|

حکایت

سیروس ابراهیم‌زاده

می‌گفت دستم نمک ندارد. هرجا خوبی کرده‌ام بدی تحویلم داده‌اند. مگر من نبودم که از خیابان‌ها جمع‌وجورش کردم. بردمش امامزاده علیه‌السلام. چه عهد و پیمانی با هم بستیم. آوردمش به خانه و زندگی خودم. کردمش سرور و گل سرسبد عزیزانم. ماشین زیر دست‌وپاش گذاشتم. بهش اجازه دادم از شهرت و نام خانوادگی من استفاده کند. غافل از اینکه مار در آستین می‌پرورم. می‌گفت موقعیت‌های طلایی و جلوه و جوانی‌ام را از دست دادم و به پای این خدانشناسِ خودپرست نشستم... دیدی عاقبت با من چه کرد؟ رفت سراغ یک راننده کامیون که پسر مصدر عموجان سرهنگ من بود. می‌گفت و به پهنای صورت اشک می‌ریخت. گفتم هاجرخانم! تو را به خدا این‌قدر بی‌تابی نکن. این مرد عاشق بی‌قرار شماست. هرجا رفته باشد یک روز برمی‌گردد. مثل کفترِ جلد. باور کن دوروز دیگر از این هوا و هوس زود گذر خسته می‌شود و می‌آید به پای شما می‌افتد. پشت‌سرش هم بدوبیراه نگو! هرچه باشد داماد حضرت ابوی و آدم اسم و رسم‌دار و مورد احترام خیلی‌هاست. گفتم خب، البته می‌بخشید که رک و راست حرف می‌زنم. اگر این لجن و لیچارها که پشت‌سرش پخش‌وپلا می‌کنید به گوشش برسد، از شما زده می‌شود‌ها...! گفتم باید صبور باشید. زمان خیلی چیز‌ها را حل می‌کند. ما مردم بیش از هرچیز به زمان نیاز داریم. هاجرخانم مکثی کرد و گریه‌کنان دهان باز کرد: آن راننده کامیون که سر سفره پدر بزرگوارم بزرگ شده هفت تا دختر دارد. این نامردِ دشمنِ جان و تن من عاشقِ کوچک‌ترینشان شده. شنیده‌ام یک جایی که سرش گرم بوده و لودگی می‌کرده، گفته چون بچه ندارم، از بچه‌سال‌ها خوشم میاد!...
---
در عصری زندگی می‌کنیم که در اغلب جوامع جهان، زن و مرد از حقوقِ یکسان برخوردارند و شباهت‌های زیادی با هم پیدا کرده‌اند. شکایت‌ها و حکایت‌هاشان را نمی‌توان به‌آسانی از هم بازشناخت... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.