|

روایت علی‌اکبر ولدبیگی از نمایشگاه عکس «زمینی که بود»:

ایرانیان، پیشتازان تمدن

ندا صادقی‌زاده: این‌روزها در گالری شماره دو فرهنگسرای نیاوران نمایشگاه عکسی برپا شده که دیدن هر کدام از قاب‌هایش نشانی از فرهنگ و تمدنی دور و دراز دارد. این نمایشگاه آثاری از علی‌اکبر ولدبیگی به نام «زمینی که بود» است. این نمایشگاه شامل 17فریم عکس با موضوع بررسی آثار تاریخ تمدن ایران است. جالب اینکه از میان عکس‌های این نمایشگاه تنها یک موردش در مرزهای کنونی ایران قرار دارد و دیگر آثار به چهار کشور آسیایی تعلق دارد. عکاس در آثارش تلاش کرده تا بیننده را با تاثیرهای تمدن ایران بر دیگر تمدن‌ها به تصویر بکشد. نمایشگاه عکس‌های ولدبیگی تا دوم‌تیر در فرهنگسرای نیاوران برپاست. در ادامه گفت‌وگوی ما با ولدبیگی را می‌خوانید: ‌موضوع نمایشگاه «زمینی که بود» به فرهنگ و تمدن ایران اختصاص دارد. چرا این موضوع را برای کار خود انتخاب کردید؟ آثار تاریخی و فرهنگی برای هر ملت و تمدنی اهمیت ویژه‌ای دارد. حال اینکه برای ورود به تاریخ و پرداختن به فرهنگ و تمدن هر کشوری، باید از معماری عبور کرد. فلاسفه و عقلا همواره بر این نکته تاکید کرده‌اند نبوغ و دانش به حافظه بستگی دارد. با این حال آثار باستانی که متعلق به فرهنگ و تمدن ایران هستند، در جریان زندگی روزمره ما راهی ندارند و در بهترین وضعیت نگاهی موزه‌وار به این آثار وجود دارد. دکتر آریان‌پور می‌گوید: «سنت و تاریخ بستر پرتاب به آینده است.» ‌ «زمین» در عنوان نمایشگاه‌تان نماد چیست؟ منظور از «زمین»، جایی است که همواره حیات انسان را تضمین کرده و سکونتگاهی برای بشر بوده است. در این عنوان، «زمین» تمام عناصری است که زمانی سکونتگاه انسان بوده‌اند و اکنون به ویرانه‌هایی تنها تبدیل شده‌اند. ‌چرا در میان آثارتان، تنها یک فریم در مرزهای کنونی ایران قرار دارد، در حالی که موضوع نمایشگاه فرهنگ و تمدن ایران است؟ کلمه «ایران» در طول تاریخ متغیر بوده و نمی‌توان تعریف ثابتی برای آن ارایه داد. آنچه تاریخ به آن گواهی می‌دهد این است که ایرانیان برای نخستین‌بار پدیدآورنده تمدن بوده‌اند. در دنیا، آثار بسیاری وجود دارد که مستقیم از سوی ایرانیان پدید آمده یا ترکیبی از تمدن ایران با دیگر تمدن‌هاست. آثار بسیاری وجود دارد که اشتراکی بین تمدن ایران با تمدن‌های دیگر مانند یونان، روم و بیزانس را نشان می‌دهند. ما هم در نمایشگاه عکس «زمینی که بود» تمرکزمان را بر آثاری قرار داده‌ایم که تاثیر تمدن ایران بر این آثار مشهود است. مجموعه‌ای که اکنون در فرهنگسرای نیاوران به نمایش گذاشته شده، از کشورهای آسیایی انتخاب شده است. برخی از این آثار در کشورهای همسایه و برخی از دیگر کشورها هستند. ‌انجام چنین کاری به بودجه زیادی نیاز دارد، این بودجه را کدام ارگان تامین کرده است؟ این کار در قالب پروژه‌ای بزرگ به نام «ایران‌فراسو» انجام شد که شبکه یک سازمان صداوسیما آن را حمایت کرد تا مجموعه‌هایی مستند برای این شبکه تهیه شود. ما در سال‌های 2008 تا 2011 سفرهایی را برای تهیه این مجموعه مستند به چند کشور آسیایی داشتیم. «ایران‌فراسو» شامل سه‌بخش آسیا، اروپا و آفریقاست. ما تاکنون تنها به بخش آسیایی این مجموعه پرداخته‌ایم و بخش‌های دیگر آن باقی مانده است. عکس‌های نمایشگاه «زمینی که بود» حاصل سفرهایی است که برای تهیه مجموعه مستند تلویزیونی «ایران‌فراسو» به کشورهای ترکیه، سوریه، ترکمنستان و ازبکستان انجام داده‌ایم. البته در همین سفر آسیایی نیز هنوز کشورهایی مانند عراق و افغانستان مانده‌اند که به آنجا سفر نکرده‌ایم. ‌تصاویر این نمایشگاه برای نخستین‌بار در ایران به نمایش درمی‌آیند؟ ما نخستین گروهی هستیم که از ایران به این مناطق رفته‌ایم و به‌رصدکردن آنها و ثبت تصاویری از این مکان‌ها پرداخته‌ایم. کاری که ما انجام داده‌ایم برای ثبت فرهنگ و تمدن ایران است و حرکتی ملی محسوب می‌شود. انتظار داشتیم اهالی رسانه بیشتر به آن بپردازند و در رسانه‌ها بازتاب خوبی داشته باشد. متاسفانه در چند روز گذشته هیچ روزنامه‌ای درباره برگزاری نمایشگاه عکس «زمینی که بود» مطلبی ننوشته است. بیننده‌ قرار است با چه فضا و چه ویژگی‌هایی آشنا شود؟ من برای نمایشگاه «زمینی که بود» شعار «17فریم، 17جهان‌بینی» را انتخاب کردم. هر کدام از عکس‌های این نمایشگاه با زحمات بسیاری تهیه شده‌اند. سخنی که برای گفتن دارند، پیچیده نیست. این نمایشگاه می‌خواهد بگوید مکان‌هایی هست که ارتباط مستقیمی با تمدن ایران دارد. این نمایشگاه حرکتی در اثبات این موضوع است. «زمینی که بود» می‌خواهد اثبات کند که جاهای بسیاری در دنیا هست که در مالکیت فرهنگی ایران قرار دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.