جنبش انتظار
وحید معتمدنژاد . فعال فرهنگی
اگر کمی به عقب برگردیم و تلاش و رویدادهایی که به جنبش مشروطهخواهی منجر شد را بررسی کنیم از هویت و ذات نهانی در جنبش 24خرداد 1392 هجریشمسی، بیشتر آگاه میشویم؛ جنبشی که تحت عنوان انقلاب مشروطه، خواهان تغییرات گسترده در چارچوب قانونی شده و مقدمهای بر تشکیل مجلس شورای ملی و تصویب اولین قانون اساسی ایران شد و نیز جنبشی که با تلاش روشنفکران و علما، زمینه تغییر و تحولات در اندیشه و لزوم حکومتی قانونی را بههمراه داشت، زمینهها و عللی که در بالارفتن سطح آگاهی سیاسی و اجتماعی در جامعه، افزایش ارتباطات فرهنگی، انتشار روزنامهها که روزبهروز بر تعدادشان افزوده میشد و مواردی دیگر نقشی موثر داشت و هرکدام بهنوبه خود در تشابه با این دو جنبش سیاسی- اجتماعی، جای بحث و گفتوگو دارد. آنچه جنبش مشروطه را به جنبش موسوم به انتظار پیوند میزند، انتظاری است عام که در بطن مشکلات عدیده از جمله بیکاری، تامین مسکن، معیشت و همچنین آثار سوء تحریمها بر زندگی روزمره مردم سایه انداخته و توسعه کشور را در این زمینهها و الگوهای توسعه به کندی پیش میبرد و انتظاری خاص که از سوی طیفهای گوناگون سیاسی از وی چه بهعنوان رقیب و چه
بهعنوان رفیق این جنبش را با پیچیدگیهای خاص روبهرو میکند. «انتظارات حمایتی» از اهداف سیاسی و جناحی و همچنین تغییرات زاییده آن که مراد رفیق است و دلواپسی از سیاست خارجی، «پیامدهای حذفی» و تغییرات ناشی از آن در تمامی زمینهها و همچنین فضای «تعریف و قرائت از فرهنگ و سیاست» به سبک دلخواه که مراد رقیب است، هرکدام بهنوعی در راهکار و هدف غایی دولت، نه بهعنوان انحراف از مسیر که بهعنوان دستاندازهای پیشرو، رییس دولت یازدهم را به تعمق و دوراندیشی در این مسیر وامیدارد و از سوی دیگر ضلع سوم این مثلث انتظار یعنی مردمی است که در پای صندوقهای رای در 24خرداد به تغییرات همهجانبه رای دادند. این هر سه ضلع مثلث خواستههایی دارند که دولت روحانی باید با درایت و ذکاوت منحصربهفردی، رضایت را در راس آن ملحوظ کند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.