|

برای تولد پرویز پرستویی

چشمهایش

رضا کیانیان

اولین‌باری که من و پرویز پرستویی روبه‌روی هم قرار گرفتیم در فیلم آژانس شیشه‌ای ابراهیم حاتمی‌کیا بود و بعد از آن هم روبان قرمز. شاید اشاره حاتمی‌کیا به این حضور درست باشد که همیشه می‌گفت، پرویز عاطفه فیلم است و رضا عقل فیلم. در این دو فیلم، من آدم منطقی‌ای هستم که روبه‌روی پرویز شوریده و عاشق قرار می‌گیرد و شاید ماحصل این دو فیلم مشترک، کشف همین ویژگی باشد که گاهی اوقات حتی خود پرویز هم به آن اشاره می‌کرد. پرویز همیشه با سینه‌ای پر از احساس و شور جلو دوربین قرار می‌گیرد و مانند خسرو شکیبایی با سینه‌ای پرشور به بازی نقش‌هایش می‌پردازد. چشم‌هایش انگار پر از مظلومیت هستند و عاطفه. نم اشکی که در گوشه چشمش جا خوش کرده، برایم حکم دریایی از احساس را دارد که کمتر می‌شود در بازیگران سراغ گرفت. در فن بازیگری هم پرویز یکی از بزرگ‌ترین بازیگران سینمای ماست؛ نقش‌هایی که او در سینمای ایران بازی کرده یا کاراکترهایی که او در این سال‌ها خلق کرده همه‌وهمه تنها متعلق به خود پرویز هستند و به همین‌خاطر نمی‌شود کس دیگری را به‌عنوان بازیگر آن نقش‌ها متصور شد. حاج‌کاظم آژانس شیشه‌ای یکی از آن شخصیت‌هاست که هیچ تصور جایگزینی برای بازی پرستویی وجود ندارد اما در کنار این فیلم تراژیک، بازی او در مارمولک هم به همین اندازه یگانه است و دومی ندارد. نگاهی به کارنامه پرویز پرستویی در سینمای ایران یادآوری می‌کند او در نقش‌هایش چیزی از خودش به‌جا می‌گذارد که شاید بشود گفت شناخت او از جهان و روحش است و همین باعث می‌شود که در قالب هر نقشی که قرار می‌گیرد، آن را یگانه و جاودانه کند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.