|

روابط کثیف

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

«ساعت‌های آخر شب بود که دوچه به من دستور داد به اتفاقش به جاده ونیز برویم. اتومبیل را مقابل دروازه‌ای که اشاره کرده بود، متوقف کردم. سپس پیاده شد و از من خواست منتظرش باشم. از خودم می‌پرسیدم چه چیز این خانه توجهش را جلب می‌کند. اتفاق افتاده بود که مثلا یک‌روز کامل از من می‌خواست فلان‌جا منتظرش بمانم. بعد ناگهان خدمتکاری می‌آمد تا با من آشنا شود. سپس بدون هیچ ملاحظه‌ای می‌گفت این خانه واقعی موسولینی است... یعنی منزل خانم (سرافاتی). در نهایت می‌گفت ما روز بعد به خانه‌ای خواهیم رفت که در کنار دریاچه «کام» قرار دارد. طبعا روز بعد موسولینی قبل‌ازظهر را به مرکز استان می‌رفت و بعدازظهر به‌سمت دریاچه حرکت می‌کردیم. یعنی به همان خانه‌ای که متعلق به خانم(س) بود. خودش اتومبیل را می‌راند... . دو روز آنجا ماندیم... . خدمتکار برای من داستان‌های عاشقانه تعریف کرد و گفت خانم(س) وقتی موسولینی داخل می‌شد از خانه خارج می شد. می‌خواست به من بفهماند که در داخل خانه بین آن دو دلباخته چه اتفاقاتی جریان داشته است. چیزهایی تعریف می‌کرد که از بیان آن شرم دارم. گویی شبیه خانه یک روسپی بوده است.» ارکوله بوراتو، راننده موسولینی که این حرف‌ها را از زبانش نقل کردیم بین سال‌های 1922 - 1943 با او بود. وی درواقع یک شاهد گرانبها برای زندگی عاطفی بنیتو به شمار می‌رود زیرا او را در بسیاری از رفت‌وآمدهایش همراهی می‌کرد. او می‌گوید: «موسولینی به قدرت رسید، آری تا امور ملت را به‌صورت کامل اداره کند به‌خصوص با کمک شماری از زنان! زنانی که آنها را دوست می‌داشت و می‌کوشید راضی‌شان کند.» اوست که در نوشته‌های روزانه‌اش برملا می‌کند که: «نخستین چیزی که موسولینی به محض خروج از وزارتخانه‌اش تمایل به انجام آن داشت دیدار با یکی از معشوقه‌هایش یا انجام کاری شخصی به‌دور از کار رسمی‌اش بود.» سفرهای تفریحی سریعی که بنیتو به میلان داشت برای مارگاریتایی که برای دیدار دوچه لحظه‌شماری می‌کرد کافی نبود. او می‌دانست که بنیتو قادر به حذف این فاصله حیاتی نیست و از این پس به ناچار باید روابط عاطفی‌ گذرایی داشته باشند. این در واقع برای مارگاریتا یک خطر محسوب می‌شد. خطر اینکه جایگاه برجسته‌ای را که در قلب این رهبر جدید ایتالیا داشت از دست دهد. به‌خصوص اینکه زنی وجود داشت به‌نام «رومیلدا راسپی» که حسادت مارگاریتا را تحریک می‌کرد. می‌دانست که او معشوقه بنیتو در رم است. یک‌بار مارگاریتا از تعطیلات کوتاهی که پیش آمده بود‌، استفاده کرد تا در سواحل «پورزیانو»، جایی زمانی که با بنیتو در خانه‌ای که پادشاه در اختیار او گذاشته بود ملاقات ‌کرده، او را به ترک این زن فاسق تشویق کند. آن دو شنا کردند و آفتاب گرفتند؛ اما معشوقه‌های موسولینی به این خلوت راه پیدا کرده و آرامش او را برهم زدند. راننده موسولینی داستان را چنین روایت می‌کند: «یک‌روز، دوچه با «ر» سرگرم بود. تلفنی به او خبر داده شد که «مارگاریتا - س» هم دم در است. به سمت ساحل رفت... . من تصمیم گرفتم مشکل را به بهترین شکل ممکن حل کنم. پس به دیدارش رفتم تا شاید از آنجا دورش کنم. سعی کردم به او بفهمانم که دیدار با دوچه در چنین شرایطی غیرممکن است. گفتم یک کارمند وزارت خارجه نزد اوست. یک موضوع مهمی را پیش کشیده بودم. اما فورا دیدم که باور نمی‌کند... . از من نام بازدید‌کننده را پرسید. مجبور شدم یک دروغ دیگر بگویم. ولی گفتم او را نمی‌شناسم. سرانجام از من پرسید خانم «ر» نباشد و من جواب دادم نه. خشمگین شد و درحالی که به من دشنام می‌داد با اتومبیلش بازگشت.» تردید‌های مارگاریتا کاملا موجه بود. به فاصله‌ای اندک آن چیزی را که نگرانش بود با چشم خود دید. موسولینی درحالی که شادمان و خندان بود یک‌بار این حادثه را روایت کرد: مارگاریتا رفت تا در مقابل این خیانت‌های آشکار خود را برای یک ضد حمله آماده کند. مارس سال 1923 بود که منزل جدیدی را برای موسولینی گرفت. او تا آن موقع در یک هتل بزرگ زندگی می‌کرد. یعنی در قصر تیتانی واقع در خیابان راسلا. ظاهر اتاق موسولینی مثل باقی طبقات بود که با حاشیه‌ها و ستاره‌هایی سیاه و قرمز تزیین شده بود. اتاق مفروش بود و بر صدر آن یک صندلی، یک تخت مشترک و یک پنجره کوچک پر از گلدان‌های گل بود. روش فوق‌العاده‌ای بود: مارگاریتا با خدمتکار باتدبیر و کاردان و تندوتیزش «سسیرا کاروچی» تماس گرفت. او مدتی هم در خدمت دانونزیو بود. وی شخصا این خدمتکار امین را انتخاب و مامور کرد تا سدی در مقابل تلاش‌های کسانی باشد که رویاهایی می‌بافتند. از آن پس هرگاه بنیتو دختری را فرامی‌خواند این جاسوس ماهر، بلافاصله موضوع را به اطلاع مارگاریتا می‌رساند. مارگاریتا به این وسیله توانست چند سال بر زندگی خاص «آقای جدید رم» سیطره داشته باشد. به نظر می‌رسید هرروز بیشتر نقش یک دوست رسمی را بازی می‌کند. راشله، زن بنیتو در میلان اقامت داشت. سزاریه سرافاتی در می ‌سال 1924 از دنیا رفت. بنابراین دیگر چیزی وجود نداشت که مانع زندگی برابر او با بنیتو شود. به حکم این مقام غیررسمی‌اش بین همه شناخته شده و احترام‌انگیز جلوه می‌کرد. ادامه دارد

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.