|

گفت‌وگو با مجید نامجومطلق بازیکن سابق تیم‌ملی ایران

جام‌جهانی 94 را به خاطر کادر فنی از دست دادیم

مجید نامجومطلق؛ یکی از باتکنیک‌ترین هافبک‌های فوتبال ایران بود. او در سه دوره مقدماتی جام‌جهانی 1990، 94 و 98 همراه تیم‌ملی بود. در سال‌های پایانی فوتبالش موفق شد به همراه تیم‌ملی ایران به جام‌جهانی98 فرانسه صعود کند اما در تیمی که برای مرحله نهایی مسابقات انتخاب شد حضور نداشت. با او گفت‌وگویی در مورد حسرت نرفتن به جام‌جهانی انجام دادیم.  هیچگاه حسرت اینکه در جام‌جهانی حضور نداشتید، شما را اذیت نمی‌کند؟ بازی‌کردن در جام‌جهانی برای هر فوتبالیستی افتخار بزرگی است و من هم از این قاعده مستثنا نیستم. زمانی که من بازی می‌کردم، رفتن به جام خیلی سخت بود. اول اینکه به خاطر شرایط آن زمان، کشور درگیر جنگ بود و این امر طبیعی بود که ورزش و فوتبال در اولویت نبودند. مساله دوم اینکه از قاره آسیا تنها دو تیم در جام‌جهانی حضور پیدا می‌کردند. بعد از آغاز جنگ تحمیلی، هر چقدر فوتبال ما ضعیف‌تر می‌شد، تیم‌های حوزه خلیج‌فارس، مثل کویت و عربستان و امارات قوی‌تر می‌شدند و از سوی دیگر کره‌جنوبی هم به قدرت اول آسیا تبدیل شده بود و هیچ تیمی جلودارش نبود. ما به دلیل اینکه فیفا نمی‌گذاشت بازی‌ها در زمین خودمان برگزار شود، دو جام‌جهانی 82 و 86 را تحریم کردیم، در حالی که عراق در سال 86 به جام‌جهانی صعود کرد.  چند دوره در مقدماتی حضور داشتید؟ سه‌دوره، در جام‌جهانی 90 واقعا تیم خوبی بودیم، بعد از پشت‌سر گذاشتن مشکلات جنگ دوست داشتیم، خودمان را نشان دهیم، اما نشد. در مقدماتی 94 هم به نظر من یکی از بهترین تیم‌های تاریخ فوتبال ایران بودیم. ما به جمع 6 تیم پایانی راه پیدا کردیم و در دوحه هم بازی‌های خوبی به نمایش گذاشتیم، اما به‌خاطر کمبود بازی‌های تدارکاتی و همچنین درست‌هدایت‌نشدن از سوی کادر فنی نتوانستیم در جمع دو مسافر جام‌جهانی باشیم. در مقدماتی جام‌جهانی 98 هم یکی از بازیکنانی بودم که در راه صعود به جام‌جهانی نقش داشتم، اما بعد از روی کارآمدن ایویچ مسایلی پیش آمد که من از تیم‌ملی دور شدم.  چه مسایلی؟ زمانی که ایویچ آمد، اعلام کرد که من 11 کماندو می‌خواهم. با توجه به مصدومیت‌هایی که در طول سال‌های آخر فوتبال پیش آمده می‌دانستم که فشار زیادی در تمرینات ایویچ به من وارد می‌شود و ممکن است، مصدوم شوم. ضمن اینکه مشخص نبود که آیا به جام‌جهانی می‌روم یا خیر؟ از سوی دیگر یک پیشنهاد خوب از کشور سنگاپور داشتم، 33سال سن داشتم و به نوعی پایان فوتبالم بود و این قرارداد می‌توانست زندگی‌ام را عوض کند.  پس شما هم کاری که مجتبی جباری کرد را انجام دادید؟ نه این‌دو با هم تفاوت دارد، جباری می‌دانست که اگر در تیم‌ملی حضور داشته باشد، همراه تیم‌ملی به برزیل می‌رود، اما من به‌هیچ عنوان مطمئن نبودم، چون با حرف‌های ایویچ معلوم بود که بازیکنی مثل من، جایی در بین 23بازیکن پایانی ندارد. من آن‌موقع باید ریسک می‌کردم، اما جباری اینگونه نبود.  تیم حال حاضر را چگونه می‌بینید؟ ما نباید انتظارات را بالا ببریم، ما یک تیم معمولی هستیم که با یک آمادگی نسبی به جام‌جهانی قدم می‌گذاریم، من نمی‌خواهم بگویم، شانس صعود نداریم، اما در گروه سختی قرار داریم. به نظرم در جام‌جهانی 98 توانستیم مردم را شاد کنیم، چون توقع زیادی از تیم نداشتند، اما در جام‌جهانی 2006، توقع مردم را خیلی بالا بردیم و نتایج بسیار بدی گرفتیم و مردم را سرخورده کردیم، چون آن‌زمان همه حرف از صعود می‌زدند. نیجریه به‌گفته بسیاری از کارشناسان یکی از پنج تیم برتر تاریخ قاره آفریقاست. آرژانتین هم که تکلیفش مشخص است و برای قهرمانی به برزیل می‌آید، بوسنی هم با تیمی که سال‌های اول استقلالش بازی می‌کرد، تفاوت اساسی دارد، آنها به عنوان یکی از تیم‌های برتر اروپا به جام‌جهانی می‌آیند، امیدوارم که تیم‌ملی ایران نتایج خوبی در جام‌جهانی بگیرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.