اتوبوسمان را دوست داریم
سجاد فیروزی . خبرنگار
شاید دوستان نیجریهای (!) و البته بسیاری دوستان ایرانی از «اتوبوسی» که ایران در اولین دیدار جامجهانی جلوی دروازهاش پارک کرد ناراحت باشند؛ همان اتوبوسی که هم اولین تساوی جام را بههمراه داشت و هم اولین بازی بدون گل آن را. هر کسی میتواند تعبیر متفاوتی از این اتوبوس داشته باشد ولی ما اتوبوسمان را دوست داریم. درواقع قبل از انتقادکردن از اتوبوسی که کارلوسکیروش مقابل دروازه پارک کرد باید به مصایبی که مسافران آن کشیدند تا بلیت سوارشدنش را به دست بیاورند اشاره کرد. ما به جامجهانی نرسیده بودیم؛ یکی، دو نتیجه بد گرفتیم و کارلوس کیروش را در منگنه قرار دادیم. حتی پا را فراتر گذاشتیم و نسخه اخراج او را هم پیچیدیم. جانشین برایش انتخاب کردیم و خواستیم سکان را به دست مربیان وطنی بسپاریم. اما کیروش که بهخوبی از تفاوت سطح فوتبال ما با آسیا با خبر بود بهناگاه اتوبوسی اجاره کرد و به جنگ با سایر رقبا در سه بازی آخر مرحله گروهی رفت. این اتوبوس اجارهای برای ما جشن مهمی در پی داشت. درواقع ما با اتخاذ سیستمی تدافعی (میتوانید بخوانید منطقی) کره را در خاک خودش شکست دادیم و بهعنوان صدرنشین به جامجهانی رسیدیم. اما
اتفاقی که بعد از این ماجرا رخ داد و جشن ملیای که باشکوهتر از انتخاب حسن روحانی بهعنوان رییسجمهور، در خیابانها برپا شد، آن اتوبوس اجارهای را از اذهان پاک کرد. بعد از جشن صعود، جنس برخورد با مسافران این اتوبوس فراموششده نهتنها خوب نبود بلکه در پارهای اوقات زننده هم شد؛ فدراسیون پولی برای برگزاری اردوها نداد و باک این اتوبوس خالی ماند؛ انتقاد از بازی بازیکنان تیمملی اگرچه نه همیشه بلکه غالب اوقات رنگوبوی تخریبکننده به خود گرفت و لباسهایی که قرار شد به تن مسافران این اتوبوس هم کنیم در نوع خود تنگ و گشاد از آب درآمد. اما مسافران این اتوبوس با رانندهای به نام کیروش رهسپار برزیل در آنسوی دنیا شدند و شاید باک اتوبوس را فقط امید به آینده پر کرد وگرنه همه میدانیم که خبری از دلارهای آنچنانی نبود. با شروع جامجهانی و درواقع با برگزاری اولین دیدار تیم ایران در جامجهانی بود که دوباره اتوبوس فراموششده سروکلهاش پیدا شد. اینبار این اتوبوس اجارهای هم نبود و کاملا اختصاصی در اختیار کیروش قرار گرفته بود. درواقع همین مربی پرتغالی با پارککردن این اتوبوس دوباره به یادمان آورد که هنوز هم زمانی برای ترشح
آدرنالین در وجودمان هست؛ اینکه کمی لبخند را به لبانمان بیاورد. ما اتوبوسمان را دوست داریم؛ نهتنها برای موفقیت فوتبالیاش و بهدستآمدن اولین امتیاز در بازی اول بلکه بهخاطر ایجاد شور و شعفی که مشتاقش بودیم و دوباره با این اتوبوس بهیادش آوردیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.