مردی با فریبندهترین لبخند
دایان دوکریه . ترجمه: محمدعلی عسگری
همان دم میشد این تاثیر را ابتدا به صورت احترامآمیز و بعد تمسخرآمیز دید. گویی هزار مرد را در یک مرد خلاصه کرده باشند. او نیز در خودش هزار مرد را جمع کرده بود. به گونهای که حتی تسلط بر این همه برای خودش نیز دشوار بود و جز با یک حرکت دهن کجی یا انجام کاری که نهایتش خنده بود، قدرت آزادی نداشت.» رفتار او مانند یک هنرپیشه بود که حرکات صورتش با اعتدال رفتارش در تعارض است. موسولینی به سورال قول داد همان شب را در تئاتر حضور پیدا کند. انگیزهاش همان حس نقادانهای بود که داشت. سورال پذیرفت و از او درباره دلیل علاقهمندی ایتالیاییها به رهبر جدیدشان پرسید. با یک جمله موزون و طولانی جوابش را داد که هنوز در خاطرش هست: «چون میدانند که من نگاهشان میکنم... میدانند که من وطنم را دوست دارم. آدمی جز با عشق نمیتواند حکومت کند.» اما در فکر سیسیل سورال تنها یک چیز بود و آن اینکه از آن کاخ پولادین خارج شود. لبخند موسولینی از هر لبخند دیگری در جهان فربیندهتر بود. زنان نجیبزاده و اشرافی اروپا از سالن «نقشه زمین» درحالی خارج میشدند که اتفاق عمیقی در جانشان افتاده بود. شاهزاده پائولا دساکس هولشتاین این شادمانی را که
دوبار طی ملاقاتهایش با دوچه تجربه کرده بود پنهان نمیکند. میگوید: «او خوب است! یک غول، یک ستمگر خوب! مردی که چنین لبخندی داشته باشد غیر از این نمیتواند باشد... . احساس کردم با نگاههایش مرا دنبال میکند و من درحالی که در پنهان از این نگاههای عمیق که به قلبم نفوذ میکرد خوشحال بودم از او دور میشدم.» حتی زنان روشنفکر نیز مسحور او میشدند. آلن فورست نویسنده هلندی درباره موسولینی و اشاراتش نوشت: «مانند جامی از بلور و پر از شراب گس» بود. ادامه دارد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.