معشوقههای یهودی
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
رفتار این معلم جوان در روستا نفرتانگیز بود. با این حال توانست توجه «جولیا - ف» را پس از آشنایی در یک مراسم رقص به خود جلب کند. تقریبا از 20 سال کمی رد کرده بود. اما جولیا مادر یک فرزند به حساب میآمد. زنی که همسرش به دلیل خدمت نظامی تقریبا همیشه غایب بود. خودش میگوید «دلم به حال او سوخت» و سپس هر دو شروع کردند به نامهنگاری. قرار بر این بود که روابطشان مخفی بماند. نخستین قرار ملاقات آنها نیز به صورت مخفیانه برگزار شد. این ملاقات در دل موسولینی اثری لذتبخش گذاشت. میگوید: «جولیا، دم در منتظر من بود. بلوزی گلی رنگ پوشیده بود که در تاریکی به خوبی میدرخشید. از پلهها بالا رفتیم. دوساعت خودش را در اختیار من گذاشت. به خانه بازگشتم. احساسی آمیخته از عشق و لذت داشتم.» اما جولیای خائن، مجبور شد پیامدهای این رابطه عاشقانه را متحمل شود. شوهر فریبخوردهاش موضوع را فهمید. البته پس از آنکه سایر اهالی روستا به این موضوع پی برده بودند. بنابراین همسرش را از خانه بیرون کرد. جولیا نیز مجبور شد اتاقی را اجاره کند. از آن به بعد بود که بنیتو دیگر عنان عشق خود به او را رها کرد. میگوید: «آن زمان هردو آزاد بودیم. هر شب من
او را ملاقات میکردم. دم در منتظرم میماند. چند ماه را شیرین گذراندیم.»موسولینی بخصوص از این لذت میبرد که زنی را به طور کامل دراختیار داشته باشد. زنی که به واسطه او به قدرت غیرمعقول فریبندگیاش پی میبرد. در عمل نیز، پس از آنکه همسر آن زن از او جدا شد، کفالت تنها فرزندش را برعهده گرفت. جولیا بدون شرط از او اطاعت میکرد. در طول آن چندماه خودش را تحت تصرف او قرار داد. اما چیزی که در اینجا گفته نشده اینکه آن دو درعین حال با هم مشاجره نیز داشتند. حتی یک روز با کاردی به جان آن زن افتاد و او را مجروح کرد. یکبار دیگر، در خیابان به او حمله کرد و بازویش را گاز گرفت. زیرا از دستور او سرپیچی کرده و تنهایی به یک مجلس رقص رفته بود. این زن به نسبت بنیتو موسولینی، هدفی بود در دسترس که هرطور میخواست با آن رفتار میکرد. اما آغوش جولیای زیبا برای مهار این مرد کافی به نظر نمیرسید. مارس سال 1904 بود که آنجلیکا بالایانف در لوزان به مناسبت سیوسومین حکومت انقلابی در پاریس (کمون پاریس) سخنانی را ایراد کرد. این مراسم را حزب سوسیالیست ایتالیا ترتیب داده بود. در بین شرکتکنندگان تعداد زیادی کارگر حضور داشتند که تصمیم گرفته
بودند از وحشت بینوایی در روستاهای ایتالیا - ابتدای قرن بیستم - به سوییس گریخته و در آنجا اقامت کنند. این زن انقلابی 36سال داشت و از یک طبقه بزرگ و اشرافی اوکراین برآمده بود. در دانشگاه آزاد بروکسل تحصیل کرد. در برابر کارگران بهعنوان یک متفکر درجه یک سخنرانی میکرد. به سهولت به چند زبان سخن میگفت و با شخصیتهای مهمی از نخبگان کمونیست جهانی در ارتباط بود. زنی آزاده و پر رفت وآمد بود که اندیشه فمینیستی را در ابتدای قرن بیستم مطرح کرد. در بین جمعیت از یک مرد آزرده بود و حضورش بر حواس او سنگینی میکرد. با وجود اینکه مردی به نام ولادیمیر ایلیچ اولیانف در این نشست حضور داشت، اما او توجهش به فرد دیگری بود. جوانی که تا آن روز او را ندیده بود. کسی که با آن قیافه کارگری و لباس درب و داغون و بویناکش از دیگران کاملا متمایز بود. آن روزها، موسولینی واقعا مانند یک آواره زندگی میکرد. چون کار نداشت و شبها را زیر پلها میخوابید. کنجکاوی آنجلیکا باعث شد که از آن مرد ناشناخته و مبهم سر در آورد. «به نظر میرسد مثل یک معلم مدرسه باشد، لکن گفته میشد مشروب زیاد مینوشد و بسیار بیمار است و پیوسته برای خود دردسر درست
میکند.» نخستین برداشتش نسبت به او مبهم بود. نخستین کلماتی را هم که رد و بدل کردند بر این ابهام افزود. «میگفت سوسیالیست است. اما معلوم بود که از سوسیالیسم چیزی نمیداند.» سال 1902، موسولینی تصمیم گرفت از زندگی معلمی حرفهای و فرودست خود دست کشیده و به خارج مهاجرت کند. از آنجا که فکر انجام خدمت نظامی برایش جاذبهای نداشت در آن موقع به کشورهای مختلفی بخصوص فرانسه و ایالات متحده آمریکا فکر کرد. حتی به ماداگاسکار که این مساله در آنجا مطرح نبود. بعدها اما سوییس را انتخاب کرد. سوییس نزدیکتر و درعین حال ثروتمندتر بود. جایی که میتوانست در زمره اقلیت ایتالیاییهای ساکن این کشور درآید. وقتی به آنجا رسید کاملا محروم و فقیر بود. به زبان فرانسه حرف میزد و به کارهای ساختمانی مشغول شد. گاه باربری میکرد و گاه در یک مشروبفروشی دست به کار میشد. همچنین برای مدتی شاگرد یک قصابی بود. این مشاغل ساده هیچکدام نمیتوانست او را مجذوب خود کند. بنابراین سر از سندیکاهای کارگران خارجی در آورد و آنجا بود که توانست توجه دیگران را به استعدادهایش جلب کند. حضورش در همایشها و نشستهای سندیکا در سراسر سوییس زبانزد شد. به زودی
توانست به مقام معاون دبیرکل جنبش کارگران در آمده و مقالاتی را در روزنامه حزب منتشر کند. «آینده کارگران» یکی از مهمترین این مقالات بود. با این حال؛ او چیزی از نظریههای اجتماعی سردرنمیآورد. نظریهای که سوییس را «جمهوری سوسیسفروشان و تحت حاکمیت گلهداران پروتستان» معرفی میکرد. ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.