بازدارندگی سیاسی ایران پس از 92
حامد طبیبی
ایران یکی از پایههای اصلی حل مسایل عراق و منطقه است؛ اکنون این گزاره مورد پذیرش افرادی است که چندی قبل برای گرفتن دستور حمله نظامی به ایران از «کنگره»، بیتاب و بیقرار بودند! از دل علنیشدن تهدید تروریستهای خشن «دولت اسلامی عراق و شام»، برگبرنده «ثبات سیاسی و امنیتی» کشوری مهم در معادلات منطقه، بیش از پیشرو شده است و احتمالا «لیندسی گراهام» (Lindsey Graham) سناتور ارشد 58ساله و جنگطلب جمهوریخواهان را به این نقطه رسانده که وقتی تهدید تکفیر و تروریسم سلفی تکفیری، کارد را به مغزاستخوان غرب رسانده پس: «آمریکا باید بنشیند و با ایران بر سر بحران عراق مذاکره کند. ایرانیها میتوانند کاری کنند که بغداد سقوط نکند». اما چگونه این باور پدید آمده و چگونه قابل تقویت و ارتقا خواهد بود؟ 1- این روزها بیش از قبل، سخن از اشراف اطلاعاتی و نظامی نیروهای امنیتی و نظامی ما در خاورمیانه متلاطم است و مرزهای ایران از گذشته حتی با وجود وقایعی چون جنگ افغانستان، عراق و سوریه، مرزهای آرامش نامیده میشود. در بیانی جزییتر، حال که تهدید یک گروه «دستساز» ریالهای سعودی و حمایتهای قطری و ترکی، جدیتر شده است، اهمیت اقتدار در
حوزه نیروهای مسلح، اهمیتی مضاعف مییابد. پس از پایان جنگ هشتساله ایران و عراق، کاستیهایی که در آن مقطع در پارهای موارد، دست قهرمانان ما در میدان جنگ را خالی میگذاشت حتما باید با «تدبیر» حل میشد. معاونت جهاد خودکفایی و سایر مراکز تحقیقاتی و سایتهای تولید سلاح و موشک در سایر بخشهای نیروهای مسلح، این مهم را بر عهده گرفتند. مراد از این نوع آمادگی، نادیدهانگاشتن فناوری پیشرفته غرب و به ویژه ایالات متحده در حوزه نظامی و امنیتی نبود و کسی در نیروهای مسلح نیز بنای مقایسه تکنولوژیک میان این دو را ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.