روایت شقایق تاجیکی از نمایشگاهش
کارهایم حتما باید پیام داشته باشد
منصور جهانی
شقایق تاجیکی که در نخستین نمایشگاه انفرادی خود با استفاده از تلفیق عکس و نقاشی به فرهنگ ایران و زن ایرانی پرداخت، معتقد است اگر آدمها به درونشان رجوع کنند، به مرور ماسکهای روی صورتهایشان کنار میرود. نمایشگاهی از آثار تلفیقی شقایق تاجیکی از روز نهم خرداد بهمدت یک هفته در گالری هنر خاورمیانه به نمایش گذاشته شد. این آثار در نخستین نمایشگاه انفرادی تاجیکی به روی دیوار رفته بودند و در مراسم افتتاحیه آن ناصر پلنگی نقاش، امیرحسین امیر جلالی نقاش، امیرشهاب رضویان کارگردان سینما، ژیوار شیخالاسلامی خواننده و هیاتی از هنرمندان اروپای شرقی حضور داشتند. شقایق تاجیکی، نقاش در مورد برگزاری نخستین نمایشگاه انفرادی خود در گالری هنر خاورمیانه تهران به «شرق» گفت: «آثار نخستین نمایشگاه انفرادیام مربوط به فرهنگ ایران و زن ایرانی بود که به شیوه «فوتو پینتیگ» (Photo-Painting) یعنی تلفیق عکس و نقاشی خلق شدهاند.» او در توضیح بیشتر این شیوه گفت: «من از طریق ناصر پلنگی با این شیوه آشنا شدم. روش کار به این صورت است که بر اساس ایدهای که در ذهنم شکل گرفته، شروع به عکاسی میکنم. البته گاهی از عکسهای قدیمی و اینترنت نیز
استفاده میکنم. ولی این کار، برعکس آنچه به نظر میآید، تنها یک عکس نیست بلکه پشت آن ایده و فکر است؛ مثلا برای این نمایشگاه بارها و بارها عکسها کنار هم قرار گرفته، جابهجا شدهاند و رنگ و نور آنها تغییر کرده است تا در نهایت به این آثار منتهی شدهاند.» تاجیکی در مورد نمایشگاه خود اظهار کرد: «شاید از دیدن آثار این نمایشگاه، بیشتر از هر چیزی تنهایی و غم به نظر بیننده تداعی شود ولی از نظر من، این موضوعها جزیی از زندگی ما هستند. به همین دلیل تصمیم دارم برای نمایشگاههای بعدی آنچه را که در گذشته ما وجود داشته و الان آن را گم کردهایم به تصویر بکشم. البته در یکی، دو اثر این نمایشگاه هم سعی کردهام این موضوع را نشان دهم.» این نقاش با بیان اینکه 15 تابلو در این نمایشگاه نشان داده شده بود، افزود: «بیشتر تابلوها صورت ندارند یعنی ماسک روی صورتشان است. از دید من آدمها این روزها خیلی نقاب دارند و حتی گاهی نمیدانند چه چیزی درونشان هست، چون دیگر اهمیتی به درون خودشان نمیدهند. شاید اگر آدمها بیشتر به درونشان رجوع کنند، یواشیواش این ماسکها کنار برود. بیشتر کسانی که به دیدن نمایشگاه آمدند در کنار تمجید و تشویق،
میگفتند که چرا کارها اینقدر غم دارند یا چرا اینقدر سیاه هستند؟ من اصولا سعی کردهام حقیقت آن چیزی را که الان هستیم به تصویر بکشم.» تاجیکی ادامه داد: «همیشه دوست دارم کارهایم پیامی داشته باشد، این پیام میتواند اجتماعی، سیاسی، احساسی، عشقی و... باشد ولی حتما باید پیامی در دل خود داشته باشد. دوست دارم هر کسی با دیدن کارهایم به فکر برود یعنی به فکر فرو رود که این تابلو چه پیامی دارد و چه چیزی میخواهد بگوید.» او در مورد پرفورمنسی که در حاشیه نمایشگاه اجرا شد، گفت: «از قبل دوستان بازیگری داشتم و به همین دلیل تصمیم گرفتم پرفورمنسی در کنار نمایشگاه اجرا کنم. این پرسوناژها در واقع همان سوژههای تابلوهایم بودند که به نحوی همان لحظات من را بازی میکردند. آن خطی که به همدیگر داده بودیم و از قبل با همدیگر صحبت کرده بودیم، باعث شد پرفورمنس به ایده من نزدیک شود. لباسهای افراد پرفورمنس نیز شبیه لباسهایی شده بود که در تابلوهای من کار شده بود. تا آنجایی که توانستیم سعی کردیم همان درد و ناراحتی را که در تابلوهای من بود، در این پرفورمنس هم نشان دهیم. بازیگران پرفورمنس در بخشهایی از این اجرا با هم ارتباط برقرار
میکردند، از هم جدا میشدند، نقاب به چهره داشتند، نقاب از چهره بر میداشتند و باز خودشان میشدند. بهزاد جاودانفرد طراح و سپیده سوهانی، افرا خادم، کتایون رزمحسینی و یوسف جاودانفرد از بازیگران آن بودند.» شقایق تاجیکی متولد سال 1355 در تهران و فارغالتحصیل کارشناسی علوم سیاسی است و از هنرمندانی همچون نیما پتگر، ساغر پزشکیان، نسرین رضایی، امیرحسین امیر جلالی و ناصر پلنگی با شیوههای مختلف هنر نقاشی آشنا شده است. او تاکنون شش نمایشگاه گروهی با اعضای گروه نگاه در خانه هنرمندان در سال 1386، نمایشگاه گروهی گروه در گالری آریا در سال 1387، نمایشگاه گروهی چاپ و نقاشی در فرهنگسرای سرو در سال 1389، نمایشگاه گروهی چاپ در فرهنگسرای سرو در سال 1389، نمایشگاه گروهی فوتو مدیا در گالری خاورمیانه در سال 1392 و نمایشگاه گروهی گروه فوتو مدیا در هتل هما در سال 1392 برگزار کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.