|

رقابت 3 ‌زن

دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری

تاثیر موسولینی بر کار این سه زن تردید‌ناپذیر است. وی به دست آنجلیکا که معاونش در این منصب جدید بود آموزش می‌دید و به کمک این سه‌زن روشنفکر به‌تدریج پله‌های ترقی را می‌پیمود. اما رابطه بین این سه زن با هم دوستانه نبود. به این خاطر رفته‌رفته جلسات کمیته سردبیری به محل مشاجرات خشن آنها تبدیل شد. امید مارگاریتا به چاپ مقالاتش در این مجله امری قانونی بود اما مشارکت در تامین بودجه مالی نشریه نمی‌توانست تضمین‌کننده چنین امتیازی بخصوص از نظر دو زن انقلابی و تندرو دیگر باشد. بنابراین آنا کولیسف اقدام به اخراج مارگاریتا از بخش تحریریه کرد. مارگاریتا می‌گوید: «حمله ناگهانی و تحقیرآمیزی را علیه من ترتیب داد. من هم مجله را ترک کردم درحالی که تکه‌پاره‌های درهم‌شکسته یک نمونه عالی و انقلابی را داشتم در سینه‌ام حمل می‌کردم.»بعد از رفتن از این مجله زنانه، مارگاریتا تلاش کرد تا جایگاه آنجلیکا را در قلب و فکر بنیتو کاهش دهد. زیرا به‌جز ویژگی‌های مشترکی که آن دو با هم داشتند به‌طور طبیعی هرکدام از طبعی کاملا متفاوت برخوردار بودند. این دختر زیبای ونیزی آن ذوق بلند راهب فرانسیسکانی دوره‌گردی را که آنجلیکا داشت برنمی‌تافت. می‌دانست که او هوشمندی فوق‌العاده‌ای دارد اما درعین حال به نظرش «زشت و قدکوتاه» بود. آنجلیکا در نظرش معجونی عجیب‌وغریب بود. در این‌باره می‌گوید: «بعد از اینکه مارکسیسم را برگزید و اصول این ایدئولوژی را پذیرفت سخنان استادش را به زبان‌های مختلف ترجمه می‌کرد. نوشته‌هایش شور و حماسه خاص و ایمانی رمانتیک را به وجود می‌آورد که مانند یک تب سرخ همه‌جا را فرامی‌گرفت. من او را در میادین قرون وسطی تجسم می‌کردم یا در دخمه لردها که برای خلق یک معجزه بر زمانه تازیانه می‌زند!» به‌زودی این گروه کوچک از هم پاشید. رقابت‌های فکری به رقابت‌های عشقی تبدیل شد. مارگاریتا تصمیم داشت مقالاتش را در «لافونته» منتشر کند. بنابراین اواخر سال 1912 بود که رفت و در اتاق سردبیر را زد. این دختر زیبا و جذاب با چشمان آبی، برای اینکه خودش را برای مقابله با سردبیر آماده کند پالتویی مشکی و بلند پوشیده بود و کلاهی از خز را برسر داشت. وقتی به دفتر روزنامه رسید؛ همان روزنامه‌ای که هنوز داشت سرمایه‌اش را می‌داد، مستقیم به طرف دفتر موسولینی رفت. در را زد و پیش از اینکه دعوتش کنند داخل شد. دید دارد متنی را پیش از چاپ می‌خواند. بنیتو سرش را بلند کرد و این موجود ناشناس را مقابلش دید. فورا یک صندلی آورد و از او خواست تا بنشیند. مارگاریتا می‌خواست به او پیشنهاد کند تا در بخش هنری روزنامه به صورت منظم کار کند. نتایج این دیدار فوق‌العاده بود و تقریبا فراتر از انتظارات آن دختر پالتوپوش ونیزی. سخنان معمول خود را در دفاع از جایگاه هنر در مطبوعات انقلابی بیان کرد و گفت: «هنری که مدرن باشد می‌تواند امروزه پشتیبانی نیرومند برای یک عمل سیاسی باشد... .» موسولینی فریب این تعبیرات را نخورد. فورا حرفش را قطع کرده و گفت: «هنر نمی‌تواند حجتی برای بیان سوسیالیسم باشد. درباره مقالات سیاسی مجله هم باید بگویم که من خودم شخصا آنها را می‌نویسم.» هنوز بحث آنها شروع نشده بود که مارگاریتا کنترل خود را بر موقعیت از دست داد. با عصبانیت تلاش کرد مجله را با یک مجله دیگر سوسیالیستی به نام «صدا» مقایسه کند. زیرا در آن مجله بخش بزرگی به آثار هنری اختصاص داده شده بود. یک‌بار دیگر پاسخ کوتاه و خشکی شنید: «من جز مقالات سیاسی و فلسفی چیزی نمی‌خوانم.» مارگاریتا دست‌وپایش را گم کرد و گذاشت تا بحث استمرار پیدا کند. فورا موضوع به مباحث بین دو متفکر بزرگی کشیده شد که بنیتوی جوان تحت‌تاثیر آنها بود یعنی «جورج سورل» و «فریدریش نیچه.» موسولینی به‌صورت این خانم جوان بورژوایی که دفترش را اشغال کرده بود زل زد و جمله‌ای سحر‌آمیز را بر لب آورد که مارگاریتا هرگز آن را فراموش نمی‌کند: «من مردی جست‌وجوگرم»! بعد به‌سرعت بحث به مفهوم نقش زن و اینکه یک مرد چگونه باید از او استفاده کند کشیده شد. مارگاریتا از توصیف شدت بحث و کلماتی که بین آنها ردوبدل شده و لرزش عمیقی که روحش را فراگرفته بود ناتوان است. او به‌سادگی تحت‌تاثیر چشم‌های درخشان و زرد‌رنگی قرار گرفته بود که به‌سرعت در پیاله‌اش می‌چرخید و به گفته خودش: «آن دهانی که در آن آمیزه‌ای از قساوت، مستندات نیچه‌ای و قدرتی فوق‌تصور» وجود داشت. تقریبا این جمله تشنج خاصی را که بین این دوموجود از همان دقایق نخست به‌وجود آمد آشکار می‌کند. مارگاریتا عادت داشت حرف آخر را او بزند. بنابراین دیدارشان با این حکمت رازآلود به پایان رسید که: «وقار زنان زیبا محصور در آگاهی آنها نسبت به زیبایی ظاهری‌شان است.» موسولینی به او پیشنهاد داد چند مقاله به‌صورت «رایگان» بنویسد. بدون اینکه پلک بزند در جوابش گفت: «من مجانی نمی‌نویسم. برای هر مقاله 30لیره می‌خواهم.» بعد از چندروز از این گفت‌وگو که در دفتر لافونته صورت گرفت، مارگاریتا در یک مراسم موسیقی شرکت کرد. همانجا چیزی را حس کرد. گویی کسی داشت او را می‌پایید. می‌گوید: «احساس کردم دو چشم گشاد شعله‌ور مرا سوراخ کرده و می‌سوزاند. بعد فهمیدم اینها چشم‌های موسولینی است.» درواقع این عشق مارگاریتا به بنیتو بود که داشت او را می‌سوزاند. ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.