف «م» روی زبون‌مون برقصونیم، حسین مهوش‌رو با خیک، یعنی همون شیکم آویزون، کله ‌گر همیشه‌عرق‌کرده و بوی گند عرق تنش، که تابستون‌ها با یه باد تا وسط چهارراه می‌یومد می‌دیدیم، که روی چهارپایه دم گاراژ نشسته، زیر لب وزوز می‌کنه و سلام کسی‌رو هم جواب نمی‌ده. ته گاراژ، اون‌جایی که آهن‌پاره‌های ماشین‌هارو می‌ریختن؛ یه آریای زنگ‌زده اوراق، چهارتا پاره‌آجر مثل اسب شزم وایساده بود. ما که نبودیم و ندیدیم، ولی می‌گن این همون آریایی بوده که باهاش زده بوده به مهوش. از دور که آریارو می‌دیدی، عین خان‌دایی تو فیلم قیصر بود که دستش‌رو گذاشته بود تو چهارچوب در و نمی‌ذاشت فرمون بره با کارد شیکم آب منگل‌هارو سفره کنه...»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.