بزرگداشت «ناصر تقوایی» فرصتی برای قدرشناسی جامعه
محمدعلی ابطحی
ناصر تقوایی کمکار در عرصه سینما، یکی از پرالهامترینهای تاریخ سینمای ایران است. اصلا اگر فیلمهای انگشتشمار سینماییاش را هم نمیآفرید، باز هم بهخاطر ساخت شجاعانه «داییجان ناپلئون» نامش در هنر ایران درخشان بود. آن سریال با امکانات بسیار کم دهه50 ساخته شده است. اما باوجود نبود امکانات و گذشت چهار دهه، بازهم از نظر ساخت، قابل توجه و اثری ماندگار است. چندسال پیش به شیوه سریالدیدنهایی که رسم است و شب تا سحر را میرباید، به پای دیدن «داییجان ناپلئون» نشستم. دروغ چرا، همهاش را دیدم. بخشی از جملات سریال تا مدتها میهمان زبانم بود و ترک عادتش موجب مرض میشد. همچنانکه بعد از گذشت اینهمه سال، کلماتی از آن سریال روی زبان و ادبیات جاری مردم نشسته است و گفتارشان را همراهی میکند. آقای پزشکزاد که خدا نگهش دارد، حتما از بابت اینکه تقوایی با آنهمه هنر و هنرمندی، نوشتههایش را سریال کرده و اثرش را اینگونه زیبا عرضه کرده، بسیار خوششانس است. میگویند آقای تقوایی کارهای مانده بر زمین فراوانی دارد. کارهای بهثمرنشستهاش هم فراوان نیست. این خصلت میتواند الگویی برای نسل هنرمند جوان کشور باشد تا از مرض پرگویی و
پرتولیدی پرهیز کنند و تمام همت خود را بر این بگمارند که در زندگی خود فیلمهای اندک، اما تاثیرگذار و ماندگار بسازند. گرامیداشت ناصر تقوایی با حضور خودش در خانه هنرمندان فرصت خوبی است که مراتب قدرشناسی جامعه به آقای تقوایی ابراز و نیز فرصتی است تا تجربههای مانده در سینه وی به مردم هنردوست عرضه شود. از سرکار خانم مرضیه وفامهر که خود از هنرآفرینان بنام کشور است، باید تشکر کرد که وفادارانه این موقعیت قدرشناسی از آقای تقوایی را فراهم آورده است. به امید اینکه همیشه نام و پرچم هنر و هنرمند در کشورمان بالا و پررهرو باشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.