زنان دیکتاتورها
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
پذیرش موسولینی بهعنوان یک روزنامهنگار تقریبا فوری بود اما پذیرش او بهعنوان یک سخنران به مرور زمان صورت میگرفت. سخنرانی او در کنگره میلان سال 1910 موجب خنده حضار شد. زیرا صدای زنانه و ریزی داشت که بیشتر به افراد مخنث میمانست. تنها روی جایگاه ایستاده بود. آنجا دیگر آنجلیکا در کنارش نبود تا بتواند به کمک او انرژی فورانکننده درونش را مهار کند. وقتی پشت تریبون رفت، کلماتش بیارتباط با هم بیان میشد. مثل همان گره کج کراوات مشکی که بر تن داشت. با آن سر طاس و صورتی که سهروز بود ریشش را نزده بود. کسی حرفهایش را باور نمیکرد. به انسان رمندهای میمانست که میخواست از عدالت اجتماعی دفاع کند. حضار زیر لب میگفتند «قطعا دیوانه است!» مهم نبود که دوستانش او را دیوانه یا کچل یا ترسو بدانند. زنان اما نسبت به او نگاهی کاملا متفاوت داشتند. روش انقلابی و تحریککنندهاش را میپسندیدند؛ روشی که با آن به تودههای مردم رو کرده و انتقادات تندی را نثار دولت میکرد. از عدالت و انصاف میگفت و زنان جنگجو و مبارز را بهدنبال خود میکشانید. برای نخستینبار در میلان، دو زن که شلوار پوشیده بودند به سخنانش گوش فرامیدادند؛
مسالهای که خوشایند نبود و با تقبیح دیگران مواجه شد. زیبارویان شرق در طول سخنرانی خود که مارس سال 1913 ایراد کرد موسولینی لیدا رافانلی را با آن اطوار عجیبش تحتتاثیر قرار داد. از اینرو مقالهای در توصیف موسولینی نوشت و گفت: «یک سوسیالیست دوره قهرمانان، کسی که همچنان حس میکند، یقین دارد و با همه قدرت و مردانگیاش به پیش میتازد.» این مقاله با عبارت سنگینی چنین تمام میشد که: «او یک مرد است.» موسولینی برای او پیام تشکرآمیز کوتاهی فرستاد و او هم در جواب دعوتش کرد. تنها به این شرط که دیدارشان مخفی باشد. بنیتو با لباس شیکی روانه دیدار با زنی شد که از پیش او را نمیشناخت. کتی دراز با چکمهای ساقکوتاه و یک بلوز دستباف پوشیده بود. زنی که در حاشیه جامعه ایتالیا پیش از وقوع جنگ جهانی زندگی میکرد و سبکی شرقی را در پیش گرفت. به همین دلیل النگوهای طلایی پهن و گوشوارههای سنگینی را برای زینت با خود داشت. خانهاش هم به سبک شرقیها تزیین شده بود اما وسایلی جز خردهریز نداشت که همه را از مصر آورده بود. این صحنه با بوی عطر و بخورهای وارداتی تکمیل میشد. در میان خانه منقل آتشی قرار داشت که از آن رایحه
تند قهوه ترک به مشام میرسید. بنیتو احساس دلتنگی کرد. خیلی نگذاشت حرف بزند. سپس بدون اینکه به او اجازه کاری بدهد محل را ترک کرد. چندروز بعد با فرستادن نامهای از او عذرخواهی کرد و بهانه آورد که شرمگین شده بود و نسبت به «عطرهای شرقی» خیلی حساسیت داشته است. حتی به یاد مراسم عشایربانی در روزهای یکشنبه دوران کودکیاش افتاده بود که بوی بخور آنقدر او را آزرده کرد که چندبار بهخاطر آن بیهوش شد. درعین حال میدانست چگونه کلمات مناسب را برگزیند: «سهساعت دلچسب را سپری کردم. ما هردو تنهایی را دوست داریم. تو آن را در آفریقا جستوجو میکنی و من درمیان شهری پرهیاهو. اما هدفمان یکی است. هرگاه احتیاج به یک استراحت داشتم میآیم تا تو را ببینم»! آن خانم عذر بنیتو را پذیرفت و به دلیل این کوتاهی از او کینهای به دل نگرفت. بعدها چندبار رودررو شدند اما موسولینی نتوانست در برابر او مقاومت کند. برای اغوای آن زن یکبار دست به عملیات گستردهای زد. لباسی بدوی خرید، جامهای که کلاه سرخود داشت با دستاری و گردنبندی از چوب عنبر. بنیتو به دروغگفتن در مورد وضعیت شخصیاش عادت داشت و همیشه مدعی آنکه هنوز ازدواج نکرده است. نقش یک اغواگر
فاسق با قلبی سنگی را بازی میکرد که منتظر یک زن کامل است. بعد به او گفت: «باورم کن، هرمردی که احساس میکند باید از پس یک زندگی سخت و غیرعادی برآید نیازمند کسی خواهد بود که الهامبخش او باشد و تسکینش دهد. مرا میفهمی؟» او بهخوبی میدانست برای تملق زنان از چه زبان چربونرمی باید استفاده کند. میگوید بهدنبال کسی است که الهامبخش او باشد. نهاینکه فقط عاشق او باشد. بعد میافزاید: «آرزومندم اعماق قلب مرا درک کنی. آرزومندم اسرارش را بفهمی و مرا به کارکردن تشویق کنی. مرا نصیحت کنی و اگر خطایی مرتکب شدم سرزنشم کنی، آیا مرا میفهمی؟»اما لیدا از این نوع حرفها در زندگیاش زیاد شنیده بود. به زنی که الهامبخش باشد اهمیتی نمیداد. میگفت این بهانهها برایش سودی ندارد. موسولینی چندبار تکرار کرد که مثل باد آزاد است. اما پاسخ او نیز سریع بود. با لحنی خوشحالکننده به لیدا گفت: «دو زن هستند که تا حد جنون عاشق من هستند.» و مدعی شد که اما او آنها را دوست ندارد. گفت: «یکی از آنها زشت است اما روح نجیب و بلندی دارد. درعوض دومی زیباست اما حیلهگر و طماع است. حتی بخیل و این طبیعی باید باشد چون او یک یهودی است.» ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.