|

پرتغال؛ فینالیست در سایه

مسعود مرعشی .روزنامه‌نگار

ایرانی‌ها معمولا کشور «پرتغال» را تحت سه عنوان به یاد می‌آورند. اول به خاطر تشابه کلامی و لغوی که نام این کشور با درخت و میوه «پرتقال» دارد و خیلی‌ها را در دیکته‌های دوران دبستان به دردسر انداخته، دومی جنبه تاریخی دارد. پرتغال کشوری است که روزگاری برای خودش امپراتوری بزرگی بوده و به کمک دریانوردانش، مستعمرات فراوانی داشته و سوم هم که خب فوتبال است. از اوزه بیو، لوییز فیگو، دکو و کریستیانو رونالدو بگیر تا تیم ملی و تیم‌های باشگاهی این کشور، مردم ما را یاد پرتغال می‌اندازد. حالا موسم جام‌جهانی است و طرفداری از تیم‌های مختلف. در این بین و در ویژه‌نامه‌ای که پیش‌رو دارید، هواداری از پرتغال نصیب بنده شده. راستش را بخواهید کار سختی است چون از طرفی باید اعتراف کرد که فوتبال پرتغال در ایران، هوادار دوآتشه فراوانی ندارد. (حداقل در مقام مقایسه با ایتالیا، آرژانتین، برزیل، آلمان، انگلیس، اسپانیا و فرانسه) و از طرف دیگر پرتغال با داشتن تک‌ستاره‌های درخشان در تاریخ فوتبال خود، هیچ‌گاه به مقام خیره‌کننده‌ای در سطح اروپا و جهان نرسیده. می‌گویند روزگاری حکومت استعماری پرتغال شامل برزیل، گینه بیسائو، موزامبیک در آفریقا، تیمورشرقی و بخش‌هایی از قلمرو هند بوده است، اما الان از آن شکوه تاریخی، کشوری کوچک در غرب اروپا مانده که به همراه تنها همسایه خود، اسپانیا شبه‌جزیره «ایبری» را تشکیل می‌دهد. برخی فوتبال‌دوستان، پرتغال را برزیل اروپا می‌دانند. سبک بازی و طراوتی که فوتبال این کشور دارد، دلیل این قیاس است، هر چند در نتیجه‌گیری از این سبک بازی، هیچ‌وقت به گرد پای موفقیت‌های برزیل نرسیده‌اند. تا اینجای مطلب که به‌جای هواداری، بیشتر دچار «دلواپسی» بودیم اما ماجرا به این سیاهی‌ها هم نیست. بگذارید کمی نیمه پر لیوان را نگاه کنیم. اگر دقت کنید چه در جام‌جهانی 2006 که پرتغال به پست زیدان افسانه‌ای و فرانسه خورد، چه در جام ملت‌های 2008 که توسط آلمان حذف شد و چه در شکست‌هایی که به اسپانیا در جام‌جهانی 2010 و جام ملت‌های اروپای 2012 داشت، تمامی تیم‌هایی که پرتغال به واسطه باخت به آنها از گردونه رقابت‌ها در این هشت‌سال حذف شد، قهرمان یا نایب‌قهرمان آن تورنمنت شدند. در واقع می‌توان نام فینالیست در سایه را برای پرتغال گذاشت. رونالدو در آخرین بازی انتخابی جام‌جهانی، در جدال با سوئد اثبات کرد که می‌تواند به تنهایی بار یک تیم را به دوش بکشد. حضور در اوج و با روحیه کریستیانو رونالدو که بر خلاف لیونل‌مسی بزرگ، همیشه در تورنمنت‌های ملی حضور درخشان داشته، می‌تواند وزنه سنگینی برای پرتغال باشد. خدا را چه دیدید، شاید با تلاش رونالدو خوش‌سلیقه (!)، این بار بخت با «فینالیست در سایه» یار باشد و این تیم بتواند ردای قهرمانی بپوشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.